Gallery

(Chinese Fic): The Passion of Plum Flower

( Chinese Fic ) : The Passion of Plum Flower

The Passion of Plum Flower

Pairing: จางเจียเหา/มู่หรงยงหลาง

Rate : R

Summary : จางเจียเหาได้เชยชมมาลีเหมยแสนหวานของตนหลางเอ๋อร์ของข้า

~*~*~*~*~*~

ข้าแย้มยิ้มแน่นอนสิทำไมข้าจะไม่ยิ้มข้าแย้มริมฝีปากบางได้รูปของข้า

เมื่อข้าเลิกม่านของห้องพักในหอคณิกาชายเลื่องชื่อที่ข้าชอบมาเสพสำราญในยามที่ข้าหน่ายจากการงานและครอบครัวของข้าในที่สุด ข้าก็สามารถทำให้ดอกเหมยน้อยของข้ามาอยู่กับข้า

ร่างสูงเพรียว ดูสง่างามสมชายชาตรี แต่มีใบหน้าอ่อนหวานปานน้ำผึ้งในยามฤดูใบไม้ผลิกับแก้วประกายสีนิลจากดวงตาเรียวใหญ่แสนสุกใสดังดวงดาราในยามรัตติกาลไร้แสงจันทราจมูกโด่งได้รูปงามกำลังดีและริมฝีปากบางหากว่าเอิบอิ่มชวนจุมพิตคู่นั้นยงหลางของข้าบุปผาเหมยแสนหวาน แม้ในยามฤดูหนาวกำลังจะได้เป็นของข้า

ร่างเพรียวบางอยู่ในชุดยาวสีขาวและผ้าคลุมสีชมพูหวานสวย ซึ่งข้าได้บังคับให้เขาสวมใส่เขาได้งดงามดุจอิสตรีแน่งน้อยบอบบางน่าขันเหลือเกินทายาทแห่งสกุลมู่หรง สกุลนักรบที่กล้าแกร่งที่สุดแห่งนครฉางหลิงต้องมาอยู่ในเสื้อผ้าเช่นนี้ข้าต้องการให้เขาในแบบที่ข้าต้องการได้ครอบครอง

หันหน้ามาหาพี่เจียเหาคนนี้หน่อยสิ” ข้าขยับกายไปนั่งเบื้องหน้าของหนุ่มน้อยที่ข้าหลงใหลตั้งแต่แรกพบ มือเรียวงามของข้าลูบไล้เรือนผมยาวสลวยซึ่งตอนนี้เกล้ามวยและทิ้งตัวลงมายาวประกลางแผ่นหลังกว้างหากว่าบอบบางดุจแก้วเจียระไน แค่เขวี้ยงทิ้งมันก็แตก!

หึ!” ใบหน้าสวยหวานของเขาหันหนี “ ท่านหยามเกียรติของข้าเกินไปแล้ว!”

อะไรกันเล่า หลางเอ๋อร์น้อย” ข้าหัวเราะพร้อมขยับกายตนเองในอาภรณ์ยาวสีดำสนิทมาประชิดมู่หรงยงหลาง พลางยกปลายเส้นผมของเขาขึ้นจูบด้วยความเสน่หา

อะไรที่ทำให้ข้าคิดว่า พี่หยามเกียรติเจ้ารู้ไหม การที่ข้าต้องการให้เจ้ามาอยู่ในอ้อมกอดของพี่ถือว่าเป็นการให้เกียรติอย่างที่สุดแล้ว หลางเอ๋อร์คนดีเจ้าช่างงดงามเกินกว่าที่ข้านึกถึงเสียจริงแม้ในยามใส่เสื้อผ้าของสตรีแสนงาม หึๆ…”

สองมือเรียวบอบบางนั้นกำหมัดเข้าหากันจนแน่น

แต่ข้าไม่ได้ต้องการท่าน เพราะข้าไม่ได้รักท่าน”

เจ้าคิดว่าการร่วมอภิรมย์สมสวาท จำเป็นต้องใช้คำว่า รัก ด้วยเหรอ”

ข้าเห็นยงหลางกัดริมฝีปากสวยด้วยความเจ็บใจ ที่ถูกสมุนของข้าใช้ยาสลบใส่เขาและนำตัวเขามาที่ห้องส่วนตัวในหอคณิกาแสนหรูหราอันดับหนึ่งแห่งนครฉางหลิง

และท่านหยามเกียรติของข้าเกินไปข้าไม่ต้องการ…”

ข้าจึงโต้ตอบว่า “ หรือให้พี่ไปกราบทูลเรื่องบิดาของเจ้าเป็นกบฏต่อพระมาตุลาดีหรือไม่ถ้าเจ้าขัดขืนแม้แต่นิดเดียวเจ้าจะได้เห็นบิดาของเจ้าอยู่ในลานประหาร”

อย่านำท่านพ่อมาขู่ข้านะ! จางเจียเหา! ข้าไม่ต้องการฟัง!”

ร่างเพรียวบางแกมล่ำสันนั้นขยับกายหนี แต่ว่าเขาก็ว่องไวสู้ข้าไม่ได้หรอก

ยามที่ข้าตรงเข้าโอบเรียวเอวบอบบางของยงหลางไว้แนบแน่น พร้อมกับใช้ริมฝีปากกัดเรียวคอระหงแสนหวานนั้นอย่างเต็มแรง จนหนุ่มน้อยแห่งสกุลมู่หรงพยายามขัดขืน

ปล่อยข้านะ! คุณชายจาง! ปล่อย!”

ข้าหัวเราะระรื่น เมื่อได้เห็นใบหน้าแสนซื่อแสนหวานของยงหลางกำลังแดงก่ำเหมือนกับผ้าคลุมของเขาแต่ข้าก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองทนไม่ไหวอีกต่อไปข้าต้องการเขาเหลือเกิน

หลางเอ๋อร์ของข้า…” ข้าเชยเรียวคางมนให้ขึ้นมาสบตาของข้า สายตาทรงเสน่ห์ของข้า ไม่มีใครหลีกหนีมันไปได้หรอกทุกคนย่อมศิโรราบต่อสายตาแสนงดงามจากสกุลจางต้นราชวงศ์แห่งนครฉางหลิงทั้งสิ้น ข้าลูบไล้โหนกแก้มสวยจนถึงริมฝีปากอิ่มน่าบดขยี้เหลือทน

แต่ว่ามู่หรงยงหลางกลับกัดนิ้วของข้าเต็มแรงจนเลือดไหลจากปลายนิ้วของข้า ทำให้ข้าอุทานร้องดัง และร่างเพรียวบางก็รีบวิ่งไปยังประตูห้องแต่ข้าก็เริ่มรู้สึกถึงตัณหาของตนเองกำลังลุกโชนขึ้นจนข้าไม่สามารถห้ามใจได้อีกแล้วแรงมาก็แรงกลับสิ

ยงหลาง! เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก!” ข้าตะโกนและรีบคว้าข้อมือเรียวสวยมาบิด

ยงหลางยังคงตะโกนร้องดังลั่น “ ปล่อยข้า! ปล่อยนะ!”

หึ! ข้าจะไม่ปล่อยเจ้า เพราะยามนี้เจ้าต้องเป็นของข้า!

ข้าผลักร่างเพรียวบางลงบนฟูกนุ่มใหญ่ซึ่งเป็นที่นอนรับรองชั้นดีของข้า

และข้าก็ได้ทาบทับร่างเพรียวบอบบางนั้นเพื่อกั้นไม่ให้เขาหนีไปได้

อย่าได้คิดหนีพี่ไปไหนเลยน่า…”

ข้าก้มลงประกบริมฝีปากตัวเองลงบนริมฝีปากแดงเรื่อนั้นด้วยความใคร่ จนแทบกระชากลมหายใจไปจากเขาให้เสียหมดดวงตากลมงามของยงหลางเบิกกว้างด้วยตกใจเมื่อข้าได้สอดเรียวลิ้นเข้าไปในช่องปากของเขาประกอบกับตวัดเรียวลิ้นของเขาให้มันเป็นของข้า

จุมพิตนี้ช่างหวานและขมได้ใจเหลือเกินเสียจริง

ไม่…” เสียงครือจากริมฝีปากบางอิ่มที่ข้าบดขยี้เมื่อครู่ได้แต่ปฏิเสธ

แต่ข้ายังใช้ริมฝีปากของตนเองยังกัดลงบนโหนกแก้มกว้างและเรียวคางของเขา

จนถึงซอกคอขาวให้มันเป็นสีแดงเรื่อด้วยรอยจูบของข้า

ไม่อย่านะท่านพ่อท่านพ่อช่วยลูกที…”

เขาเรียกขานหาบิดาของเขางั้นหรือการเรียกขานบิดาทำให้ข้านึกถึงลูกชิวเอ๋อร์ชิวเอ๋อร์น้อยของข้าทำให้ข้าเริ่มใจเย็นลงว่า ข้าไม่ควรกระทำรุนแรงต่อยงหลาง

ไม่เอาน่ายงหลางของข้า…” ข้าลูบกระหม่อมงามของเขาแล้วจุมพิตลงบนหน้าผากสวยแบบที่ข้าปฏิบัติต่อลูกชิวเอ๋อร์ของข้าในยามที่ข้าเห่กล่อมเขาให้หลับใหล

เจ้าไม่ต้องกลัวพี่พี่สัญญาว่าจะไม่ให้เจ้าเจ็บปวดเกินไปแน่นอนเพราะข้ารู้สึกว่าต้องการให้เจ้าอยู่เคียงกายข้ามากเหลือเกิน…”

ใบหน้าหวานละมุนยังเมินหน้าหนีข้า “ แต่ข้ามีคนที่ข้ารักอยู่แล้ว ข้าไม่ได้ต้องการท่านเลย…”

ใครกันที่เจ้าหลงรักให้ข้าได้รู้สิถ้าเจ้าไม่ตอบสนองความต้องการของข้า..ข้าจะจัดการกับชีวิตของคนที่เจ้ารักแล้วให้หมดลงไปอย่างไรดีนะ…”

ข้ายกเรียวแขนสวยขึ้นมาจูบไปมาด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับลงได้

ไม่อย่าทำร้ายเขาอย่าทำร้ายเขา…”

ดวงตาของข้าสบกับดวงตากลมใหญ่แสนไร้เดียงสานั้น

บอกมาสิหลางเอ๋อร์ใครกัน…”

ริมฝีปากบางสวยเม้มแน่นพร้อมกับส่ายหน้าไปมา

ข้าแค่รักเขา ทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ข้าไม่ต้องการอะไรจากเขาขอให้ข้ารักเขาตลอดชีวิตแค่รักเช่นนี้ก็พอแล้ว…”

ข้ากลับยิ้มกริ่มอย่างเยาะเย้ย “ อ้อรักที่เป็นไม่ได้เหรอใครกันที่สูงส่งจนเจ้าไม่กล้าแตะต้องข้ารู้ว่าเป็นใครโอ้หนุ่มน้อยในอาภรณ์มังกรสีฟ้าสดใสเรือนผมสะบัดเงางามต้องสายลมกับเสียงหัวเราะสดใสดังก้องในวังหลวงจ้าวเทียนอี้หรือเทียนเอ๋อร์ใช่ไหม…”

แล้วข้าก็ได้เห็นว่ายงหลางซบลงกับหมอนนุ่มพลางหลั่งน้ำตาจากดวงแก้วสีนิลคู่สวย

อย่ารู้เลย คุณชายจาง….ข้าขอร้องท่่าน”

ข้าก็แนบลงใกล้ใบหูเรียวบางของเขา “ อ้อเจ้ารักฝ่าบาทนี่เองสินะอ้อใช่ รักต้องห้ามเสียด้วย เอาสิถ้าเจ้าไม่ย่อมเป็นของข้าเจ้ากับมู่หรงซู่จะได้จบชีวิตไปพร้อมกัน…”

ยงหลางน้อยของข้าหลั่งน้ำตาลงอีกครั้ง ข้าจึงเอื้อมนิ้วของข้าเช็ดน้ำตาให้

ถ้าเจ้ายอมเป็นของพี่ข้าสัญญาข้าจะให้เจ้าได้เชยชมฝ่าบาทของเราให้ได้

ขอแค่เจ้ายอมเป็นของข้าในยามค่ำคืนนี้หลางเอ๋อร์ของข้า…”

ยงหลางถอนหายใจติดขัด เมื่อข้าก้มลงจุมพิตเปลือกตาและพวงแก้มเนียน

ตกลงข้าเป็นของท่าน…”

พูดง่ายแบบนี้ก็ดี

ข้าจึงประคองเรียวคางนั้นขึ้นมาพร้อมกับส่งจุมพิตอย่างหอมหวลให้แก่หนุ่มน้อยในอาภรณ์สตรีเช่นนี้ข้าต้านทานเสน่ห์นี้ไม่ไหวอีกต่อไป

สองมือของข้าถอดเสื้อของตนเอง ก่อนจะตามด้วยผ้าคลุมสีชมพูอ่อนของร่างบอบบางที่ยังแสดงอาการขัดขืนของข้าเล็กน้อย แต่ข้าก็ทำด้วยความนุ่มนวลที่สุด ยามข้าได้ดึงคอเสื้อสีขาวตัวบางนั้นออกมา พร้อมกับสางเรือนผมสีดำประกายน้ำตาลยาวสลวยของหนุ่มน้อย จนมันสยายรับกับหมอนนิ่มสีขาว ข้าก้มลงตามรอยการถอดเสื้อยาวแสนบางของยงหลางออกช้าๆ

เพื่อยั่วยวนอารมณ์ของเขา พร้อมกับใช้วิชาการร่วมรสให้เขาได้เรียนรู้ไปในตัวด้วย

คิดสิหลางเอ๋อร์ของข้า ถ้าเจ้าได้เชยชมฝ่าบาทแล้วจะเป็นอย่างไรพี่จะมอบมันให้เจ้า…”

ข้าก้มลงเชยชมหน้าอกกว้างแสนสวยดังภาพวาดงามวิจิตรพร้อมกับใช้ลิ้นละเลียยอดบัวงามสีชมพูระเรื่อดังสีเดียวกับริมฝีปากบางอิ่มของเขา ให้ข้าได้สอนหลางเอ๋อร์ของข้าให้ข้ายอมจำนนต่อข้าและข้าจะสุขใจมากยิ่งนัก

คุณชายจางได้โปรด…” เขาเริ่มครางขึ้น เมื่อข้าขยับมาบนเรียวเอวสะสวยของเขา หลังจากที่ข้าได้จุมพิตโลมเลียหน้าท้องงามล่ำสันของเขาบางทีข้าก็พึงใจนักหนาที่ได้เชยชมหนุ่มร่างสมส่วนแข็งแกร่งมีกล้ามเนื้อน่าขยำเช่นนี้หนุ่มร่างผอมบางนั้น ข้าคุ้นเคยจนเริ่มเบื่อเสียแล้วข้าได้ใช้ริมฝีปากของตนเองดึงสายรัดกางเกงนั้นออกเสีย

คุณชายจางข้าไม่อยาก…” สองนั้นรีบดึงกางเกงหนีข้าเสีย นั่้นทำให้ข้ายิ้มร่า

เรียกว่า ท่านพี่ สิหลางเอ๋อร์และอย่าได้กลัวพี่”

ริมฝีปากสวยสั่นระริก ยามตัดใจเรียกขานข้าว่า

ท่านพี่ท่านพี่ข้าไม่อยาก…”

ข้าต้องการให้เขาเป็นของข้า เป็นภรรยาของข้า รองเพียงอี้เชียนที่ข้ารักเท่านั้นเองให้ข้าได้เป็น สามีชั่วคราวของยงหลางก็ยังดีและข้าก้ได้ตัดสินใจยืนขึ้น และถอดกางเกงสีขาวของตนเองออก ข้าได้แต่ยิ้มเยาะ เมื่อดวงหน้างดงามนั้นได้แดงเข้มราวกับดอกเหมยแบ่งบานในยามฤดูใบไม้ผลิข้าต้องการเขาเสียจริงจนข้ารู้สึกถึงความแข็งขืนของตนเองได้

มองพี่สิ ดอกเหมยน้อยของพี่ มันเป็นของเจ้า”

ข้าดึงมือบางขึ้นมาสัมผัสแก่นกายที่เริ่มแข็งตัวของข้า และข้าก็กล่าวด้วยเสียงพร่ามัว

รูดขึ้นรูดลงให้พี่สิหลางเอ๋อร์…”

ยงหลางยอมทำตามด้วยความติดขัด และข้าก็ได้ทีดันศีรษะสวยนั้นให้ได้ประชิดกับแก่นกายของข้า หนุ่มน้อยได้แต่หลับตาหนี ขณะที่ข้าย้ำว่า “ ข้าอยากสัมผัสถึงริมฝีปากของเจ้า หลางเอ๋อร์คนสวย หรือให้ข้าทำด้วยดีไหม…”

หมายความว่าอะไรอ๊าาา…” ข้าจับร่างเพรียวบางให้นอนขดข้างกายของข้า ให้ศีรษะของเขาอยู่หว่างของข้า และข้าก็จับหว่างขาขาวผ่องมาอยู่หว่างศีรษะของข้า จากนั้นข้าก็ได้ครอบครองแก่นกายเรียวยาวของยงหลางด้วยริมฝีปากบางของข้า ขณะที่ยงหลางก็ยอมโลมเลียกับส่วนสำคัญของข้าเช่นเดียวกันอ๊าาาาข้าชอบท่าร่วมรักเช่นนี้เหลือเกิน

อ๊าาาาอาาาา…” เราทั้งสองผลัดกันโลมเลียส่วนสำคัญแห่งความเป็นบุรุษเพศ จนในที่สุดยงหลางก็ได้หลัั่งน้ำรักออกมาเสียก่อน เพราะเขาเสร็จได้เร็วหนุ่มน้อยอ่อนประสบการณ์

ข้าต้องการแตกตัวลงในช่องทางสวาทของเขาที่ข้ากำลังโลมเลียให้มันเปียกชื้น

หลางเอ๋อร์น้อยของข้า ช่างหวานนัก” ข้ายิ้มกริ่มและข้าก็จับเขานอนราบลงบนฟูกอีกครั้ง

พร้อมกับแยกช่วงขาสวยให้ออกจากกัน ใบหน้าของหลางเอ๋อร์ของข้าทั้งแดงทั้งชื่นด้วยเหงื่อ

ข้าเช็ดเหงื่อแสนหวานให้บนหน้าผากและพวงแก้มของหลางเอ๋อร์น้อย จากนั้นข้าก็ตัดสินใจกดร่างเพรียวสวยให้เป็นของตน โดยการกระแทกแก่นกายลงในช่องทางสวาทนั้นเสีย

อ๊าาาา อ๊าาาาา….อย่าาาา…” เสียงครางหวานนั้นกลับยิ่งกระตุนอารมณ์ของข้า

ข้าตอบว่า “ เรียกชื่อของพี่ เรียกว่าท่านพี่สิหลางเอ๋อร์เรียก!”

ท่านพี่จางเจียเหาท่านพี่จางอ๊าาาา…”

เจ้านิ ทั้งคับทั้งแน่นเสียจริงแต่ข้าชอบมันพอๆกับช่องทางของสตรีเลยอ๊าาาาอาาาา”

ข้าได้กระแทกกระทั้นลงบนร่างเพรียวแสนหวานของหลางเอ๋อร์ พร้อมกับจูบเค้นริมฝีปากบางไปพร้อมกันและข้าก็ครางชื่อแสนไพเราะของเขา

มู่หรงยงหลางยงหลางหลางเอ๋อร์ของข้าหลางเอ๋อร์อ๊าาาา อ๊าาาาา….ข้าทนไม่ไหวแล้วหลางเอ๋อร์~!!!”

ในที่สุด ข้าก็ได้ปลดอารมณ์แห่งราคะของตนเองลงในช่องทางสวาทที่รัดรึ้งแก่นกายของข้าไว้แน่นหนา และข้าก็ได้ปลดมันออกมา พร้อมกับสะบัดเรือนผมยาวสลวยของตนเอง

สายธาราสีขาวใสของยงหลางก็ได้เปรอะเปื้อนลงบนมือของข้าพร้อมกับไหลรินลงบนช่วงขาอ่อนนั้นเสียแม้จะมีน้ำสีแดงจางๆปนออกมาตามกัน

หลางเอ๋อร์…” ข้าโน้มตัวนอนลงบนทรวงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยจุมพิตของข้า

เจ้าช่างน่ารักเสียจริงข้าอยากให้เจ้าเป็นน้องชายที่รักของข้ายิ่งนัก น้องชายคนงามของข้ายงหลางแห่งสกุลมู่หรงคนนี้”

ใบหน้านวลอ่อนโยนของหนุ่มน้อยกลับหลับตานิ่งและหันหนีไปเสีย ข้าจึงได้ใช้ผ้านวมสีทองมาคลุมกายของเราทั้งสอง ข้ายังจุมพิตเรียวไหล่แสนหอมละมุน และแผ่นหลังขาวสะอาดตา

แต่ข้าข้าก็ไม่ได้รักท่านข้ารักฝ่าบาทเทียนเอ๋อร์…”

ข้าจึงเอนเรียวแขนของตนเองให้ศีรษะสวยได้หนุนนอนน่าแปลกที่ข้ากลับทำกับยงหลางเพราะข้าไม่แสดงกิริยาแสนอ่อนโยนเช่นนี้กับใคร นอกจากอี้เชียนและลูกน้อยชิวเอ๋อร์ของข้า

แต่ข้าเลือกที่จะทำกับมู่หรงยงหลางผู้นี้จะว่าจิตใจของข้าเริ่มเปิดกว้างมากขึ้นหรืออย่างไร

พี่นับถือเจ้าเสียจริงเป็นคนอื่นมีแต่จะโหยหาข้า และอยากอยู่กับข้ามีแต่เจ้ายืนยันว่า ฝ่าบาทแห่งต้าเหวิ่นต้องเป็นของเจ้าถ้าเจ้ามีใจให้ข้าก็คงดี…”

หนุ่มน้อยเจ้าของผิวสีขาวปนน้ำผึ้งแสนเนียนละมุนตายังคงหันหนีข้าไปเสีย

ข้าเหนื่อยและข้าจะหลับ…”

ข้าถอนใจกับกิริยาแสนดื้อรั้นเหมือนเด็กน้อยเอาแต่ใจของยงหลางเสียเหลือเกินจนกระทั่งเขาหลับไปเสียก่อนข้าข้าจึงได้แต่สางเรือนผมแสนสลวยและจูบหน้าผากนวลให้แก่ใบหน้าที่หลับใหลด้วยความอ่อนเพลีย

และข้ากลับรู้สึกว่า ข้าได้เห็นใบหน้าแสนหวานน่ารักของชิวเอ๋อร์เป็นภาพสะท้อนของยงหลาง

เมื่อเขายังขานว่า “ ท่านพ่อท่านพ่อเทียนเอ๋อร์เทียนเอ๋อร์…”

ข้าเม้มปากของตัวเองและคิดว่า ข้าก็ไม่ควรมอบหัวใจแห่งรักให้แก่ยงหลาง

เพราะเขาไม่เลือกข้าข้าจะไม่ยอมเจ็บปวดจากเรื่องความรักเป็นแน่!…

ข้าต้องการให้เจ้าอยู่กับข้า ยงหลางเจ้าจะต้องรักข้าให้ได้

ดอกเหมยน้อยของข้าและของข้าเท่านั้น!”

~*~*~*~*~*~

รู้สึกว่าเป็นแนว bittersweet ซะจริงงง 555555

พี่จางเจียเหาที่รักเอาเถอะท่านกินพี่หลางไปเถอะจ้ะ ไม่อยากขัดกันเลยยย!!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s