Gallery

Chinese Fic : The Sweet poison

Chinese Fic : The Sweet poison

Pairing : จางเจียเหา/มู่หรงยงหลาง

Rate: Hard R

Summary : ถ้าคุณชายจางสามารถวางยาเสน่ห์ใส่ยงหลางได้แล้วมันก็

~*~*~*~*~*~

งั้นก็คงไม่เสียหายใช่ไหม ถ้าต่อจากนี้ เราสองคนจะเป็นสหายต่อกัน ดังที่ท่านพ่อของข้ากับท่านพ่อของเจ้าก็สนิทสนมดังพี่น้องร่วมสาบาน ข้ายินดีนักที่ได้เห็นใบหน้าคมคายแสนซื่อตรงของเจ้า ดวงตาของเจ้าช่างอ่อนโยนเหนือบุรุษผู้ใดนักหนามู่หรงยงหลาง ผู้งดงามเหมือนดอกเหมยในฤดูหนาว หากแข็งแกร่งดังหินผาผู้นี้…”

ข้าขอบคุณท่านอีกครั้งแล้วกันท่านจางเจียเหา…”

จางเจียเหาหัวเราะเล็กน้อย “ และการล่วงเกินนั้น ข้าต้องขออภัยที่ข้าหลงใหลในความงามของเจ้า แม้จะเรียบง่ายดังเพชรที่ยังไม่ได้รับการเจียระไนแต่ข้าก็เห็นความงามนั้นที่อยู่ภายในตัวเจ้าตั้งแต่แรกเห็นแล้วมู่หรงยงหลางไฉน เจ้าไม่คิดว่าตนเองนั้นดูงดงามน่าค้นหามากเพียงไหน…”

น้ำเสียงทุ้มแสนเสน่ห์นั้นแสดงถึงความรู้สึกประหลาดให้เกิดขึ้นกับหนุ่มน้อยยงหลางราวกับว่า เขากำลังตกอยู่ในมนต์สะกดของดวงตาสีดำขลับดังท้องฟ้ายามรัตติกาล หากปนเฉดสีทองอำพันอยู่ในนั้นริมฝีปากเรียวสวยของจางเจียหางดูมีเสน่ห์น่าสัมผัสนักหนาถึงเขายังเกรงกลัวว่า ชายผู้นี้จะมาแตะต้องเขาอีกหรือไม่แต่ทำไมคราวนี้ เขากลับตื่นตะลึงในเสน่ห์ของจางเจียเหา

มันเป็นการแสดงความเย้ายวนของคุณชายผู้ดีในเมืองหลวงที่หนุ่มบ้านนอกอย่างเขาไม่เคยพบมาก่อนและไม่คาดคิดว่าจะได้พบอีกด้วย….ยงหลางตั้งสติหน่อยสิ

ข้าข้าคิดว่า ข้าควรไปยกชุดน้ำชามาเพิ่ม…” ร่างเพรียวบางของยงหลางลุกขึ้นจากเก้าอี้

แต่ว่ามือใหญ่แสนนุ่มละมุนของคุณชายจางกลับรั้งมือบางของหนุ่มน้อยเอาไว้แล้ว

คุณชายจางได้โปรดข้าไม่อยากจะ…”

อย่าได้กลัวข้าเลยนะ หลางเอ๋อร์ผู้แสนงามน่ารักของข้า”

ริมฝีปากสีทับทิมคู่นั้นบรรจงจูบหลังมือตามด้วยข้อมือเรียวของทายาทแห่งสกุลมู่หรงด้วยความใคร่

พร้อมกับขานคาถาบางอย่างซึ่งทำให้ร่างโปร่งแข็งแรงของยงหลางถึงกับแน่นิ่ง

คราวนี้ เขาควรหนีสิ….หรือตะโกนร้องบอกคนรับใช้ให้มาช่วยก็ได้แต่ว่าทำไม

เขาถึงขยับตัวไม่ได้เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ายงหลางยงหลาง

ทำไมเขาถึงต้องการอยู่ในอ้อมกอดของคุณชายจางเจียเหาผู้นี้ได้

ชายหนุ่มผู้มีร่างสูงกว่าได้ทีประคองร่างเพรียวให้กับมานอนราบบนตั่งกว้าง จากนั้น

มือแกร่งใหญ่ของคุณชายจางเลื่อนมาประคองต้นแขนเรียวของอีกฝ่ายอย่างแนบแน่น

พร้อมกับใช้ริมฝีปากสวยของตนจุมพิตยังเรียวคอนวลระหงด้วยความใคร่ ยงหลางได้แต่ตะลึงงัน

ทำให้ริมฝีปากอิ่มของคุณชายจางถึงได้นุ่มนวลกับเราแบบนีี้ ดวงตาเรียวใหญ่เริ่มหรี่ลงคล้ายจะหลับใหลในภวังค์นำพาเขาไปสู่ความรู้สึกแปลกใหม่เหมือนกับท่านพ่อแสดงต่อเหล่าอนุภรรยาของท่าน..หากว่า คุณชายจางเจียเหากลับดูละมุนกว่าน่าหลงใหลกว่าน่าสัมผัสกว่ายากจะต้านทานได้

และมันก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวเหมือนการถูกเนื้อต้องกลัวเหมือนคราวก่อนอีกด้วย

เพศรสสัมผัสแสนอ่อนโยนเช่นนี้มันก็เป็นสิ่งที่เขาอยากรู้ว่ามันเป็นเช่นไร

มันเติมเต็มความสุขให้แก่เขาได้จริงหรือไม่

หลางเอ๋อร์คนงาม เจ้ารู้อะไรไหมเจ้าทำให้พี่คนนี้หลงใหลเจ้าตั้งแต่แรกเห็นแล้วความจริง ถึงพี่จะไม่ชอบแตะต้องชนชั้นล่างเท่าไหร่ แต่ว่ายามนี้ พี่ก็คิดว่าเจ้าเป็นอัญมณีเม็ดงามจากโคลนตมที่รอการเจียระไนมากกว่าซะแล้ว…”

คุณชายจางอ๊ะ….อ๊ะ….”

มือเรียวใหญ่นั้นได้โอบรอบเรียวเอวบางของยงหลางไว้ ริมฝีปากแสนหวานของบุรุษรูปงามจอมเจ้าชู้เลื่อนขึ้นมายังประทับโหนกแก้มชมพูระเรื่อทั้งสองข้าง พร้อมกับเลียริมฝีปากราวกับตนเองกำลังกินผลทับทิมสีแดงสุก

เจ้าช่างน่ารักเสียจริง หนุ่มน้อยหลางเอ๋อร์ของพี่”

แต่แต่ท่านมีภรรยาและมีลูกแล้วอย่าทำแบบนี้กับข้าเลยนะ” ยงหลางพยายามตั้งสติ

โอหลางเอ๋อร์…” มือเรียวใหญ่ลูบไล้ปลายเรือนผมสีดำขลับปนน้ำตาลบนเรียวไหล่กว้างก่อนยกมันขึ้นมาจุมพิตโลมเล้าด้วยเสน่หาแสนหวานของตน

เพราะพี่มีครอบครัวของพี่แล้วไงพี่ก็ไม่คิดจะรั้งเจ้าไว้ให้เจ้าเป็นของข้าคนเดียวนี่นา เจ้าจะมีคู่รักของเจ้าก็ได้ในฐานะเป็นทายาทแห่งสกุลมู่หรงเจ้าจะมีคู่นอนเท่าไหร่ก็ได้พี่ไม่หึงหวงหรอกแค่เราสองคนเติมเต็มความสุขทางกายให้กันซะหน่อยเผื่อวันนึงเจ้าอาจจะนำไปใช้กับคนที่เจ้าต้องการสมรสด้วย..จริงไหมจริงไหม…”

คนที่เจ้าต้องการสมรสคนที่ข้ารักงั้นหรือเทียนเอ๋อร์เทียนเอ๋อร์

ครั้นริมฝีปากสีทับทิมคู่นั้นเลื่อนมาจุมพิตหน้าผากของเขา ยงหลางก็รู้สึกว่า ยากที่จะต้านทานเสน่ห์ของจางเจียเหาผู้นี้แม้ว่าในใจของเขาจะนึกถึงใบหน้านวลหวานแสนน่ารักของเทียนเอ๋อรมากก็ตามถ้าคิดว่าทำกับฝ่าบาทแบบนี้ได้จะเป็นอย่างไรจะเป็นอย่างไร

ข้ากลัวกลัว…” ยามนี้ร่างทั้งร่างของยงหลางสั่นระริกในอ้อมกอดของจางเจียเหา

แม้ว่าเขาจะเป็นชายหนุุ่มเจ้าเล่ห์แสนร้าย แต่ว่าก็ไม่ต้องการได้ชื่อว่า ขืนใจ หนุ่มน้อยที่ยังบริสุทธิ์

ริมฝีปากเรียวบางของยงหลางเผยอขึ้นคล้ายกับกลีบดอกเหมยสีชมพูอ่อน

จางเจียเหาจึงเชยคางเรียวมนของหนุ่มน้อยขึ้้น “ หลางเอ๋อร์ อย่าได้กลัวข้าเลยนะรู้ไหม…”

ดวงตาคู่หวานของยงหลางเริ่มหรี่ลงอย่างเย้ายวน จางเจียเหาจึงตัดสินใจแนบริมฝีปากอิ่มของตนลงบนริมฝีปากของหนุ่มน้อยในอ้อมแขนด้วยความนุ่มนวล แต่ก็ดุดันไม่แพ้กันเรียวลิ้นของจางเจียเหาแทรกผ่านเรียวฟันจนเข้าไปโพรงปากเพื่อประสานกับลิ้นน้อยนั้นเพียงให้ยงหลางยอมจำนนต่อการรสสัมผัสที่ตนมอบให้เรือนผมสีดำประกายน้ำตาลยาวสลวยของยงหลางช่างนุ่มละมุนในมือ

อ๊าคุณชายจาง…”

เรียกข้าว่า ท่านพี่เจียเหา สิจ้ะ หลางเอ๋อร์คนดี…”

ท่านพี่เจียเหาท่านพี่…”

ดีมากน้องชาย…”

สองมือใหญ่ของคุณชายแสนร้ายกาจไม่รอช้าตรงเข้ากระชากเสื้อนอกของยงหลาง พร้อมกับปลดเสื้อนอกของตนเองออกขณะที่ยังจุมพิตกับริมฝีปากและโหนกแก้มบอบบางไม่ยอมห่าง….

ใบหน้าหวานละมุนละไมดวงตาเรียวใหญ่หรี่ลงเพราะฤทธิ์ยาผิวพรรณสีขาวน้ำผึ้งชวนสัมผัส

ยามนี้เขาต้องการร่วมรสกับบุตรบุญธรรมของมู่หรงซู่ผู้นี้จนทนไม่ไหวแล้วนะ

อ๊ะอ๊า….” ยงหลางเริ่มคราง เมื่อมือใหญ่นั้นล้วงเข้าไปในเป้ากางเกงยาวของเขา

เพื่อปลุกเร้าอารมณ์แบบว่ายงหลางไม่คิดว่าจะได้สัมผัสมาก่อนเลย

ยังนุ่มนิ่มอยู่เลยนะ แต่ก็ยาวพอดีกับมือของพี่จังเลยโอ๋หลางเอ๋อร์ดอกเหมยน้อยๆของข้า…”

ท่านพี่เจียเหาอือ….อย่าอือ…”

ร่างเพรียวของยงหลางสะบัดตัวไปมา พร้อมกับหยาดเหงื่อที่ไหลรินบนหน้าผากและโหนกแก้มทั้งสองข้าง ริมฝีปากซุกซนของจางเจียเหาก็ยังแทะโลมกับริมฝีปากกับซอกคอระหงเพื่อเร้าอารมณ์แสนเย้ายวนขึ้นไปอีก

เข้าห้องกันดีกว้างไหม บนเตียงของเจ้า จะทำให้เราสบายขึ้น…”

คุณชายเชื้อพระวงศ์จอมเจ้าเล่ห์ได้ทีโอบอุ้มร่างเพรียวบางของยงหลางจนเข้าห้องนอนได้สำเร็จ

แล้วเขาก็จัดการปลดอาภรณ์ที่ขวางกั้นนั้นออกไปเสียให้พ้นไป

โอหลางเอ๋อร์ทำไม เจ้าถึงได้งามเพียงนี้นะอา…”

แต่ว่าศีรษะเรียวมนบนหมอนกลับส่ายไปมาพร้อมกับพยายามปฎิเสธทั้งที่ตนเองก็ต้านทานไม่ไหว

ริมฝีปากร้อนจัดทาบลงไปที่กลีบปากนุ่มละมุนของคนในอ้อมแขนทันทีเหมือนจะทดสอบว่าปากใครจะดีกว่ากัน อีกฝ่ายเหมือนจะขัดขืนไม่ยอมให้ลิ้นร้ายกาจ ที่วนเวียนหยอกล้อกับกลีบปากของเขา แทรกผ่านเข้าไปได้ มือกร้านบอบบางของยงหลางพยายามดันร่างสูงกว่าให้ออกห่าง แต่ก็เหมือนกำลังผลักหินผาที่ไม่สะดุ้งสะเทือน และสุดท้ายเมื่อเขารุกหนักขึ้นตามอารมณ์ที่เพิ่มมากขึ้น คนที่ไร้ประสบการณ์อย่างยงหลางมีหรือจะทนไหว ต้องยอมให้เขาเข้าไปตักตวงความหอมหวานจากโพรงปากอย่างไม่มีทางเลือก

อืมมมหวานจริงๆ ดอกเหมยน้อย…” จางเจียเหาครางในลำคอแกร่งเมื่อลิ้นอุ่นเกี่ยวกระหวัดกัน

ร่างนุ่มนิ่มของยงหลางที่อิงอกเขาเอาไว้เหมือนเป็นหลักยึด ทั้งๆที่เขายังไม่ได้เริ่มอะไรเลยแท้ๆ ดวงตาที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอ่อนแสงลงเล็กน้อยโดยที่ชายหนุ่มไม่รู้ตัว เขาพรมจูบอ่อนโยนที่แก้มแดงจัด ก่อนจะดันร่างเล็กให้นอนราบลงกับเตียงใหญ่ แผ่นอกนวลขาวที่ไม่มีอะไรปกปิดไว้ ขยับขึ้นลงตามแรงหายใจ เมื่อดวงตาสบตากัน เขาก็ร้อนผ่าวไปทั้งร่างจนแทบจะทนไม่ไหว อยากจะฝังแก่นกายเข้าหาความนุ่มนวลอบอุ่นของมู่หรงยงหลางซะตอนนี้เลย

ร่างล่ำสันทาบลงไปแต่ยั้งน้ำหนักเอาไว้ไม่ได้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด มือใหญ่ลูบไล้แผ่วเบาที่พวงแก้มนวลใส ดวงตากลมเรียวของยงหลางเหมือนจะสับสนไม่เต็มใจ กังวลและหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป

อย่ากลัว” เขากระซิบเบาๆ“เราจะมีความสุขด้วยกันนะ”

ข้ากลัวข้ากลัวท่านพ่อท่านพ่อ…” ยงหลางพยายามเรียงร้องหาบิดาบุญธรรมของตน

ไม่เอาน่าหลางเอ๋อร์อย่าทำเป็นเด็กน้อยร้องหาพ่อสิข้าสัญญาว่าจะให้เจ้าสุขสมที่สุดข้าทำแบบนี้มาให้กับหนุ่มบริสุทธิ์มาเป็นสิบแล้วนะจ้ะรู้ไหม”

ข้าไม่ใช่หนุ่มบำเรอของท่านนะอ๊าาาา…”

แต่เรียวปากสวยของคนเจ่าเลห์ยังตอกย้ำว่า

เจ้าไม่ใช่ไงเพราะข้าจะทำให้เจ้ามีความหมายต่อการร่วมอภิรมย์กับข้า…”

จางเจียเหาก้มลงจูบที่ริมฝีปากบาง ที่ให้ความรู้สึกดีเหลือเกินสำหรับเขาจนร่างสูงสั่นสะท้าน ลิ้นสากเกี่ยวกระหวัด ซอกซอนเข้าหาลิ้นเล็กของอีกฝ่ายอย่างชำนาญ มือร้อนผ่าวลากไล้ไปทั่วเรือนร่างเนียนนุ่มจนคนที่อยู่ใต้ร่างเขาเริ่มระทวย ประสบการณ์ที่ห่างชั้นกันนั้น ทำให้มู่หรงยงหลางน้อยไม่อาจต้านทานกับสิ่งที่เขามอบให้ได้เลย

ชายหนุ่มเคลื่อนตัวลงต่ำ ลากไล้ลิ้นร้อนไปตามซอกคอจนมาหยุดอยู่ที่เนินอกกว้าง ก่อนจะฝากรอยจ้ำแดงเอาไว้เป็นที่ระลึก มือใหญ่เค้นคลึงหน้าอกสีนวลเบาๆ

หน้าอกเจ้านี่กว้างสวยเหมือนภาพวาดจริง….หลางเอ๋อร์…”

ริมฝีปากหยักลึก เข้าครอบครองเม็ดบัวสีชมพูปนน้ำตาล โลมเล้าด้วยปลายลิ้นสลับกับขบเม้มจนร่างบอบบางเริ่มสั่นไหวไปตามอารมณ์นั้น

มือร้อนระอุเข้าหยอกเย้าและทักทายกับจุดอ่อนไหวของยงหลางอีกครั้ง

อย่าอย่านะ…” ยงหลางอ้อนวอนเสียงแหบพร่า แต่มันกลับยิ่งทำให้เขาฮึกเหิมมากขึ้น

หยุดไม่ได้แล้ว ยงหลางคนดี ไม่เห็นหรอว่าข้าแข็งตัวเพราะเจ้าแล้ว…”

กายแกร่งที่เบียดอัดอยู่กับร่างนุ่มนิ่มไหวระริก ลมหายใจของจางเจียเหาเริ่มติดขัดเมื่อร่างบางบิดไปมาด้วยความเสียวสะท้าน จากทุกสัมผัสที่เขามอบให้ แต่เมื่อยงหลางแอ่นเรือนร่างเข้าเสียดสีกับร่างกายเขามากขึ้นตามแรงปลุกเร้าตามธรรมชาติ คนที่หายใจติดขัดกลับเป็นเขาเสียเอง

งามแท้ไม่ผอมเกินไปไม่อวบอ้วนเพรียวกระชับโอ หน้าท้องของเจ้ามีกล้ามได้สัดส่วนเหมือนของข้าเลยหลางเอ๋อร์หลางเอ๋อร์ ดอกเหมยแสนสวยของข้าให้ข้าได้กินเจ้า…”

จางเจียเหาครางเสียงหนักลึกในลำคอคล้ายพยัคฆ์คำราม ริมฝีปากลากไล้จากอกสวย ลงต่ำไล่เรื่อยไปจนถึงหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่น ริมฝีปากซุกซนขบกัดกับรอยบุ๋มน้อยๆ ก่อนจะจูบแผ่วเบาดังขนนกเพื่อดื่มด่ำกับแก่นกายที่เริ่มแข็งตัวของยงหลาง ร่างที่จำนนกลับสะดุ้งก่อนจะหนีบขาเรียวเข้าหากันทันที

อย่าทำอย่างนั้นสิ ไม่น่ารักเลยนะรู้ไหม…” มือใหญ่ค่อยๆแยกเรียวขาคู่งามออกให้ส่วนความเป็นบุรุษงามบริสุทธิ์ปรากฏสู่สายตาคมที่เต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาของเขา ก่อนจะตรึงเอาไว้แน่นไม่ยอมให้หนุ่มน้อยขยับราวกับจะลงทัณฑ์ แต่เป็นการลงทัณฑ์ที่แสนหวานเสียเหลือเกิน

ชายหนุ่มพยายามไม่สนใจความปวดร้าวที่กลางกายที่ทรมานเขาแทบทุกนาที เขาค่อยๆลิ้มรสความหวานของยงหลางอย่างช้าและนุ่มนวล

อาอ๊า….อ๊า…” หนุ่มน้อยแห่งสกุลมู่หรงครางเสียงแผ่ว เมื่อปลายลิ้นอุ่นจัดตวัดหยอกเย้ากับแก่นกายที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัส แม้เขาจะทำเพียงแค่ลากไล้อย่างช้าๆขึ้นลงแต่มันกลับทำให้ยงหลางลืมหายใจ ลืมแม้กระทั่งความคิดเทียนเอ๋อร์จอมจักรพรรดิน้อยที่ครอบครองดวงใจของเขา

เขาเริ่มมีจิตอกุศลเขาอยากทำแบบนี้เพื่อปรนเปรอเทียนเอ๋อร์….เหลือเกิน

ร่างเล็กบิดไปมาเพื่อบรรเทาความรุ่มร้อนที่เกิดขึ้น ทั้งๆที่รู้ว่าไม่อาจช่วยอะไรได้เลย และเมื่อลิ้นอ่อนนุ่มยังคงลากไปมา ที่แก่นกลางกายของเขา พร้อมกับริมฝีปากขบเม้มเบาๆ ทำเอาเขาแทบผวาขึ้นทั้งตัว ด้วยความเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยได้สัมผัส

เจ้าชอบไหม น้องยงหลางของข้า…”เสียงห้าวกระซิบถามแต่ยังไม่ยอมหยุดการทรมานริทเสียที

ข้าอ๊าาเสียวอ๊าา…” ยงหลางทำได้แค่หอบสั่นทั้งต้องการมันทั้งกลัวมัน

มู่หรงยงหลางกัดริมฝีปากตัวเองแน่น เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นไม่ใช่การสมยอมเพราะฤทธิ์ยา แต่เขาจำยอมต่างหาก แล้วก็ต้องจิกมือลงแน่นกับผ้าปูเตียงเมื่อชายหนุ่มเพิ่มความเร็วตรงปลายลิ้น

ในที่สุดเขาก็พ่ายแพ้ต่อร่างสูงใหญ่ แม้จะพยายามปฏิเสธอย่างไรก็ตาม ยงหลางกระตุกเกร็งเมื่อความรู้สึกรุนแรงที่เริ่มต้นขึ้นจากแก่นกลางกายแผ่ซ่านสู่ท้องน้อย และค่อยๆกระจายไปทั่วร่าง จนเขาไม่สามารถเป็นตัวของตัวเองอีกต่อไป ต้องจิกเล็บที่ไหล่กว้างของร่างสูงที่กำลังจัดการกับแก่นกายของเขาอยู่เอาไว้โดยไม่รู้ตัว

ร่างสูงเคลื่อนตัวขึ้นประทับริมฝีปากบางของคุณชายสกุลมู่หรงจนอีกฝ่ายครางหนักในลำคอ

มือแกร่งลากลงไปวนเวียนยังตำแหน่งความเป็นชายของหนุ่มน้อยอีกครั้ง ความเสียวกระสันที่เพิ่งจางลงกลับเพิ่มมากขึ้นอีกครั้งเมื่อมือแกร่งขยับรูดขึ้นรูดลง อย่างช้าๆเหมือนเป็นการทรมาน จนยงหลางต้องแอ่นกายเข้ารับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัวและลืมความอายจนหมดสิ้น

หลางเอ๋อร์ของข้า…” จางเจียเหากระซิบชิดที่ข้างหูพลางจรดความเป็นชายใหญ่โตที่กำลังเคร่งเครียด เข้าสู่ใจกลางช่องทางสีหวานของยงหลางตอนนี้พร้อมสำหรับข้าแล้ว

อ๊าาาาา….อ๊าาาา….อาาาาา…”

ยงหลางซุกหน้าลงตรงไหล่กว้างที่มีกลิ่นของน้ำหอมรวยริน ยอมให้อีกฝ่ายแทรกความแข็งแกร่งเข้ามาในเรือนร่างของเขาอย่างจริงจัง

หลางเอ๋อร์อย่าเกร็งสิจ้ะไม่งั้นเจ้าจะเจ็บรู้ไหม…”

เขาพยายามปลอบโยนพลางพรมจูบแผ่วๆไปตามเรือนร่างบอบบางก่อนที่ริมฝีปากสวยนั้นจะเข้าครอบครองเม็ดบัวสีชมพูเจือน้ำตาลแสนหวานของยงหลางอีกครั้งหนึ่ง

ความเสียวซ่านจนยากจะระงับใจ ทำให้มู่หรงยงหลางลืมความเจ็บร้าวจากการสอดประสานเสียสิ้น เสียงหวานยามนี้แหบพร่าด้วยแรงปรารถนาไม่ต่างจากอีกฝ่าย

อือหลางเอ๋อร์จ๋า….” จางเจียเหาครางเสียเข้ม “ เจ้าช่างแน่นแน่นจริงๆอ๊าาาา….อ๊าาาา…”

ท่านพี่ได้โปรดอย่าอ๊าาาาอ๊าาาาา…”

ชายหนุ่มแห่งสกุลจางแทบดิ้นตายกับความคับแน่นของเรือนร่างเพรียวบาง จะเดินหน้าต่อก็เสียวสะท้าน จะถอยหลังกลับก็คงไม่ต่างกัน ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงโอบกอดร่างเล็กเอาไว้แนบแน่น

เพื่อผ่อนคลายความรุ่มร้อนของตนเอง

เมื่อจางเจียเหาขยับตัวอย่างช้าๆอีกครั้ง เพื่อให้หนุ่มน้อยใต้ร่างได้คุ้นเคยกับการมีตัวตนของเขาในตัวเสียก่อนเมื่อได้เห็นหยาดน้ำตาไหลรินลงจากดวงตาเรียวใหญ่แสนอ่อนหวานที่เขาคลั่งไคล้แต่แรกเห็น..

จางเจียเหาจูบซับน้ำตาให้อย่างแผ่วเบาก่อนจะเดินหน้าต่อ เมื่อเขาค่อยๆเคลื่อนกายช้าๆอีกครั้ง อีกครั้งและอีกครั้ง ชายหนุ่มก็ค่อยโล่งใจเมื่อได้ยินเสียงครางแสนหวานของยงหลาง

หลางเอ๋อร์ยอมจำนนต่อข้าแล้วสิดีมากดีจริงจริง

ร่างบางกอดกระชับเขาเอาไว้แนบแน่น ตอบรับทุกสัมผัสที่เขามอบให้อย่างร้อนแรงจนเขาแทบทนไม่ไหว เขาไม่อยากรุนแรงกับยงหลางในครั้งแรก ไม่อยากฝากความทรงจำที่เลวร้ายเอาไว้ แต่ความปรารถนาที่อัดแน่นอยู่ภายในเหมือนพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เมื่อร่างเล็กใต้ร่างตอบสนองเขาเป็นอย่างดี ร่างแกร่งกระแทกสะโพกเข้าหาร่างเล็กอย่างถี่กระชั้น จนอีกฝ่ายร้องเสียงหลงดังลั่นห้องนอน

มือใหญ่ดันร่างเพรียวของยงหลางให้เข้าหาเขาอย่างเป็นจังหวะ แล้วค่อยๆเพิ่มความเร็วขึ้นตามอารมณ์รัก เหงื่อไหลลงไปตามผิวสีน้ำผึ้งแสนหวานบนแผ่นหลังกว้างของร่างยงหลางเป็นสาย

อาาาาอ๊าาาาข้าข้าทนไม่ไหว…” มู่หรงยงหลางร้องอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

หลางเอ๋อร์จ๋าข้าจะไปพร้อมกับเจ้านะ….ไปพร้อมกันเลยอ๊าาาาอ๊าาาา…”

เมื่อถึงจุดสุดยอดแห่งอารมณ์ จางเจียเหาก็หลั่งน้ำรักลงในช่องทางสวาทของหนุ่มน้อยผู้นี้ ยงหลางเองก็ปลดของเหลวสีนวลใสของตนเองลงบนหน้าท้องและช่วงขางามของจางเจียเหา….

ชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ยิ้มกริ่มให้กับใบหน้านวลตาซึ่งยังอ่อนแรงเพราะฤทธ์ยาเสน่ห์กับการร่วมรักเมื่อครู่นี้ริมฝีปากบางนี้ช่างเหมือนดอกเหมยที่ถูกเด็ดจนช้ำไปหมด

จางเจียเหาคนนี้จะกลัวอะไรเล่าทายาทแห่งสกุลมู่หรงผู้นี้อยู่ในกำมือของเขาแล้ว

ที่เหลือก็แค่ใช้ความสามารถของทั้งสองเรากำจัดพระมาตุลาหลี่หยางจื้อกับฮ่องเต้น้อยจ้าวเทียนอี้ให้ออกจากบัลลังก์ไปก็เท่านั้นเองฮ่าๆๆ

~*~*~*~*~*~

จางเจียเหาาาาานังเหาาาาาได้ดูดเลือดได้กินยงหลางแล้ว….พอใจไหมมมม….!!!!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s