Gallery

Silm Fic : The Gift of My King Part 11

 

 

Silm Fic : The Gift of My King Part 11

Pairing : Mahtan/Finwe , Little Feanor & Nerdanel

Rate : PG -13

Summary : ลอร์ดมาห์ธันตั้งใจประดิษฐ์ของขวัญชิ้นพิเศษถวายองค์ราชันย์โนลดอร์

ฟินเว องค์ราชาผู้งดงามของข้ารักที่เทิดทูนทั้งหัวใจ

 

แต่ข้าควรรักเจ้าหรือไร มาห์ธัน….

 

แสงพฤกษาเทลเพริออนสีเงินในยามราตรี นำแสงสว่างมาสู่นครทิริออน จนมาถึงดาดฟ้าชมดาราแห่งปราสาทขาว เด็กหญิงร่างเล็กผมแดงวิ่งเล่นกับบิดาของนาง

ท่านพ่อ! จับหนูให้ได้!”

เสียงหัวเราะร่าเริงของแนร์ดาเนลน้อย ทำให้ร่างสูงของมาห์ธันผู้เป็นบิดาพยายามไล่จับนางให้ตนได้ เขาเองก็หัวเราะตามนางด้วยความสุขใจ

จนกระทั่ง กษัตริย์หนุ่มฟินเวดำเนินมาถึง พร้อมกับทารกน้อยในอ้อมแขน

มาห์ธันคว้าร่างป้อมน่ากอดของบุตรสาวได้แล้ว จึงคำนับลง

ทูลหม่อมฟินเว ของข้า…”

พวกเจ้าสองพ่อลูกยังเล่นในยามค่ำคืนอยู่อีกหรือ”

เสียงทุ้มละมุนของฟินเวทำให้แนร์ดาเนลละจากอ้อมกอดของบิดาแล้ว นางก็ยิ้มแป้นต่อเบื้องหน้าองค์ราชาหนุ่มโนลดอร์

ทูลหม่อมฟินเวเพคะ หนูกับอตาร์มาวิ่งเล่นบนนี้เท่านั้นเอง แล้วเฟอานอร์หลับหรือยังเพคะ”

ข้าเพิ่งให้เขาทานนมไปแล้ว อยากให้เขามาชมดาราก่อนจะกลับไปนอนเท่านั้นเองจ้ะ”

เด็กหญิงตัวน้อยกล่าวต่อไปว่า “ อตาร์ คืนนี้ หนูนอนกับท่านได้ไหมคะ”

เอ่อแนร์น้อย…” มาห์ธันรู้สึกว่าตัวเองเหงื่อตก เพราะเขาก็อยากได้ร่วมอภิรมย์กับองค์ราชาหนุ่มที่รักยิ่งของเขา แต่ถ้าอยู่กับลูกสาวเขาก็อดน่ะสิ!

นะๆ ท่านพ่อ หนูอยากนอนกอดกับท่านพ่อจัง”

มือเล็กโอบเรียวเอวของผู้เป็นบิดา มาห์ธันจะปฏิเสธได้ลงเหรอฝ่ายกษัตริย์หนุ่มก็แอบสรวลกับโอรสในอ้อมแขน

ก็ได้จ้ะ แนร์น้อยของพ่อ”

ฟินเวเงยเรียวพักตร์มองขึ้นไปยังท้องนภา ซึ่งมีแสงดาราพร่างพรายฉายแววระยิบระยับดวงดารา ซึ่งเสกสรรจากพระหัตถ์ของพระแม่วาร์ดามหาเทวี ช่างดงามเสียจริงๆ

ข้าจะนับดาราให้หมดท้องฟ้า มีริเอล เจ้าช่วยข้าได้ไหม”

เด็กชายผมดำเป็นมันเงาชี้นิ้วไปยังท้องฟ้าราตรีกลางพนาไพร ให้สหายที่นั่งเคียงข้าง ซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงร่างผอมบาง เรือนผมของนางเป็นสีเงินยวง ดวงตาสีดำขลับของนางกระพริบไปมาตามการชี้นิ้วของเด็กชาย

ข้าไม่ชอบเสียเวลานับดาวเลย ฟินเว ข้าอยากไปช่วยท่านแม่เก็บผลไม้ในป่าหรือไม่ก็จะทอผ้าให้เป็นฝีมือของข้ายังไม่ดีขึ้นเลย”

มีริเอล เจ้าชอบทอผ้ามากเลยเหรอ”

เด็กหญิงผมเงินพยักหน้ารับ “ มันก็ดีกว่ามานั่งดูดาวเฉย ๆไง”

แล้วพรายสาวผมดำร่างสูงใหญ่ก็มาโอบไหล่ของพวกเขาทั้งคู่

ท่านแม่! ท่านแม่!”

พวกเจ้าหิวแล้วหรือยัง รอเสียตั้งนาน” นางทรุดลงกับพิ้นหญ้ากลางเด็กหญิงและเด็กชายทั้งสอง พร้อมกับวางตะกร้าลง โดยมีผลไม้ป่าจำนวนหนึ่งที่ทำให้เด็กชายผมดำที่ชื่อว่า “ ฟินเว” ตะลึงงัน

แม่ข้าขอกินได้หรือยัง”

ให้แม่ปล่อยเปลือกออกก่อนได้ไหมเล่า” นางใช้มีดปอกเปลือกของผลไม้และคว้านเมล็ด โดยที่มีริเอลเป็นผู้ช่วยมารดาโดยที่ไม่ต้องบอกกล่าว

อ่านิ” นางวางผลหนึ่งให้ฟินเวได้ทาน และมีริเอลก็ทำเช่นเดียวกัน

แสงดาราส่องสว่างดีจังเลยนะ” พรายสาวผมดำกล่าว

เด็กน้อยทั้งสองคนต่างอุทานพร้อมกัน “ ใช่เลย ดาวสวยมาก”

แม่ดีใจที่พวกเราได้กินผลไม้อร่อยพร้อมกับดูดาวด้วยกันจริงๆ”

กษัตริย์พรายหนุ่มถอนอัสสาสะ เมื่อนึกถึงความทรงจำในวัยเยาว์ชีวิตที่มีข้าแม่และมีริเอลในสมัยนั้นทำไมมันไม่กลับมา

ทูลหม่อมของข้า เหม่ออะไรหรือ”

มาห์ธันปลุกเขาจากภวังค์ พรายหนุ่มเกศาดำจึงมองเหลียวกลับด้านหลัง

แค่คิดถึงนางนิดหน่อยให้เวลาข้าเถิด มาห์ธัน”

กระหม่อมเข้าใจดี”

ทารกน้อยเฟอานอร์ร้องแผ่วเบา ดวงตาสีเทามองมายังลอร์ดหนุ่มร่างใหญ่

เจ้าอยากอุ้มเขาไหม มาห์ธัน…”

พรายหนุ่มผู้มีฐานะต่ำกว่าพยักหน้ารับ แล้วรับร่างน้อยในเบาะสีขาวมาอุ้ม

องค์ชายเฟอานอร์ โอรสแห่งฟินเว กระหม่อมยินดีจะรับพระองค์เป็นศิษย์รักในอนาคต ยามพระองค์เจริญวัยเป็นหนุ่มน้อยผู้งดงามเหมือนพระบิดา…”

มือเรียวหนาแตะพวงแก้มอิ่มของเด็กชาย “ กระหม่อมดีใจเหลือเกิน หน้าตาเขาเหมือนพระองค์มาก ทูลหม่อมฟินเวที่รัก”

ไม่หรอก…”ราชาหนุ่มส่ายเรียวพักตร์ “ เหมือนแม่เขาต่างหาก”

แนร์ดาเนลน้อยก็อ้าปากหาว “ ท่านพ่อคะ ง่วงแล้วค่ะ”

พรายหนุ่มเกศาแดงเพลิงก็ยกบุตรสาวขึ้นมากอดแนบอกแกร่ง

งั้นไปนอนกันเถอะ ลูกหญิงที่รักของพ่อ…”

เขาไม่ลืมส่งสายตาสีเขียวมรกตมายังฟินเวอย่างมีเล่ห์นัยอีกครั้ง

คราวนี้ราชาหนุ่มไม่ได้รู้สึกเขินอายมากเท่าไหร่นักมือเรียวแตะรัดเกล้าสีทองประดับเพชรและทับทิมจากฝีมือของมาห์ธัน

~*~*~*~*~

ฟินเวอุ้มราชโอรสน้อยวางลงบนพระอู่ แล้วห่มผ้าลงบนอุระน้อยให้กระชับ

เฟอานอร์ที่รัก พ่อควรทำเช่นไรพ่อยังคิดถึงแม่ของเจ้าอยู่แต่พ่อเองก็มีใจให้ลุงมาห์ธันเสียด้วยถ้าเจ้าโตแล้วคงตอบพ่อได้ใช่ไหม”

หัตถ์เรียวได้รูปปัดเกศาดำขลับของทารกน้อยแผ่วเบา มือเรียวเล็กของเฟอานอร์แตะเรียวนิ้วของผู้เป็นพระบิดาราวกับว่ารู้พระทัยซึ่งกันและกัน

พ่อรักแม่เจ้าเสมอ ตั้งนานมากๆก่อนเจ้าจะเกิดตอนนี้ พ่อก็รู้สึกว่าตัวเองรักลุงมาห์ธันเสียด้วยแต่พ่อก็มีความฝันที่อยากจะมีน้องๆให้เจ้าพ่อควรทำเช่นไรใครจะมาเป็นมารดาที่เหมาะสมของลูกกันเล่าเฟอานอร์…”

มือเรียวเล็กของทารกน้อยปล่อยนิ้วนุ่มของพระบิดาแสดงว่า ไม่ค่อยชอบใจ

อือมพ่อคิดคนเดียวไปเอง เจ้าคงไม่ชอบเอาเถิดหลับเสียโอรสแห่งมีริเอลนัดดาแห่งฟานีเอลพ่อหวังว่าเจ้าจะได้ความเก่งกาจของแม่เจ้า และความเฉียบขาดของทูลหม่อมย่าพ่อสู้เจ้าไม่ได้แน่เจ้าฟ้าชายแห่งนครทิริออน”

ริมฝีปากบางละมุนจุมพิตกระหม่อมของทารกน้อยอีกครั้ง

มาราโลเม ยอนยา ( ราตรีสวัสดิ์ ลูกชายข้า )”

ครั้นฟินเวจะเหลียวกลับออกไปจากห้องบรรทมของพระมารดา ดวงเนตรสีเทาอมครามก็แลเห็นร่างสูงระหงของฟานีเอลกำลังอ่านแผ่นสาสน์สีทองฉบับหนึ่ง

พรายหนุ่มจึงตัดสินใจเข้าไปถามนาง

แม่ท่านอ่านอะไรอยู่เหรอ”

นางเงยเรียวพักตร์ขึ้นมาจากกระดาษ “ จดหมายของราชาอิงเว เขาเขียนมาแสดงความเสียใจต่อการจากไปของมีริเอล ก็แค่นั้น…”

แค่นั้นจริงๆ หรือ…”

พระนางก็สะบัดแผ่นราชสาสน์ไปยังพระโอรส

อ่านเองก็เข้าใจ ถ้าไม่แน่ใจก็ไม่ต้องถาม”

พรายหนุ่มผู้เยาว์วัยกว่าเม้มริมฝีปากบาง “ อนิจจา แม่ข้า! ไฉน ท่านจึงเคืองใจองค์อิงเวนักหนาทั้งๆที่ เขาเองก็รักท่านมาก ตั้งแต่ก่อนการเดินทางมาสู่วาลินอร์แห่งนี้

และข้าก็ยินดี ถ้าท่านเป็นราชินีของเขา”

ฟานีเอลก็ทุบโต๊ะไม้ของพระนางเอง

จะให้ไปครองคู่กับเหล่าพรายเกศาทอง โดยลืมคนอื่นๆและเหล่าประชาชนไว้เบื้องหลังได้อย่างไร อีกอย่างหนึ่ง อิงเวก็มีลินเดเทวีอยู่แล้ว อือมใช่ เขามีลูกไปแล้วด้วย สำหรับแม่และเขามันก็คืออดีต…”

ฟินเวอยากจะหัวเราะให้กับความหลังเก่าของมารดาบุญธรรมและกษัตริย์พรายชาววันยาร์พระองค์นั้นราชาอิงเวผู้ที่เขาเคารพรักเหมือนดังเชษฐาราชาพรายเกศาทองผู้ทรงสง่างามที่สุดในอาณาจักรวาลินอร์ และเป็นที่โปรดปรานแห่งมหาเทพมานเวแต่เขาก็ไม่ต้องการให้ฟานีเอลต้องทุกข์ใจเพราะเขาเองก็รับรู้ถึงความขื่นขมเช่นนี้แล้วเหมือนกัน

เช่นนั้น ลูกขอลา”

พระนางเธอก็ตอกย้ำว่า “ อยู่กับมาห์ธัน ก็อยู่ด้วยกันดีๆเข้าใจหรือไม่”

รับทราบ พระพันปีแห่งโนลดอร์ แต่เขาคงไม่มากระมัง…”

ราตรีนี้ ฟินเวต้องการนอนหลับให้เต็มอิ่มมากกว่า

~*~*~*~*~

ครั้นร่างสูงโปร่งในชุดครามมาถึงหน้าห้องบรรทม ราชาหนุ่มก็ต้องประหลาดใจ

ประตูไม่ได้ล็อกเหรอแล้วเมื่อย่างก้าวเข้าไป

ร่างสูงใหญ่ของพรายหนุ่มที่รออยู่แล้วก็ตรงเข้ากอดฟินเวทันที

มาห์ธัน! อะไรเล่า!”

นายช่างหนุ่มได้ทีจุมพิตกระหม่อมขององค์ราชาหนุ่มอย่างแรงหนึ่งที

โธ่ทูลหม่อมที่รักของข้าข้ารอถึงยามดึกเสียจริงอดใจรอไม่ไหว”

แล้วเจ้าเอาแนร์น้อยไปไว้ไหนเล่า…”

ฟินเวเคืองใจนัก เขาไม่ชอบเลย ถ้ามาห์ธันไม่ทำหน้าที่ของผู้เป็นบิดา

ข้านอนกอดนางและกล่อมจนหลับ แล้วให้พี่เลี้ยงอีกคนดูแลให้แล้ว ไม่ต้องกังวลอะไร…”

หึ! ร้ายจริงนะ” ฟินเวทรงอุทาน ก่อนที่ร่างเพรียวจะถูกโอบอุ้มไปยังเตียงนอนสีขาวนวลขององค์เอง แล้วร่างใหญ่แข็งแรงของมาห์ธันก็ทาบทับ

ร้ายอยู่แล้วราชาคนงามของข้า”

ริมฝีปากหนาประดับเคราตรงเข้าซุกไซ้เรียวคอระหงของร่างบาง

แล้วตามด้วยการถอดอาภรณ์ออกทีละชิ้นทีละชิ้น

ครางนี้ฟินเวกลับไปฝ่ายดันร่างของตัวเองขึ้นมาเหนือร่างใหญ่ของอำมาตย์หนุ่มซะอย่างนั้นดวงตาสีเขียวของมาห์ธันเบิกกว้างทันที

องค์ฟินเวทรงต้องการ”

ข้าขอบ้างได้ไหมข้าขอนะ…”

แล้วเกศายาวดำสนิทก็ตกลงบนใบหน้าเข้มของมาห์ธันจนมิด

~*~*~*~*~*~

ร่างสูงโปร่งของกษัตริย์โนลดอร์ถอนหายใจขึ้นลงอย่างหนัก ไปพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่นอนเคียงข้าง ทำให้ที่นอนนั้นชื้นด้วยเหงื่อไหลรินและหลักฐานการร่วมรัก

อาข้าเหนื่อยแล้วนะอา…”

อาเหมือนกันโอ้ฟินเวสุดยอดจริงๆ”

ดวงตาสีเทาอมครามกระพริบอย่างพิศวง แล้วตัดสินใจถามว่า

เจ้ารักข้าใช่ไหม มาห์ธัน…”

ใช่ ” นายช่างหนุ่มลูบเรียวแก้มของพรายหนุ่ม “ ใช่รักมาตลอดต่อให้ท่านครองคู่แล้วข้าก็ยังรัก…”

แล้วถ้าเกิดข้าข้าอยากมีลูกเพิ่มอีกเจ้าจะว่าเช่นไร…”

คิ้วเรียวหนาของอีกฝ่ายขมวดลง “ อยากมีลูกเพิ่มแต่ท่านมีองค์ชายน้อยอยู่แล้ว…”

มันเป็นความปรารถนาของข้าเองข้าคิดมาทั้งวันข้าอยากแต่งงานใหม่และอยากมีลูกหลายคนแต่ว่าท่านแม่ไม่เห็นด้วยข้าก็คิดว่า เจ้าก็ไม่…”

มาห์ธันถอนหายใจดังเฮือก “ เรื่องนี้ ทรงไตร่ตรองให้ดีเถิด มันกระทบถึงหลายคนแน่นอนรวมถึงข้าด้วย”

กษัตริย์หนุ่มจึงแตะเรียวคางหนาของมาห์ธัน พร้อมกับจุมพิตให้

ข้าเป็นกษัตริย์โนลดอร์ ข้าต้องการมีทายาทเพิ่ม ไม่ให้น้อยหน้าใครทั้งสิ้นแต่ข้าก็อยากให้เจ้าอยู่กับข้าตลอดไปเหมือนกัน…”

น้ำเสียงทุ้มละมุนนี้ ทำให้ร่างสูงกำยำใจอ่อนลง เขาจึงยอมทอดเรียวแขนกำยำให้องค์ฟินเวได้หนุนนอน

กระหม่อมเข้าใจเข้าใจถึงความปรารถนานี้กระหม่อมเป็นเพียงผู้รับใช้ จะให้มาตัดสินพระทัยองค์ราชามิได้ขอแค่ได้พระองค์อยู่ในอ้อมกอดก็พอ…”

แต่พรายหนุ่มผมดำก็ไม่ได้กล่าวอะไรต่อไป

รุ่งเช้า ฟินเวก็ตื่นบรรทมโดยที่มาห์ธันออกไปก่อนหน้านั้นแล้ว แต่ดวงตาสีเทาคู่งามเปล่งประกายก็เห็นกล่องเครื่องเย็บปักถักร้อยลายกุหลาบงามของมีริเอลพร้อมกับกระดาษที่เขียนด้วยภาษาเควนยาหมึกดำบันทึกว่า

อุปกรณ์ภายในกล่องนี้ กระหม่อมทำขึ้นใหม่ตามประสงค์แห่งพระราชชนนี…..ระลึกถึงมีริเอล เซรินเดเถิด ฟินเวยอดรัก”

พรายหนุ่มเปิดกล่องนี้ แล้วก็รู้สึกว่าหยาดนำ้ตาออกมาอีกครั้ง

โอ้ มีริเอลโอ้….ข้ายังจำเวลานั้นได้ดีไม่นานเลย

~*~*~*~*~*~

ควรจะสงสารใครดีมากกว่ากันท่านผู้อ่านที่รัก….เฮ้ออออ….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s