Gallery

(ตอนพิเศษ)จางเจียเหาสมปรารถนา

 

( ตอนพิเศษ ) จางเจียเหาสมปรารถนา

#ตอนนี้เพื่อสายหื่นโดยเฉพาะในบท “ อีโรติก” ของจางเจียเหากับมู่หรงยงหลาง

หลังจากนั้น ยงหลางก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเมื่อต้องมาถึงห้องนอนในเรือนรับรองของคฤหาสน์แห่งสกุลจาง

ใบหน้าเรียวคมซึ่งตบแต่งด้วยเครื่องสำอางจากฝีมือของเฉียงลีฉิน ทำให้ยงหลางนั้นมีหน้าตาดู

สวยงามราวกับกุลสตรีนักเกินกว่าคำว่าหล่อเหลายามเป็นบุตรชายของแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรดังที่

เคยเป็นมาที่ตนเองเป็นมาชายหนุ่มมองใบหน้าของตนเองในยามนี้หน้ากระจกใหญ่เป็นเงาวับ

ใบหน้างดงามคมคายประกอบกับนัยน์ตาเรียวใหญ่ซึ่งยังส่องประกายดังแสงดาราดังเคย

ถึงกระนั้นหัวใจของเขาก็มีแต่เทียนเอ๋อร์เทียนเอ๋อร์ฝ่าบาทยกโทษให้พี่หลางเถอะ

และแน่นอนว่าผู้ที่ดีใจที่สุดในเวลานี้ก็คือ

หลางเอ๋อร์…” จางเจียเหายิ้มกริ่มอยู่เบื้องหลังชายหนุ่มผู้งดงามทั้งร่างกายและจิตใจ

แต่ว่าช่างน่าเศร้านักที่ต้องมาอยู่ในเงื้อมมือของคนพาลผู้นี้….

จางเจียเหาอยู่ในอาภรณ์สีแดงเข้มปักดิ้นทองลายปักษาซึ่งดูสง่าและเข้ากับร่างกายสูงใหญ่ปราดเปรียวของตนเป็นอย่างดี เรือนผมสีดำเกล้าขึ้นกลางกระหม่อมยังสวมด้วยกวานสูงและปล่อยที่เหลือลงมาราวกับม่านน้ำตกในยามรัตติกาลริมฝีปากสวยก็แดงดุจแต้มชาดจางเจียเหาเองก็ทั้งหล่อเหลาและงดงามดุจเดียวกันนัยน์ตาสีนิลคู่นั้นแสดงถึงความพอใจ ปีติ ยินดีและกระหายหื่นไว้อย่างเต็มทีค่ำคืนนี้ ดอกเหมยน้อยก็ได้เป็นของข้าแล้ว

หลางเอ๋อร์…” จางเจียเหาเอ่ยขึ้นด้วยความพอใจ “ คืนนี้ เจ้าช่างงดงามเหลือเกิน”

ร่างสูงกว่าประชิดเข้าใกล้แผ่นหลังของมู่หรงยงหลาง ชายหนุ่มผู้มีอายุน้อยกว่ายังแสดงสีหน้าเย็นชา

แม้กำลังถูกจางเจียเหาจุมพิตเรือนผมของตนเองพร้อมกับสองมือได้เข้ารวบเอวบางไว้ด้วย

ข้ารอคอยวันนี้ที่ได้เชยชมเจ้า และเจ้าก็ได้ยอมข้าแล้วสินะ หลางเอ๋อร์”

เสนาธิการหนุ่มถอนใจแผ่วเบา “ ข้าไม่ต้องการให้ใครเดือดร้อนเพราะข้า แค่นี้ก็มากพอแล้ว”

เจ้านี่นะ ข้าพอใจเจ้าถึงเพียงนี้ยังไม่พออีกเหรอ ข้ามีคู่นอนมาแล้วหลายคน แต่แต่ข้าก็ไม่ให้เกียรติถึงกับไปสู่ขอด้วยทองห้าร้อยชั่งด้วยตัวข้าเองข้าพอใจเจ้านักดอกเหมยน้อย…”

จมูกโด่งเรียวสวยซุกไซ้ยังซอกคอขาวผ่องของชายหนุ่ม ทำให้ยงหลางรู้สึกตกใจนักและพยายาม

ผละตัวออก “ ข้าข้าไม่…”

ค่ำคืนนี้ เจ้าจะได้รู้ความสุขถึงการร่วมอภิรมย์ระหว่างบุรุษกับบุรุษให้สุขใจนัก หลางเอ๋อร์

ใจจริง ข้าก็พอรู้ถึงอดีตที่เจ้าเจ็บร้าวนักหนาเจ้าเกือบถูกพวกทหารย่ำยีในวัยเด็กใช่ไหมล่ะ

ดอกเหมยน้อยของข้าถึงกลัวการมีอะไรกันขนาดนี้”

ยงหลางหลบสายตาเจ้าเล่ห์ของเชื้อพระวงศ์หนุ่มทันที “ ท่านพ่อเล่าให้ท่านฟังหรือไง”

ใช่ข้าก็รู้ว่าเจ้าเป็นเด็กที่มู่หรงซู่ช่วยชีวิตมา ถึงกระนั้นเจ้าก็ไม่ได้เป็นลูกของเขาเลย เพราะท่าน

มู่หรงเฉิน บิดาของมู่หรงซู่ไม่ยินยอมหลานชายนอกสายเลือดมาร่วมสกุล ความจริงข้าก็ไม่ใคร่อยากให้สกุลจางของข้าต้องเปื้อนเลือดคนต่างชนชั้นแต่เจ้ามีความพิเศษที่ข้าต้องการ

ข้าอยากให้เจ้ารักข้าเหมือนที่เจ้ารักฝ่าบาทองค์น้อยไง”

มือใหญ่ยกเรียวมือเล็กกว่าขึ้นจูบไปมาด้วยความพึงใจและต้องการเร้าอารมณ์ของยงหลาง

ให้ทวีขึ้นตามลำดับ ชายหนุ่มในอาภรณ์สีชมพูก็รู้สึกว่าตนเองกำลังคล้อยตามรสสัมผัสของจางเจียเหา และรู้สึกว่าหัวใจกำลังเต้นแรงขึ้นเมื่อริมฝีปากสีแดงจัดคู่นั้นเลื่อนขึ้นมาจุมพิตขมับ ใบหู จนถึงโหนกแก้มสูงของตนอย่างหนักหน่วง

ใช่ข้ารักฝ่าบาทดังนั้นข้าพลีกายให้ท่านได้แต่ไม่มีวันมอบใจให้ท่านจางเจียเหา”

หืมม เจ้ารู้ดีอยู่แล้วว่า ข้าจะช่วยพ่อของเจ้าให้เป็นฮ่องเต้และสิ่งนี้คือข้อแลกเปลี่ยน

ถ้าเจ้ายอมเป็นของข้าฝ่าบาทก็จะปลอดภัยไม่ใช่ว่าข้าไม่ดีกับฝ่าบาทซะหน่อยหนึ่ง

พระองค์รักลูกชิวเอ๋อร์ของข้านักหนา แต่ข้าก็ไม่อยากให้เจ้าหลี่หยางจื้อนั่นมีอำนาจต่อไปอีกแล้ว

หลางเอ๋อร์ของข้าพ่อนักเป่าขลุ่ยแสนหวานไพเราะถ้าเจ้าจะรักฝ่าบาทต่อไป

เจ้าก็ต้องยินยอมให้ข้าได้เชยชมเจ้าจริงไหมหลางเอ๋อร์น้อย…”

บุรุษหนุ่มน้อยได้แต่ถอนหายใจพร้อมหลับตาพริ้มและรู้สึกว่าริมฝีปากนุ่มมาประกบกับของตนเอง

พร้อมกับรสจูบหนักหน่วง ปลายลิ้นเข้าไปหยอกเย้ากับของตนเองอย่างช้าและโลมเลียไปพร้อมกัน

จนกระทั่งอาภรณ์สีกลีบเหมยของมู่หรงยงหลางเองกำลังจะเลื่อนหลุดออกจากร่าง เพราะจางเจียเหา

ตรงเข้าปลดมันออกเพื่อเรียกร้องอารมณ์เย้ายวน จนในที่สุดใบหน้าแสนหล่อเหลาปานล่มเมือง

ของจางเจียเหาก็ละริมฝีปากอิ่มสวยของอีกฝ่ายออกแผ่วเบาดุจผีเสื้อละจากเชยชมน้ำหวาน

จากเกสรดอกไม้ดวงตาสีนิลสนิททำให้ชายหนุ่มแห่งสกุลมู่หรงตะลึงราวกับถูกสะกดจิต

ก่อนจะรู้สึกตัวอะไรแล้ว ร่างเพรียวบางก็ถูกประคองด้วยความนุ่มนวลลงบนเตียงใหญ่

และการจุมพิตอย่างหนักหน่วงบนริมฝีปากของตนเองจนถึงรู้สึกว่าสองมือหนาคู่นั้นกำลังปลด

อาภรณ์สีขาวออกตามด้วยจางเจียเหาได้เลื่อนริมฝีปากจูบซอกคอขาวนวลจนถึงแผงอกกว้าง

ขาวสล้างพร้อมกับยอดอกสีน้ำตาลอ่อนด้วยความใคร่อยาก

อย่าท่านจางเจียเหา…” ร่างเพรียวบางรู้สึกตกใจเมื่อรู้สึกว่าชายผู้นั้นกำลังขบกัดหน้าอก

ของตนเองพร้อมกับเลื่อนมือลงไปยังเบื้องล่าง

ดอกเหมยน้อยดอกเหมยน้อยแสนสวยของข้ายงหลางอ๊าอ๊า…”

ร่างเพรียวแข็งแรงของบุรุษหนุ่มน้อยแห่งสกุลมู่หรงจึงตัดใจผลักร่างสูงใหญ่นั้นออกทันที

อย่าแตะต้องข้า เจ้าคนสารเลว”

ครั้นจะรีบวิ่งหนีออกไปจากเตียง จางเจียเหาก็นึกโกรธด้วยความใคร่ประกอบกับตัณหาที่ไม่อาจดับได้….ข้าไม่ยอมยงหลางข้าไม่ยอมคืนนี้เจ้าต้องเป็นของข้า

ชายหนุ่มผู้แสนร้ายกาจจึงรั้งข้อมือบางของยงหลางไว้ทั้งสองแน่นหนาราวกับโซ่ตรวน

ข้าไม่ยอมให้เจ้าไปจากข้าแน่ หลางเอ๋อร์”

ปล่อยอุ๊บบบบ”

ริมฝีปากงามได้รูปสีแดงสดของจางเจียเหาเข้ามาประกบกับริมฝีปากบางแต่อวบอิ่มสีแดงระเรื่อ

ไว้แน่นพร้อมกับดันลิ้นร้อนเร่าเข้าสอดไปพร้อมกัน ยงหลางพยายามต้านทานไว้ แต่กลับถูกอุ้มขึ้น

จากพื้นและผลักลงไปกับเตียงจนดังสนั่น

อย่านะ! จางเจียเหา! ท่าน…”

เรียวขาทั้งสองข้างถูกตราตรึงด้วยช่วงขาใหญ่ของจางเจียเหา ริมฝีปากบางได้รูปแสยะยิ้มราวกับปีศาจร้ายจากขุมนรก นัยน์ตาดำขลับทั้งสองข้างแสดงถึงความกระหายหื่นไว้อย่างเต็มเปี่ยม

ยงหลางกลัวเหลือเกินจนหัวใจเต้นดังสนั่นหมดแล้วเทียนเอ๋อร์ช่วยพี่หลางด้วย

จางเจียเหาตรงเข้ากระชากปลายเรือนผมยาวสลวยของยงหลางออกจากปิ่นปักโดยแรง

เมื่อเห็นใบหน้านวลกระจ่างล้อมรอบด้วยผมสีดำปนน้ำตาลสะท้อนแสงตะเกียงท่ามกลางความ

มืดมนแบบนี้แล้ว จางเจียเหาก็รู้สึกถึงกำหนัดที่แบ่งบานในกางเกงยาวของตน

ช่างสวยงามปานบุปผาหลางเอ๋อร์ของข้า”

ริมฝีปากร้อนระอุดังไฟผลาญประกบกับกลีบปากนุ่มดังดอกเหมยของยงหลาง

ดอกเหมยน้อยของข้าช่างเย้ายวนเหลือเกิน

อาอ๊าอย่านะ…”

บุรุษหนุ่มแห่งสกุลจางกลับแสยะยิ้มแสนร้ายกาจก่อนจะเร่งถอดเสื้อคลุมสีแดงเข้มและเสื้อในสีขาว

ของตนเองออก เผยให้เห็นทรวงอกกว้างแสนขาวผ่องราวกับไข่มุก และยอดอกสีน้ำตาลอ่อนน่าสัมผัส

ยงหลางเองก็ตกตะลึงในความหล่อเหลาของร่างกายนี้ ถึงกระนั้นใบหน้าเรียวมนก็สะบัดหนี

อย่าทำข้าเลย…”

หลางเอ๋อร์น้อยของพี่ อย่ากลัวเลยน่า การร่วมเพศระหว่างบุรุษแบบนี้ จะทำให้เจ้าหลงใหลมัน

จนถอนตัวไม่ขึ้นโดยเฉพาะกับพี่เหาคนนี้…”

ริมฝีปากนุ่มตรงเข้าหอมโหนกแก้มสูงของหนุ่มน้อยหลายทีพร้อมกับขบกัดบริเวณนั้นจนถึงลำคอ

หมายจะตราตรึงไว้เป็นเจ้าของซะให้สิ้นดอกเหมยน้อยแห่งสกุลมู่หรงเป็นของข้า

อย่าให้เจ้าฮ่องเต้น้อยนั่นได้เชยชมก่อนข้าเลยเถอะ!

อาอ๊า…” ชายหนุ่มผู้อ่อนวัยกว่ารู้สึกสะดุดสุดตัว เมื่อริมฝีปากนั้นลงมาละเลียดทรวงอกกว้างของตนพร้อมกับกระชากเสื้อนอนสีขาวนั้นออกไป ยงหลางรู้สึกตัวจึงรีบพยายามปิดหน้าอกของตนเอง

แต่ก็ถูกรั้งมือไว้ด้วยพละกำลังทางวรยุทธของจางเจียเหา

อย่าทำตัวเองให้เหมือนสาวน้อยบริสุทธิ์นักเลยน่า ดอกเหมยน้อย”

ไม่ไม่…” ยงหลางทำได้แต่เพียงหลับตานิ่ง กัดริมฝีปากอิ่มจนรู้สึกเจ็บ

หน้าอกเจ้ากว้างสวยจริง สวยเหมือนภาพวาดในอุดมคติของข้าเลยหลางเอ๋อร์”

จางเจียเหาชื่นชอบหน้าอกของบุรุษซึ่งกว้าง ขาวและนุ่มด้วยกล้ามเนื้อแบบนี้เป็นที่สุดขาวปนเหลืองส่องสว่างกลางแสงเทียนสลัวริมฝีปากคู่นี้ไม่รอช้าตรงเข้าจุมพิตทั่วหน้าอกกว้างและเลียยอดบัวงามสีน้ำตาลอ่อนบนทรวงอกนวล

ให้แข็งขืนทั้งสองข้างพร้อมกับเสียงครวญครางของยงหลาง ก่อนที่มือหนาอีกข้างตรงเข้าไปปลดสายรัดกางเกงขายาวสีขาวนั้นออกด้วย

อย่านะ! อย่าแตะข้าตรงนั้น!” เรียวขายาวของยงหลางพยายามดิ้นรนจากมือหนา

ดื้อนักจริงนะ หลางเอ๋อร์ก็ได้ ถ้าเจ้าอาย เจ้าก็ไม่ต้องเห็นมัน”

จางเจียเหาจึงดึงผ้าผูกเอวออกมาแล้วปิดดวงตาเรียวใหญ่คู่สวยซึ่งมีน้ำตาเอ่อล้นจนยงหลางไม่สามารถมองเห็นอะไรได้อีก ก่อนที่ส่วนของความเป็นบุรุษของตนเองจะถูกแตะต้อง

แยกขาออกสิ ดอกเหมยน้อยเหมยน้อยที่ข้าอยากดื่มน้ำหวานของเจ้าเต็มทีแล้ว”

คนอย่างบุรุษหนุ่มแห่งสกุลจางมีหรืออยากได้อะไรแล้วไม่เคยได้บ้างได้ครองคู่กับสตรีงดงามทั้งกายและใจอย่างอี้เชียนได้ร่วมรักกับเหล่าคณิกาทั้งหญิงชายเพราะความหล่อเหลาของตนเอง

ฝีมือการเล้าโลมแค่นี้มันจะไม่ยากอะไรสำหรับคนอย่างจางเจียเหาได้

มือเรียวงามได้รูปตรงเข้าจับส่วนปลายของบุรุษเพศซึ่งยังบริสุทธิ์ผุดผ่องช่างสวยงามและยาวได้รูป

จางเจียเหายอมรับว่าตัวเองพึงพอใจที่ได้เห็นส่วนปลายแสนสำคัญของหนุ่มน้อยผู้นี้นักหนา หลางเอ๋อร์นั้นก็เป็นคนร่างสูงเพรียว ไหล่กว้างเหมือนกับตนเอง แม้จะมีส่วนที่เล็กกว่าเช่นตรงนี้

ดอกเหมยน้อยซึ่งกำลังแข็งขืนด้วยอารมณ์ตอบสนองแบบนี้ จางเจียเหาจึงไม่รอช้าตรงเข้าเค้นส่วนปลายนั้นแรงขึ้นแรงขึ้นเพื่อเร่งให้ยงหลางเกิดอารมณ์ตัณหาแบบเดียวกัน….

หลางเอ๋อร์จ๋า…” ศีรษะของชายหนุ่มรูปงามล่มเมืองหากจิตใจเลวร้ายดุจพญามารตรงเข้าใช้ลิ้นส่วนปลายและครอบครองความยาวของหนุ่มน้อยโดยที่เริ่มแข็งขืนทันที

อ๊าอย่าจางเจียเหาอย่า…”

ยงหลางซึ่งกำลังมือบอดจากการถูกปิดตาไว้เช่นนี้ แม้จะไม่สามารถมองเห็นได้แต่ก็รู้สึกถึงรสสัมผัสของลิ้นสากและช่องปากที่ดูดดื่มของตนยงหลางผู้น่าสงสารจึงหมดความอดทนแล้วปล่อยสายธารสีขาวลงในช่องปากของจางเจียเหาที่กำลังดื่มกินด้วยความสุขสมเป็นอย่างยิ่ง

ช่างหวานนักหลางเอ๋อร์หลางเอ๋อร์…”

นิ้วชี้และนิ้วกลางตรงเข้าไปแยกช่องทางคับแคบพร้อมกับกุมสะโพกบางทั้งสองข้างไปด้วย

ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาล่มเมืองกำลังเปื้อนหยดหยาดสายธาราขาวขุ่นก็เลื่อนขึ้นไปเคล้นเคล้า

ริมฝีปากอิ่มบอบช้ำจากการจุมพิตแสนล้ำลึกนั้นต่อไปอีก

ไม่แฮ่กอือม..อือม…”

เจ้าจะได้รู้ว่าตัวเองหวานแค่ไหน ดอกเหมยน้อย….พ่อดอกเหมยน้อยของข้าตอนนี้

เจ้าต้องเป็นของข้าเรียกข้าว่า ท่านพี่ สิอนุน้อยของพี่”

น้ำตาไหลรินออกจากผ้าสีแดงซึ่งปิดตาทั้งสองข้างพร้อมกับกัดริมฝีปากด้วยความเจ็บแค้นไว้แน่น

จางเจียเหาเริ่มไม่พอใจก็ได้งั้นก็ไม่ต้องเล้าโลมให้เสียเวลาอีกแล้ว

สองมือใหญ่จับร่างเพรียวบอบช้ำนัั้นพลิกคว่ำพร้อมกับตรงเข้าแยกช่วงขาสวยนั้นออกกว้าง

และยกตัวเองขึ้นคร่อม บุรุษหนุ่มแห่งสกุลจางกระชากกางเกงขายาวออกเผยถึงส่วนสำคัญแห่งความเป็นชายซึ่งกำลังตั้งผงาดยาวยิ่งและตรงเข้าประชิดช่องทางของหนุ่มน้อยแห่งสกุลมู่หรงไว้

อย่าได้โปรดเถอะ…”

มู่หรงยงหลางรู้สึกตนเองกำลังต้องเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วแต่ก็ไร้ผล เมื่อเจ้าคนสารเลวผู้นี้

เข้าดันแก่นกายตนเองเข้าไปยังช่องทองคับแคบพร้อมกับดันหลังเพรียวบางจนไม่สามารถขยับ

เขยื้อนได้หมดหวังแล้วใช่ไหม

หลางเอ๋อร์จ๋าเรียกข้าสิเรียกข้าว่า ท่านพี่ สิดอกเหมยน้อยดอกเหมยน้อยของข้า

อ๊า….อ๊าาาาา…”

ท่านท่านพี่ท่านพี่..ได้โปรด…”

หลางเอ๋อร์อย่าเกร็งสิจ้ะไม่งั้นเจ้าจะเจ็บรู้ไหม…”

เขาพยายามปลอบโยนพลางพรมจูบแผ่วๆไปตามเรือนร่างบอบบางก่อนที่ใช้เรียวมือหยิกเม็ดบัว

สีชมพูเจือน้ำตาลแสนหวานบนทรวงอกขาวผ่องของยงหลางอีกครั้งหนึ่ง

ความเสียวซ่านจนยากจะระงับใจ ทำให้มู่หรงยงหลางลืมความเจ็บร้าวจากการสอดประสานเสียสิ้น

เสียงหวานยามนี้แหบพร่าด้วยแรงปรารถนาไม่ต่างจากอีกฝ่าย

อือหลางเอ๋อร์จ๋า.” จางเจียเหาครางเสียเข้ม

เจ้าช่างแน่นแน่นจริงๆอ๊าาาา.อ๊าาาา…”

ท่านพี่ได้โปรดอย่าอ๊าาาาอ๊าาาาา…”

ชายหนุ่มแห่งสกุลจางแทบดิ้นตายกับความคับแน่นของเรือนร่างเพรียวบาง จะเดินหน้าต่อก็เสียวสะท้าน จะถอยหลังกลับก็คงไม่ต่างกัน ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงโอบกอดร่างเพรียวบางเอาไว้แนบแน่น

เพื่อผ่อนคลายความรุ่มร้อนของตนเอง

เมื่อจางเจียเหาขยับตัวอย่างช้าๆอีกครั้ง เพื่อให้หนุ่มน้อยใต้ร่างได้คุ้นเคยกับการมีตัวตนของเขาในตัวเสียก่อนเมื่อได้เห็นหยาดน้ำตาไหลรินลงจากดวงตาเรียวใหญ่แสนอ่อนหวานที่เขาคลั่งไคล้แต่แรกเห็น..ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่หวานราวกับนัยน์ตากวางน้อยละห้อยหาเป็นของข้า

จางเจียเหาจูบซับน้ำตาให้อย่างแผ่วเบาก่อนจะเดินหน้าต่อ เมื่อเขาค่อยๆเคลื่อนกายช้าๆอีกครั้ง อีกครั้งและอีกครั้ง ชายหนุ่มก็ค่อยโล่งใจเมื่อได้ยินเสียงครางแสนหวานของยงหลาง

หลางเอ๋อร์ยอมจำนนต่อข้าแล้วสิดีมากดีจริงจริง

ร่างบางกอดกระชับเขาเอาไว้แนบแน่น ตอบรับทุกสัมผัสที่เขามอบให้อย่างร้อนแรงจนเขาแทบทนไม่ไหว เขาไม่อยากรุนแรงกับยงหลางในครั้งแรก ไม่อยากฝากความทรงจำที่เลวร้ายเอาไว้ แต่ความปรารถนาที่อัดแน่นอยู่ภายในเหมือนพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เมื่อร่างเล็กใต้ร่างตอบสนองเขาเป็นอย่างดี ร่างแกร่งกระแทกสะโพกเข้าหาร่างเล็กอย่างถี่กระชั้น จนอีกฝ่ายร้องเสียงหลงดังลั่นห้องนอน

มือใหญ่ดันร่างเพรียวของยงหลางให้เข้าหาเขาอย่างเป็นจังหวะ แล้วค่อยๆเพิ่มความเร็วขึ้นตามอารมณ์รัก เหงื่อไหลลงไปตามผิวสีน้ำผึ้งแสนหวานบนแผ่นหลังกว้างของร่างยงหลางเป็นสาย

“…อาาาาอ๊าาาาข้าข้าทนไม่ไหว…” มู่หรงยงหลางร้องอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

หลางเอ๋อร์จ๋า…ข้าจะไปพร้อมกับเจ้านะ….ไปพร้อมกันเลย…อ๊าาาา…อ๊าาาา…”

เมื่อถึงจุดสุดยอดแห่งอารมณ์ จางเจียเหาก็หลั่งน้ำรักลงในช่องทางสวาทของหนุ่มน้อยผู้นี้ ยงหลางเองก็ปลดของเหลวสีนวลใสของตนเองลงบนผืนผ้าของเตียงนอนนี้….

ชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ยิ้มกริ่มให้กับใบหน้านวลตาซึ่งยังอ่อนแรงกับการร่วมรักเมื่อครู่นี้…ริมฝีปากบางนี้ช่างเหมือนดอกเหมยที่ถูกเด็ดจนช้ำไปหมด…

จางเจียเหาคนนี้จะกลัวอะไรเล่า…ทายาทแห่งสกุลมู่หรงผู้นี้อยู่ในกำมือของเขาแล้ว…

บุรุษหนุ่มน้อยแห่งสกุลมู่หรงหลับตาแน่นิ่งถึงจะต้องได้ยินเสียงของตนเองร้องเพื่อตอบสนอง

กามารมณ์ของจางเจียเหามากแค่ไหนเขากำลังจะนึกถึงหน้าตาอ่อนหวานของจ้าวเทียนอี้

หรือเทียนเอ๋อร์ที่เขารักเทียนเอ๋อร์เทียนเอ๋อร์ข้ารักท่านข้ารักท่านเสมอ

ในเวลานั้นฮ่องเต้องค์น้อยก็รู้สึกว่านอนไม่หลับเลย ถึงแม้จะนอนร่วมเตียงกับพระมาตุลา

ก็ตามดวงตากลมโตลืมขึ้นในยามราตรีมองเห็นแผ่นหลังกว้างของหลี่หยางจื้อซึ่งอยู่เคียงใกล้แต่ว่าในหัวใจก็นึกถึงแต่มู่หรงยงหลางเราได้จูบกับพี่หลางไปแล้วมือน้อยแตะริมฝีปากสวย

ไออุ่นของเขายังตราตรึงอยู่ในหัวใจของจ้าวเทียนอี้พี่หลางข้ารักท่านท่านอยู่ไหน

~*~*~*~*~*~

สงสารพี่หลางจริงๆ โอ้ยยย ยอมรับว่า เขียนไม่เก่งเลยค่ะ บท NC พอไปได้ไปมาแค่นี้เอง….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s