Gallery

( Chinese Fic ) : The Opaque Orchid

  ( Chinese Fic ) : The Opaque Orchid The Opaque Orchid Pairing: มู่หรงซู่/จางเจียเหา Rate : Hard R Summary : แม่ทัพหนุ่มมู่หรงซู่ไม่คิดจะปล่อยคุณชายจางไปง่ายๆหรอก! ข้านะหรือ…ข้าก็คือ มู่หรงซู่ สมุหกลาโหมคนปัจจุบันแห่งนครฉางหลิง ข้าได้แต่ถอนหายใจไปมา พร้อมกับถ่มน้ำลายลงบนพื้นระเบียงในจวนของข้า ในขณะที่ข้ากลับได้ยินเสียงฮัมเพลงของชายหนุ่มผู้มาเยือนเคหาสน์ของข้า…ซึ่งทำให้ข้ารู้สึกพิศวงนัก…ชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ เชื้อพระวงศ์เก่าแห่งนครฉางหลิง…จางเจียเหา…ข้ารู้ว่า หัวใจของข้าเต้นสั่นขึ้นแทบเป็นบ้า…เพราเขานั้นสง่างาม ร่างสูงแข็งแรง…ใบหน้าขาวผุดผ่องดุจหยกล้ำค่าควรเมือง หากยังคมสันอย่างชายชาตรี อีกทั้งสายตาเรียวงามเจ้าเล่ห์น่าเย้ายวนที่พร้อมปลุกกำหนัดของข้า…เขาทำให้ข้านึกถึงหลี่หยางจื้อ…หลี่หยางจื้อ พระมาตุลาคนงามของข้า…ที่ข้าอดทนมาหลายปีเพื่อครอบครอง…แต่มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะเป็นจริงได้ง่ายๆ… “ ท่านมู่หรง ไฉนท่านทำหน้าหงุดหงิดใจได้เล่า” ชายหนุ่มที่ยังดูอ่อนเยาว์กว่าข้าและหลี่หยางจื้อด้วยน้ำเสียงไพเราะและสะบัดเรียวพัดเล่มงามไปมาสมเป็นคุณชายเจ้าสำอาง สายตาแสนคมกริบและหวานชวนมองนั้น ทำให้ข้ายิ้มกริ่มขึ้นมา…ร่างเพรียวแข็งแรงกว่าคนอื่นอย่างไรก็ต้องพ่ายแพ้ต่อข้า…เพราะข้ามีรูปร่างสูงใหญ่ดุจอสูรกาย…ไม่มีใครหนีรอดพลังจากสองมือของเขาได้พ้นหรอก! “ … Continue reading

Gallery

(Chinese Fic): The Passion of Plum Flower

( Chinese Fic ) : The Passion of Plum Flower The Passion of Plum Flower Pairing: จางเจียเหา/มู่หรงยงหลาง Rate : R Summary : จางเจียเหาได้เชยชมมาลีเหมยแสนหวานของตน…หลางเอ๋อร์ของข้า… ~*~*~*~*~*~ ข้าแย้มยิ้ม…แน่นอนสิ…ทำไมข้าจะไม่ยิ้ม…ข้าแย้มริมฝีปากบางได้รูปของข้า… เมื่อข้าเลิกม่านของห้องพักในหอคณิกาชายเลื่องชื่อที่ข้าชอบมาเสพสำราญในยามที่ข้าหน่ายจากการงานและครอบครัวของข้า…ในที่สุด ข้าก็สามารถทำให้ดอกเหมยน้อยของข้ามาอยู่กับข้า… ร่างสูงเพรียว ดูสง่างามสมชายชาตรี แต่มีใบหน้าอ่อนหวานปานน้ำผึ้งในยามฤดูใบไม้ผลิกับแก้วประกายสีนิลจากดวงตาเรียวใหญ่แสนสุกใสดังดวงดาราในยามรัตติกาลไร้แสงจันทรา…จมูกโด่งได้รูปงามกำลังดี…และริมฝีปากบางหากว่าเอิบอิ่มชวนจุมพิตคู่นั้น…ยงหลางของข้า…บุปผาเหมยแสนหวาน แม้ในยามฤดูหนาว…กำลังจะได้เป็นของข้า… ร่างเพรียวบางอยู่ในชุดยาวสีขาวและผ้าคลุมสีชมพูหวานสวย ซึ่งข้าได้บังคับให้เขาสวมใส่…เขาได้งดงามดุจอิสตรีแน่งน้อยบอบบาง…น่าขันเหลือเกิน…ทายาทแห่งสกุลมู่หรง สกุลนักรบที่กล้าแกร่งที่สุดแห่งนครฉางหลิง…ต้องมาอยู่ในเสื้อผ้าเช่นนี้…ข้าต้องการให้เขาในแบบที่ข้าต้องการได้ครอบครอง… “ หันหน้ามาหาพี่เจียเหาคนนี้หน่อยสิ” ข้าขยับกายไปนั่งเบื้องหน้าของหนุ่มน้อยที่ข้าหลงใหลตั้งแต่แรกพบ มือเรียวงามของข้าลูบไล้เรือนผมยาวสลวยซึ่งตอนนี้เกล้ามวยและทิ้งตัวลงมายาวประกลางแผ่นหลังกว้าง…หากว่าบอบบางดุจแก้วเจียระไน แค่เขวี้ยงทิ้งมันก็แตก! “ … Continue reading

Gallery

(Chinese Fic) : The Precious Peony

  The Precious Peony Pairing: มู่หรงยงหลาง/จ้าวเทียนอี้ Rate : R Summary : ความในใจของยงหลางที่มีต่อฝ่าบาทที่รักยิ่ง ข้าหลงรักเขา…เด็กหนุ่มไร้เดียงสาที่ข้าได้เห็นเขาครั้งแรก เป็นภาพวาดที่งดงามที่สุดที่ข้าได้เห็นมาในชีวิตของเขา…จ้าวเทียนอี้ ซึ่งมีพระนามเล่นเรียกขานกันในราชวงศ์ว่า “ เทียนเอ๋อร์” เทียนเอ๋อร์น้อย…ผู้งดงามดังท้องนภาในยามแรกอรุณและยามสนธยา… เพียงข้าได้เห็นรอยยิ้มแสนหวานบนริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงเรื่อคู่นั้น จมูกโด่งเล็กน่าเอ็นดู เรือนผมสีดำขลับทอประกายล้อแสงตะวันเป็นสีน้ำตาลเจือทองคำสุกใส แต่ข้ากลับหลงใหลในดวงตากลมใหญ่คู่นั้นเหลือเกิน…แววตาสองข้างจับจ้องข้าด้วยความไร้เดียงสา และข้าก็เห็นว่าเทียนเอ๋อร์รักข้า…แต่ข้าจะทำเช่นไรได้… ท่านพ่อบุญธรรมที่ข้ารักยิ่งชีวิตของข้าก็หลงรักพระมาตุลาหลี่หยางจื้อ แต่ว่าเขากลับไม่สมหวัง เพราะพระมาตุลาหลี่หยางจื้อทรงชิงชังในความรักใคร่ของท่านพ่อที่มีต่อเขา… แต่ข้ากลับดีใจนักที่ฮ่องเต้องค์น้อย…จักรพรรดิแห่งต้าเหวิ่นรักข้า… …ข้าปรารถนาโอบกอดร่างบอบบางน่าเอ็นดู ไว้แนบทรวงอกของข้า ปรารถนาจะให้ริมฝีปากของข้าทาบทับพวงแก้มชมพูเรื่อแสนหวาน ตามด้วยริมฝีปากสวยคลี่แย้มราวกับกลีบบุปผาโบตั๋นสีแดงสวยให้ข้าได้จุมพิต…จุมพิตเทียนเอ๋อร์…ร่างบางนั้นอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของข้า… …ข้าได้แนบชิดและบอกรักฝ่าบาทเทียนเอ๋อร์ของข้าตลอดชีวิต… “ พี่หลาง” ร่างเล็กบางที่ข้าปรารถนานั้นได้มาหาข้า ขณะที่ข้านั่งลงบนพื้นหญ้าซึ่งรายล้อมด้วยบุปผาโบตั๋นสีชมพูและสีแดง กลิ่นหอมของมันทำให้ข้าเคลิบเคลิ้มใจเหลือเกิน… “ ฝ่าบาทเทียนเอ๋อร์ กระหม่อมดีใจเหลือเกินที่่พบท่าน” … Continue reading

Gallery

Chinese Fic : The Sweet poison

Chinese Fic : The Sweet poison Pairing : จางเจียเหา/มู่หรงยงหลาง Rate: Hard R Summary : ถ้าคุณชายจางสามารถวางยาเสน่ห์ใส่ยงหลางได้แล้ว…มันก็… ~*~*~*~*~*~ “ งั้นก็คงไม่เสียหายใช่ไหม ถ้าต่อจากนี้ เราสองคนจะเป็นสหายต่อกัน ดังที่ท่านพ่อของข้ากับท่านพ่อของเจ้าก็สนิทสนมดังพี่น้องร่วมสาบาน ข้ายินดีนักที่ได้เห็นใบหน้าคมคายแสนซื่อตรงของเจ้า ดวงตาของเจ้าช่างอ่อนโยนเหนือบุรุษผู้ใดนักหนา…มู่หรงยงหลาง ผู้งดงามเหมือนดอกเหมยในฤดูหนาว หากแข็งแกร่งดังหินผาผู้นี้…” “ ข้าขอบคุณท่านอีกครั้งแล้วกัน…ท่านจางเจียเหา…” จางเจียเหาหัวเราะเล็กน้อย “ และการล่วงเกินนั้น ข้าต้องขออภัยที่ข้าหลงใหลในความงามของเจ้า แม้จะเรียบง่ายดังเพชรที่ยังไม่ได้รับการเจียระไน…แต่ข้าก็เห็นความงามนั้นที่อยู่ภายในตัวเจ้าตั้งแต่แรกเห็นแล้ว…มู่หรงยงหลาง…ไฉน เจ้าไม่คิดว่าตนเองนั้นดูงดงามน่าค้นหามากเพียงไหน…” น้ำเสียงทุ้มแสนเสน่ห์นั้นแสดงถึงความรู้สึกประหลาดให้เกิดขึ้นกับหนุ่มน้อยยงหลาง…ราวกับว่า เขากำลังตกอยู่ในมนต์สะกดของดวงตาสีดำขลับดังท้องฟ้ายามรัตติกาล หากปนเฉดสีทองอำพันอยู่ในนั้น…ริมฝีปากเรียวสวยของจางเจียหางดูมีเสน่ห์น่าสัมผัสนักหนา…ถึงเขายังเกรงกลัวว่า ชายผู้นี้จะมาแตะต้องเขาอีกหรือไม่…แต่ทำไม…คราวนี้ เขากลับตื่นตะลึงในเสน่ห์ของจางเจียเหา… …มันเป็นการแสดงความเย้ายวนของคุณชายผู้ดีในเมืองหลวงที่หนุ่มบ้านนอกอย่างเขาไม่เคยพบมาก่อน…และไม่คาดคิดว่าจะได้พบอีกด้วย….ยงหลาง…ตั้งสติหน่อยสิ… “ … Continue reading