Gallery

Slim Fic : The Serenade of Sensible Songs Part 3

 

 

Slim Fic : The Serenade of Sensible Songs Part 3

Rate : PG

Pairing : Feanor&Fingolfin,Feanor/Nerdanel,King Finwe/Queen Indis,King Ingwe/Queen Faniel,etc.

Summary : น้องชายฟิงโกลฟินตัดสินใจติดตามพี่ชายที่รัก เฟอานอร์จิตวิญญาณอัคคี ผู้เป็นแสงสว่างนำทางของฟิงโกลฟินดวงใจข้าขอติดตามทูลหม่อมพี่ชายใหญ่จนลาลับชีวาลัย

แนะนำนะคะ เรื่องนี้ นานาเขียนในสไตล์กระแสแห่งจิตสำนึกหรือ stream of conscious ซึ่งเป็นการเขียนที่ย้อนเวลาอดีตสลับกับปัจจุบัน คือ ช่วงเวลาในวัยหนุ่มของเฟอานอร์กับฟิงโกลฟิน และช่วงเวลาวัยเยาว์ของพวกเขานะคะ

 

พรายหนุ่มในอาภรณ์สีน้ำเงินมองยังทะเลครามในยามราตรีที่กำลังกลายเป็นสีแดงประกายของอัคคี เรือหลายลำถูกเผาจนเป็นสีแดงและเหลืองจนเต็มสุดสายตาของพรายจะให้ข้าทำเช่นไรท่านไม่อาลัยข้าแล้วหรือ

 

เขาดึงกำไลประดับทับทิมและไพลินออกมาจากข้อมือแกร่งของเขา

 

เขาอยากโยนมันไปเสีย ทิ้งมันออกไปลงในทะเลเบื้องหน้านี่แหละ แต่เขาก็ทำไม่ได้

 

พรายหนุ่มหลับตานิ่งเสีย พยายามนึกถึงห้วงเวลาในอดีตไกลแสนไกล

 

 

~*~*~*~*~*~

 

แอ้ๆแอ้ๆแอ้ๆ

 

นี่มันเสียงร้องบ้าๆของอะไรเนี่ย?

 

เจ้าชายพรายเฟอานอร์กระพริบดวงตาสีนิลของตนไปมา เพื่อพ้นจากภวังค์ของตนที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงนุ่มสีเทาปนขาวของตน แล้วเขาก็ต้องพบกับ

 

ม่ายยยยย ~”

 

ภาพตรงหน้าของเจ้าฟ้าชายเฟอานอร์คือ ทารกน้อยเพศชายที่เปลือยเปล่าทั้งตัว

 

เจ้ามาอยู่บนเตียงของข้าได้อย่างไรเนี่ย! อาร์อัมเม! ย่า! ย่า!”

 

พรายหนุ่มน้อยในชุดนอนสีขาวของตนวิ่งออกจากห้อง เพื่อตามหาพระอัยยิกา

เขารู้ว่า นางนำเจ้าเด็กทารกคนนี้มาให้เขาแน่ๆ

 

อาร์อัมเม! ท่านแกล้งหลานชายคนเดียวของท่านได้อย่างไร!

 

แต่ว่า เฟอานอร์จะวิ่งไปทางไหน ก็ไม่มีใครอยู่เลย แม้แต่นางกำนัลยี่สิบคนของพระนางฟานีเอลอะไรกันเนี่ย!…ไม่มีใครอยู่ในพระตำหนักเทาเลยซักคนเหรอ

 

อาร์อัมเม! อาร์อัมเม!” ฝีเท้าเปล่าของเฟอานอร์วิ่งไปทั่วทั้งพระตำหนักทั้งสามชั้นแสนกว้างใหญ่พอสมควรกับตำแหน่งพระราชินีมารดาแห่งโนลดอร์

 

ไม่มีใครอยู่เลยซักคนอาร์อัมเมทรงเจตนาให้ข้าอยู่กับเจ้าเด็กบ้านี้ตามลำพัง!…

 

เฟอานอร์คิดอย่างเคืองใจนัก แต่ว่าเสียงของทารกน้อยก็ดังขึ้นอีกแล้ว

 

เขาถอนใจเพื่อกลับเข้าห้องนอนแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าก่อน!…

 

เจ้าเด็กทารกน้อยตัวโตนั่น ก็เอาแต่ร้องอยู่นั่นแหละ!

 

หยุดร้องก่อนได้ไหม ได้โปรดเถอะ เจ้านี่!”

 

เฟอานอร์กำหมัดของตนขึ้นด้วยอารมณ์โทสะ แต่ว่าดวงตาสีเทาอมครามวาววับของทารกน้อย มีน้ำตาซึมออกมาแล้วเขาจึงใจเย็นลง แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า

 

เจ้าเจ้าหิวใช่ไหมได้ข้าจะไปหานมมาให้นะ”

 

เจ้าชายพรายหนุ่มวิ่งออกไปอีกครั้ง พร้อมกับมาด้วยขวดใส่นมสีขาวนวล

 

เขาไม่แน่ใจว่าเป็นน้ำนมจากแม่นมที่เตรียมไว้หรือน้ำนมโคกันแน่

 

เอาเถอะยังไงก็ช่วยดับเสียงร้องน่ารำคาญของเด็กนี้ให้ได้ก่อน

 

เฟอานอร์จึงกลับไปนั่งบนเตียง พร้อมกับสั่นมือเรียวของตนเล็กน้อย

 

เอาไงเอากันยกร่างเปลือยเปล่าของทารกขึ้นมาแนบทรวงอก

 

แล้วเปิดฝาขวดนมให้ทารกน้อยได้ดื่ม ระงับเสียงร้องดังจ้าไป

 

เอาล่ะ เจ้าค่อยๆกินนะ…”

 

อื้อ…” ทารกน่าเอ็นดูกระพริบตาไปมา แถมน้ำนมยังไหลออกจากปากอีก

 

ข้าควรทำไงดี ข้าจะรีบไปเรียนหนังสือ ข้าอยู่ทั้งวันไม่ได้หรอกนะ”

 

อึกๆ

 

ดูซิ! กินนมยังหกได้อีก ถ้าเจ้าโตกว่านี้ ข้าตีเจ้าแน่ๆ”

 

ดวงตาสีเทาอมครามของทารกน้อยยังจับจ้องใบหน้าของ “พี่ชาย”

ฝ่าย “ พี่ชายจำเป็น” ยังคงทำพักตร์เรียวได้รูปของตนเองในแนวเฉียง

ข้าจะทำแบบนี้ แค่วันเดียวนะ!”

 

ด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่ทราบ เจ้าชายพรายโนลดอร์มองอนุชาน้อยของตน

จากความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ กลับเริ่มอ่อนโยนลง เมื่อทารกน้อยทำปากจู๋ให้ดู

 

ข้าไม่ไปเข้าเรียนสาย ข้าจะพาเจ้ากลับวังของอตาร์แล้วกัน ให้ตายเถอะ

ต้องอาบน้ำอีกเนี่ยยย!”

 

เจ้าชายพรายตัดสินใจเข้าห้องสรงน้ำ โดยที่ต้องหอบทารกน้อยเข้าไปด้วย

 

ร่างเพรียวถอดชุดนอนสีขาวที่เปื้อนน้ำนมออกแล้วโยนลงตะกร้า

 

เอาล่ะ เจ้ามาอาบกับข้าได้แล้ว ตัวเล็ก!”

 

เฟอานอร์ยกร่างป้อมของทารกน้อยขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

 

อือตัวหนักเหมือนกันนะข้าควรเรียกว่า ตัวโต มากกว่า ตัวเล็ก ใช่ไหม…”

 

แอ…” ไม่ทันขาดคำ ทารกน้อยก็ปล่อยปัสสาวะใส่ลงบนหน้าอกของพี่ชาย

 

เฮ้ยยย !!! เจ้าเจ้าบ้าาาา~!!!”

คราวนี้ เจ้าชายพรายผู้โตกว่าต้องโดดลงอ่างน้ำ พร้อมกับทารกน้อยลงไปพร้อมกัน

เจ้าต้องทำแบบนี้กับข้าครั้งสุดท้ายนะ จำไว้!”

~*~*~*~*~*~

หลังจากอยู่ในอาภรณ์ทูนิคสีเลือดหมู สวมผ้าคลุมสีดำเสร็จแล้ว

ทารกน้อยก็ถูกห่อให้อยู่ในผ้าขนหนูสีฟ้าดวงตาของทารกน้อยวาบวับเป็นประกาย

เมื่อเฟอานอร์ โอรสแห่งฟินเวหันกลับมา พร้อมกับอุ้มเขาอีกครั้ง

จะว่าไป เจ้าก็ดูคล้ายอตาร์เหมือนกันนะเนี่ย”

มือเรียวบางของเจ้าชายพรายลูบกระหม่อมบางที่มีผมสีดำปอยเล็กกระจาย

 

ตอนที่ข้าเกิด อตาร์เคยทำแบบนี้กับข้าไหมนะ….

 

แก้มของเจ้านิ่มดีแฮะพรายหนุ่มน้อยอดไม่ไหวที่จะหยิกแก้มชมพูของทารก

หนึ่งข้างแต่จะแรงไปหรือเปล่าเจ้าตัวน้อยร้องอีกแล้ว

 

อ๊ะๆ พอๆข้าไม่แกล้งเจ้าแล้วเจ้าตัวโต แต่ข้าต้องหาอะไรกินก่อนไปเรียน”

 

สมดังคาดจริงๆด้วย มีกระดาษแผ่นหนึ่งวางไว้พร้อมกับขนมปังและผลส้มอาหารเช้าจำเป็นในยามเร่งด่วน

 

เฟอานอร์ หลานรัก ขอให้เจ้าดูแลน้องชายของเจ้า ติดตัวไว้ทั้งวัน

จนกว่าย่าจะกลับมา ดูแลเขาให้ดีด้วย มิฉะนั้น ย่าลงโทษเจ้าแน่ฟานีเอล อัมเมทารี

ปล. ห้ามนำน้องเจ้าไปคืนอตาร์ของเจ้าในวังทีเดียว!”

 

อาร์อัมเม! ข้าไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กนะ! ท่านจะให้ข้าเลี้ยงเด็กนี้เหรอ!

 

เฟอานอร์ได้แต่ร้องโวยวาย เขาต้องหอบเด็กคนนี้กลับนครทิริออนคนเดียว!

 

พรายหนุ่มไม่มีทางเลือกต้องนำทารกน้อยใส่เบาะสีขาว แล้วผูกด้วยเชือกมันเข้ากับสะเอว นำร่างป้อมของอนุชาของตนให้ติดกับเรียวหลัง ก่อนสะพายแล่งกระเป๋าหนังสือของตนเพื่อให้แน่ใจว่า เขาไม่หลุดกระเด็นออกไป

 

ลำบากจริงๆแล้วถ้าพวกพรายที่เป็นชาวเมืองเห็น

ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันเนี่ย

 

เฟอานอร์เดินมาถึงคอกอาชา ซึ่งม้าหนุ่มประจำตัวของเขา เป็นม้าสีน้ำตาลเข้มร่างใหญ่ ดวงตาของมันแสดงว่า เจ้าชายพรายของตัวเอง หอบอะไรมาด้วย

เจ้าชายพรายโนลดอร์ของมันหอบอะไรมาด้วยเนี่ย !

 

นาโร” พรายหนุ่มเรียกชื่อของมัน “ ข้าจะรีบไปเรียน ข้าต้องหอบเจ้าน้องเออ..เด็กบนหลังของข้าไปด้วย เจ้าใช้ฝีเท้าให้เป็นแบบที่เด็กชอบ เร็วแต่นุ่มนวลนะ”

 

อาชาหนุ่มพยักหน้ารับอย่างเข้าใจเจ้านายของตน เฟอานอร์กระโดดขึ้นบนหลังของมัน แล้วศีรษะของทารกน้อยกระทบไหล่ที่เริ่มกว้างขึ้นของเขา

เจ้าไม่ต้องตัวหรอก ตัวโต! ข้าจะบังคับมัน ให้เจ้านอนหลับได้

แล้วอย่าร้องดังนะ ข้าไม่ชอบเลย!”

พูดเองเออเองทารกจะไปรู้อะไรได้

~*~*~*~*~*~

 

ในสำนักเรียนของอาจารย์พรายผู้เป็นอัจฉริยะในการประดิษฐ์ตัวอักษรแก่ชาวโนลดอร์ เขามีนามว่า “ รูมิล” นอกจากความเก่งกาจทางด้านอักษรศาสตร์แล้ว เขายังสามารถเล่นเครื่องดนตรีโดยเฉพาะพิณได้ดีนัก

ในเวลาที่แสงสว่างจากพฤกษาทองเลาเรลินกระจ่างเต็มที่ พรายหนุ่มผู้นี้จึงมีหน้าที่บรรยายวิชาภาษาศาสตร์ที่แสนยากยิ่งให้แก่นักปราชญ์คนอื่น

เขาทำหน้าที่ได้ดีสมเป็นสมาชิกของ “ ลัมเบนโกลโม” หรือสมาคมจอมปราชญ์ตำนานแห่งโนลดอร์ และมีเพียงพรายวัยรุ่นผู้เดียวที่เก่งกาจเท่าเทียบคือ “ ทูลหม่อมเฟอานอร์”

 

เอาล่ะ นักศึกษาทุกท่าน วันนี้ ข้าจะเริ่มบรรยาย กับการวิเคราะห์สัทภาษาที่ว่า…”

 

เสียงประตูข้างเวทีการสอนในหอประชุมดังขึ้น แถมตามด้วยเสียงร้องจ้าของทารก

ทุกคนต่างมองดูความตกตะลึง เจ้าชายพรายโนลดอร์ รัชทายาทแห่งองค์เหนือเกล้าฟินเว เจ้าชายพรายหอบหายใจเล็กน้อย พร้อมกับสะพายหลังด้วยทารกหนึ่งคนอยู่บนหลังใครจะเชื่อว่า เจ้าชายรูปงามแสนจองหององค์นี้

จะมีเด็กอยู่บนหลังของตนเองได้!!!

 

ขออภัยทุกท่านข้ามาสายติดธุระ…” เฟอานอร์กล่าวเสียงหนักแน่น ถึงกระนั้นสายตาของทุกคนในหอประชุมก็มองมาที่เขาอย่างสงสัย แล้วลอร์ดรูมิลจึงยอมวางชอล์กที่ตนกำลังเขียนอยู่บนกระดานดำ แล้วลงจากเวทีไปหาเจ้าชายพราย

 

แอ้ๆ แอ้ๆ”

 

ทูลหม่อมชายใหญ่ เกิดอะไรขึ้นแล้วเด็กคนนี้…”

 

น้องเออโอรสของอตาร์ข้าเอง อาจารย์ และข้าต้องมาทำแบบนี้ตามคำสั่งของอาร์อัมเม”

 

รูมิลรู้สึกว่า เหงื่อไหลจากหน้าผากมนของตน “ ทูลหม่อมชายใหญ่ หอประชุมการสอน เราจะวางเจ้าชายองค์น้อยให้อยู่ที่นี่ไม่ควรพระเจ้าค่ะ”

 

เอาเด็กนี้ไปฝากใครดี แถบนี้ มีแม่นมหรือเปล่าล่ะ อาจารย์”

 

อือมได้ๆ เลดี้วานานเซ อาจารย์สอนศิลปะก็มีบุตรชายให้นมอยู่ ท่านนำพระอนุชาไปหานางก่อนเถอะกระหม่อม”

 

เฟอานอร์รู้จักเลดี้วานานเซดี เพราะว่าแนร์ดาเนลกำลังศึกษาวิชาศิลปะด้านการแกะสลักกับนาง เกือบลืมแนร์ดาเนลไปได้อย่างไร

 

~*~*~*~*~*~

 

ให้ข้าไปเรียนก่อน แล้วหมดคาบเรียนแล้ว ข้าจะมารับเขากลับเอง เลดี้วานานเซ”

สตรีพรายร่างงดงามอวบอิ่มคำนับลงต่อเบื้องพระพักตร์ของเจ้าชายพรายแล้วรับ

พระราชโอรสองค์ที่สองของราชาฟินเวมาอุ้มด้วยความเอ็นดู

 

หามิได้เพคะ การดูแลเจ้าชายพระองค์ใหม่ หม่อมฉันยินดียิ่งนัก องค์เฟอานอร์ทรงเป็นเชษฐาที่เยี่ยมยอดจริงเพคะ…”

 

เชษฐาเหรอข้าไม่ต้องการเป็นซะหน่อยหนึ่ง

 

พรายสาวเจ้าของเกศาสีน้ำตาลแดง ดวงตาของนางวาบวับขึ้นเล็กน้อย

 

นางตัดสินใจถามเจ้าชายพรายเกศาดำที่นางเคยดูแลมาเมื่อครั้งยังเยาว์

 

เฟอานอร์! ท่านจะให้ข้ากับอาจารย์ดูแลอนุชาของท่าน โดยที่ข้าต้องเสียเวลาเรียนเหรอเนี่ย…”

 

แนร์! พี่เป็นคนเดียวที่ดูแลเขาได้ ก็เหมือนกับที่ดูแลข้าเสียสิ!”

 

 

แนร์ดาเนลคงจะเป็นสตรีสามัญชนคนเดียวที่สามารถเรียกนามของเขาได้อย่างสนิทสนม เพราะนางเคยเป็นพี่เลี้ยงของเขามาหลายปี แถมบิดาของนางก็รักเฟอานอร์ราวกับบุตรชายของตนแนร์ดาเนลก็รักเจ้าชายพราย แต่นางก็รำคาญความเอาแต่ใจของเขามากเหมือนกัน

 

ข้าต้องรีบไปศึกษาในวิชาแรกก่อนนะ แนร์! แล้วพบกัน!”

 

เมื่อร่างสูงเพรียวในชุดสีเลือดหมูจากไปแล้ว พรายสาวก็ทำหน้าเหมือนได้อาหารจากฝีมือพ่อครัวที่ห่วยที่สุด

 

แย่จริงๆ เฟอานอร์คนนี้เนี่ย!”

 

เลดี้วานานเซหัวเราะเบาๆ “ ไม่เอาน่า แนร์ดาเนลน้อย ข้าดูแลองค์ชายน้อยได้จ้ะ

เจ้าก็ทำงานแกะรูปปั้นต่อไปเถอะนะ”

ฝ่ายอาจารย์หญิงก็ดูแลทารกไป ส่วนแนร์ดาเนลกลับไปนั่งเก้าอี้ประจำตัว แล้วใช้ค้อนกับลิ่มตอกรูปปั้น ซึ่งวันนี้นางตั้งใจว่าให้เป็นบุรุษจะแกะใครดีเนี่ย

หยอกองค์ชายเฟอานอร์น้อยก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ฮี่ๆ

~*~*~*~*~

พี่ชายน่ารักจิมๆ หรือน่าตบดีเพคะทูลหม่อมเฟอานอร์…>///<

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s