Gallery

( Chinese Fic ) : The Opaque Orchid

 

( Chinese Fic ) : The Opaque Orchid

The Opaque Orchid

Pairing: มู่หรงซู่/จางเจียเหา

Rate : Hard R

Summary : แม่ทัพหนุ่มมู่หรงซู่ไม่คิดจะปล่อยคุณชายจางไปง่ายๆหรอก!

ข้านะหรือข้าก็คือ มู่หรงซู่ สมุหกลาโหมคนปัจจุบันแห่งนครฉางหลิง

ข้าได้แต่ถอนหายใจไปมา พร้อมกับถ่มน้ำลายลงบนพื้นระเบียงในจวนของข้า ในขณะที่ข้ากลับได้ยินเสียงฮัมเพลงของชายหนุ่มผู้มาเยือนเคหาสน์ของข้าซึ่งทำให้ข้ารู้สึกพิศวงนักายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ เชื้อพระวงศ์เก่าแห่งนครฉางหลิงจางเจียเหาข้ารู้ว่า หัวใจของข้าเต้นสั่นขึ้นแทบเป็นบ้าเพราเขานั้นสง่างาม ร่างสูงแข็งแรงใบหน้าขาวผุดผ่องดุจหยกล้ำค่าควรเมือง หากยังคมสันอย่างชายชาตรี อีกทั้งสายตาเรียวงามเจ้าเล่ห์น่าเย้ายวนที่พร้อมปลุกกำหนัดของข้าเขาทำให้ข้านึกถึงหลี่หยางจื้อหลี่หยางจื้อ พระมาตุลาคนงามของข้าที่ข้าอดทนมาหลายปีเพื่อครอบครองแต่มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะเป็นจริงได้ง่ายๆ

ท่านมู่หรง ไฉนท่านทำหน้าหงุดหงิดใจได้เล่า” ชายหนุ่มที่ยังดูอ่อนเยาว์กว่าข้าและหลี่หยางจื้อด้วยน้ำเสียงไพเราะและสะบัดเรียวพัดเล่มงามไปมาสมเป็นคุณชายเจ้าสำอาง

สายตาแสนคมกริบและหวานชวนมองนั้น ทำให้ข้ายิ้มกริ่มขึ้นมาร่างเพรียวแข็งแรงกว่าคนอื่นอย่างไรก็ต้องพ่ายแพ้ต่อข้าเพราะข้ามีรูปร่างสูงใหญ่ดุจอสูรกายไม่มีใครหนีรอดพลังจากสองมือของเขาได้พ้นหรอก!

คุณชายจางสามารถช่วยให้ข้าหายหงุดหงิดได้แน่แท้เพียงแค่…”

สองมือของข้าเอื้อมไปโอบเรียวเอวบางนั้นเสีย พร้อมกับแอบหัวเราะในท่าทีไม่ทันตั้งตัวของจางเจียเหา

เพียงแค่ ถ้าต้องการคนสนทนาด้วยก็เท่านั้น…”

ริมฝีปากบางได้รูปสวยเป็นแนวหยักลึกนั้นกลับเบี้ยวหนีหน้าของข้า

มันจะดีกว่านี้ ถ้าท่านไม่จ้องจะลวนลามแต่ข้า”

ร่างเพรียวนั้นสะบัดออกไป แต่ข้าก็ยั้งรั้งเรียวมือบางทั้งสองข้างไว้เสีย

เราก็แค่คุยกันเสียหน่อยจะเป็นไรเล่า”

จางเจียเหาส่ายหน้าคมสันไปมาด้วยความรำคาญใจ

ข้าไม่สะดวกใจกับท่านมู่หรงในเรื่อง…”

ดอกกล้วยไม้แสนโปรยเสน่ห์จะกลัวอะไรเล่าดอกไม้กาฝากเช่นเจ้ามันก็ได้อยู่แค่ไปเกาะกินคนอื่น…”

อย่าดูหมิ่นข้านะ ท่านมู่หรงอย่าลืมแผนการนั้น ไม่เช่นนั้น ก็อย่าหวังว่า ข้าจะช่วยให้เจ้าเป็นฮ่องเต้และครอบครองพระมาตุลาที่ท่านต้องการมาเป็นสิบกว่าปี”

ข้าหัวเราะลั่น “ ก็เอาสิทำให้ข้ารู้ว่าระหว่างข้ากับเจ้า ใครมันจะแน่กว่ากัน”

ข้าจึงได้บิดข้อมือใหญ่แต่ก็ยังเล็กกว่าของข้าอยู่ดี

อ๊าาา..ท่านมู่หรง…”สียงทุ้มหวานครางถามอื้ออึงในลำคอบอกข้า มือบางพยายามดันอกแกร่งออกห่างจากตัว ข้ารวบแขนเรียวงามของคุณชายแสนเจ้าชู่นั้นไว้ด้านหลังจนเขาทำพัดเล่มงามตกบนระเบียงบ้านของข้า และข้าลงไปหาซอกคอขาวเนียนน่ากัดทันที

ข้าจะทำให้เจ้ารู้สึกดีเอง คุณชายแสนร้ายกาจของข้า”


ข้ากระซิบบอกข้างหูพร้อมเป่าลมร้อนๆให้ลมปราณภายในกายของจางเจียเหาเริ่มถี่ขึ้น

และข้าก็ได้ก้มลงไปยังสายรัดเอวแสนงามของชายหนุ่มตรงหน้าของข้า

ข้ายิ้มกริ่ม เมื่อได้เห็นใบหน้าแดงระเรื่อของจางเจียเหาสายตาคู่นั้นเริ่มได้ทีเย้ายวนข้า

ท่านมู่หรง แต่ว่านี่มันระเบียงระเบียงกลางแจ้งข้าว่าเรา…”

หืมมมมข้าเป็นเจ้าของบ้านจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้า…”

คุณชายจางนั้นเริ่มตัวสั่นเมื่อข้าได้ผลักเขาลงบนพื้นหินอ่อนของจวนชมทิวทัศน์แสนงามของข้า

ข้าดึงปิ่นเงินปักผมของเขาและกวานสูงน่ารำคาญออกไปเสีย ก่อนจะกระชากเรือนผมสีดำสนิทนนั้นมาไว้ในอุ้งมือแกร่งของตนเอง

ข้าจะเชยชมเจ้าก็ตรงนี้คุณชายจางคนสวย”

จางเจียเหากระพริบตาไปมา เมื่อข้าขบกัดลงบนซอกคอขาวละเอียดและข้าก็ได้ขบมันให้เกิดรอบแดงขึ้นทั่วซอกคอ จากนั้นข้าก็ได้ยินเสียงครางแสนหวานที่เพิ่มตัณหาในตัวเอง

ไม่ท่านมู่หรงไปทำกันในห้อง…”

แต่ข้าจะเอาตรงนี้ คุณชายจาง อย่าทำหน้าละอายเหมือนผู้หญิงหน่อยเลย”

ข้าได้ทีปลดสายกางเกงของจางเจียเหาและดึงกางเกงขาวภายในชุดยาวสีดำสนิทออกมา

อื้อออท่านมู่หรงท่านมู่อ๊าาา…”

เขายังครางใส่ข้า เมื่อข้าได้ลูบไล้เรียวขาอ่อนจนไปถึงส่วนแก่นกายที่ได้สัมผัสอากาศนั้นเสีย

และข้าก้ยังขบกัดซอกคอสีแดงเรื่อนั้นต่อไป

ให้เจ้าเป็นของข้าสิจางเจียเหา…”

และข้าก็ได้กระชากคอเสื้อนั้นออกมาจนเห็นเรียวไหล่ขาวงามคมกริบแสนเย้ายวนใจข้านัก

มันช่างน่ากัดเสียนี้กระไร

อื้อออท่านมู่หรงหนวดท่านมันแยงผิวข้านะ…”

ข้าหัวเราะดังลั่น “ เจ้าจะได้สัมผัสรสชาติใหม่ๆบ้างไง คุณชายจาง เจ้าเอาแต่หน้าสวยๆอย่างเดียวหรือไง หืมมม…”

ท่านถือวิสาสะมากดข้าทำไมข้าไม่อยากจะ…”

ข้าก็ปิดปากเจ้าหนุ่มเชื้อพระวงศ์อวดดีคนนี้ด้วยการบดขยี้ริมฝีปากสวยนั้นไปและข้าก็ได้ลิ้มรสวารีน้อยไหลรินหวานจริงและข้าก็บีบเค้นแก่นกายของเขาให้หนักขึ้นไปอีก

ท่านมู่หรงซู่..อื้ออออาาาา…”

ข้าบำเรอกามด้วยวิธีนี้โดยที่ข้ายังไม่ต้องทันปลดอาภรณ์ใดๆเลย มันก็สนุกไม่ใช่น้อย

จนร่างได้ยกร่างเพรียวนี้มานั่งบนตักของข้าซึ่งข้าก็ได้พร้อมปลดกางเกงของตนออกเพียงขึ้นเดียว

รู้ไหมคุณชายจางคนงามข้าจะโอบเจ้าให้นั่งตักข้าและและเข้าถึงตัวเองได้ง่ายขึ้น…”

ใบหน้างามคมคายของจางเจียเหาแดงระเรื่อ เพราะสัมผัสได้ถึงความแข็งใหญ่แห่งสกุลมู่หรงของข้า ซึ่งแน่นอนว่า ขนาดของเขายังเทียบข้าไม่ถึงครึ่งของข้า

ท่านมู่หรงอื้อข้าสัมผัสมันได้ใหญ่เหลือเกิน…”

น้ำเสียงยั่วสวาทของจางเจียเหาทำให้ข้าขยับกายตนเองลงในช่องทางเล็กแคบนั้นเสียพร้อมกับขยับจังหวะไปมาให้ขึ้นลงขึ้นลง จนชายหนุ่มในชุดขาวเริ่มอุทานร้องลั่น

อ๊าาาาท่านมู่หรงงงงข้าเจ็บบบ”

ข้าจึงปิดปากของเขา พลางกระซิบว่า “ จะให้คนทั้งบ้านแตกตัวมาหาเราหรือไง”

และข้าก็ได้ดันกายแกร่งของตนเองให้เข้าไปถึงเนื้อถึงแน่นข้างในช่องทางสวาทของคุณชายจางให้ลึกขึ้นแบบให้เขาหน้ามืดตามัวไปเสีย

อ๊าาาาอา…..อ๊าาาาาาท่านมู่หรง…”

ทนอีกหน่อยสิ คุณชายจางของข้าข้ายังไม่อยากรีบเสร็จ”

ข้าซุกไซ้เรือนผมสีดำขลับยาวดกหนาของจางเจียเหาราวกับข้าได้เห็นความคล้ายคลึงของเขากับหลี่หยางจื้อคนงามของข้าแต่ข้าก็จะบำบัดความอยากความใคร่นี้เอง

อ๊าาาาอ๊าาา…”

จางเจียเหาของข้า อื้อออออ อือออ….แน่นซะดิบดี…”

ข้าดันร่างเพรียวบนหน้าตักของข้าให้กระแทกขึ้นลงแล้วลงอีกราวสิบครั้ง

จนกระทั่งข้าได้ปลดอารมณ์ของตนเองออกมา พร้อมกับของจางเจียเหาที่ได้ปลดลงบนมือซ้ายที่ข้ารูดเข้ารูดออกด้วยความใคร่ทะยานอยาก

คุณชายจางคนสวย” ข้ายกเรียวคางหมดจดแสนนิ่มเนียนก่อนที่จะให้ศีรษะงามได้รูปก้มลงไปยังแก่นกายของข้าอีกครั้ง

ช่วยล้างข้าทีสิจางเจียเหาให้ข้าได้สัมผัสกับริมฝีปากและลิ้นแสนคล่องของเจ้า”

ชายหนุ่มผู้มีอายุน้อยกว่าข้าเกือบสิบปียินยอมพร้อมกับส่งรอยยิ้มยั่วเย้า

จางเจียเหาได้ใช้ลิ้นจากริมฝีปากตวัดส่วนปล่อยอารมณ์ของข้า และก็ได้บีบยังลูกกลมทั้งสองข้างของข้าทำให้ข้าขยุ้มเรือนผมสีดำขลับเป็นมันเงาของเขา พลางหอบหายใจ

เจ้ามันเป็นดอกกล้วยไม้แสนยวนใจข้าแท้อ๊าาาาอาาาา…”

และข้าก็รู้สึกว่าตัวเองได้ปล่อยอารมณ์ออกมาเป็นใครที่สองแล้ว เมื่อเรียวลิ้นของคุณชายจางตวัดมากินของเหลวสีขุ่นราวกับนมสดของข้าอีกครั้งด้วยความโหยหา

ข้าพอใจแล้วน่าาา คุณชายคนดีแสนหวาน”

ข้าประคองไหล่ของเขาให้มานั่งข้างกาย ก่อนที่ข้าจะเชยชมริมฝีปากสีแดงเรื่อซึ่งยังเปื้อนส่วนปลดปล่อยของข้าให้หมดจดข้าไม่รังเกียจส่วนปล่อยของตนเองหรอกเพราะข้าเคยทำแล้ว ตั้งแต่ข้ามีอารมณ์ทางเพศครั้งแรก เมื่ออายุได้สิบสามปีก่อนที่ข้าจะรู้จักเพศรสที่แท้จริงตอนอายุสิบหกปีข้าพึงพอใจในสิ่งที่ข้าทำเสมอมา

จางเจียเหานั้นเองก็ไม่ได้ต่างจากข้านักหรอกการปรนเปรอในหอคณิกาทำให้เราสองคนไม่ได้ต่างกันในเรื่องการบำเรอทางเพศให้แก่กันข้ายิ้มระรื่น

ท่านมู่หรง พอใจข้าไหม” เจ้าตัวตัดสินใจถาม และข้าก็พร้อมตอบให้ทันที

พอใจและจะพอใจมากกว่านี้ถ้าในค่ำคืนนี้ คุณชายเชื้อพระวงศ์แห่งฉางหลิงจะทำให้เตียงข้างอุ่นเสียหน่อย…”

จางเจียเหายิ้มเยาะ “ข้ามีลูกมีเมียให้ต้องกลับหาในคืนนี้….ขออภัย…”

ทำให้ข้าหยิกเรียวจมูกสวยด้วยความหมั่นไส้

คุณชายจางแค่คืนเดียวมาอยู่กับข้าไม่ต้องห่วงข้าจะทำให้คืนนี้สำหรับเจ้า กลายเป็นความสุขสันต์ทีเดียวพ่อดอกกล้วยไม้แสนหวานของข้า…”

ข้าเอนศีรษะซบลงบนเรียวไหล่งาม จนชายหนุ่มหน้าคมสวยถอนหายใจแผ่วเบา

ตกลงข้าจะค้างคืนกับท่าน”

ข้าเงยหน้าขึ้นเพื่อหยอกล้อกับริมฝีปากบางสวยนั้นอีกครั้ง

รอให้ถึงยามค่ำให้เตียงของข้าอุ่นด้วยคุณชายจางคนงามคนนี้!….

ให้ข้าได้บำเรอเขาจนสาแก่ใจเลยทีเดียว!…

ดอกกล้วยไม้แสนซ่อนเร้นข้าจะขยี้เกสรให้หมดทั้งต้น!…

~*~*~*~*~*~

คู่นี้เน้นความหื่นใส่กันจริงๆ ฮี่ๆๆๆ เดี๋ยวพี่ซู่กับพี่จางมีต่อแน่ๆ

ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว ขอไปนอนนน ฝันเด้ค่าาา ~~~~

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s