Gallery

Silm Fic : The Gift of My King Part 4

 

Silm Fic : The Gift of My King Part 4

Rate : PG -13

Summary : ลอร์ดมาห์ธันตั้งใจประดิษฐ์ของขวัญชิ้นพิเศษถวายองค์ราชันย์โนลดอร์

ฟินเว องค์ราชาผู้งดงามของข้ารักที่เทิดทูนทั้งหัวใจ

 

ยามทั้งสองขับอาชากลับราชวังสีขาวแห่งนครทิริออน ฟินเวกับมาห์ธันไม่ได้สนทนาอะไรกันอีกต่อไปให้เสียเวลา

 

ในยามราตรีนั้น กษัตริย์หนุ่มไม่อาจนอนหลับไม่สนิทได้ ระลึกถึงแต่สัมผัสนุ่ม แข็งแรงของพรายหนุ่มผมแดงผู้นั้นเขาก็ประหลาดใจนักหนา

 

ทำไมเขาถึงมองข้ามมาห์ธันไปเล่า อาจจะเพราะตอนนั้น เขายังเยาว์ และรักมีริเอลมากที่สุดก็ได้และก็เพื่อนรักอีกคนหนึ่ง..เอลเว ชาวเทเลรีคนนั้น

 

ตอนนี้ เอลเวก็ไปปกครองชาวเทเลรีทั้งมวลในดินแดนเบเลริอันด์ และสมรสกับเทพธิดาไมอาผู้ทรงโฉมงดงามที่สุดจากอุทยานลอริเอนเขาอาจจะลืมฟินเวคนนี้ไปแล้วก็ได้

 

ราชาหนุ่มพยายามไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะสัมผัสเรียวแก้มนิ่มซึ่งมาห์ธันจุมพิตไปในยามสนธยาที่ผ่านมานี้ริมฝีปากอบอุ่นคู่นั้น

 

ไม่ควรที่เราจะจุมพิตกับเขาไม่ควรเราไม่ควรนอกใจนางเลย

 

 

ฟินเวจึงเสด็จไปยังห้องบรรทมของพระมารดาฟานีเอล ซึ่งพระนางเธอทรงกำลังร้องเพลงเห่กล่อมให้กับพระราชนัดดาองค์น้อย พร้อมกับเย็บภูษาสีม่วงเข้มด้วยอาการสงบนิ่ง แต่พระนางก็ดูจะเหมือนเหม่อลอยในภวังค์ เพราะพระนางทักขึ้นว่า

 

เซรินเด เจ้ามาหรือ” เสียงของนางทักขึ้น

 

มิได้ อัมเม ลูกเอง”

 

สตรีพรายโนลดอร์จึงหันมามองพรายหนุ่มผู้เป็นราชาและโอรสของนาง

ดวงพักตร์ขาวนวลดังแกะสลักมาจากหินอ่อน และดวงตาสีเทาหม่นคู่นั้น นางรู้สึกเหมือนได้เห็นฟินเวในวัยเยาว์อีกครั้ง ถ้ามีแม่หนูมีริเอลก็คงดี

 

แม่คิดว่า เจ้านอนแล้วซะอีกสับสนอะไรกัน”

 

ก็สับสนไปหมดเลย เสด็จแม่”

 

ฟานีเอลถอนพระทัยแผ่วเบา “ สับสนไป มันก็ช่วยแก้ปัญหาใดๆมิได้ลูกรัก บอกแม่มาเถิด เจ้ากังวลเรื่องอะไร เรื่องมีริเอลหรือมาห์ธัน”

 

เสียงร้องแผ่วเบาของทารกน้อยเฟอานอร์ พระนางเธอจึงกระชับผ้าห่มสีนวลแก่พระนัดดาแล้วหันมารับสั่งอีกครั้ง

 

เจ้ากังวลสิ่งใด ฟินเว”

 

ลูกรักนางและอยากไปหานาง แต่ว่ามาห์ธันเขาทำให้ลูกสับสนนัก อัมเมฟานีเอล เขาบอกว่ารักลูก…”

 

นั่นก็ดีแล้วมิใช่หรือ แล้วแม่ก็ได้คุยกับเขาด้วยว่า พรุ่งนี้เขาจะพาธิดาน้อยมาด้วย แต่เจ้าไม่ได้ทันสังเกตถึงความห่วงใยของเขาที่มีต่อเจ้าหรือ”

 

เมื่อฟานีเอลเสด็จประทับนั่งบนพระแท่นบรรทมสีขาว โอรสหนุ่มของพระนางก็เดินตามนั่งเคียงปลายบาทของนาง พร้อมกับวางศีรษะบนพระเพลาของชนนี

 

จะอ้อนอะไรแม่เล่า ฟินเวน้อย”

 

ข้านึกถึงสมัยที่ลูกยังเด็กๆ ตอนนั้นลูกกำลังถูกทำร้ายจากสัตว์ร้ายของจอมมารทมิฬแล้วหลายคนหายไปในป่า แล้วท่านก็มาอุ้มข้าเพื่อป้องกันสัตว์ตัวนั้นแล้วหนีมาได้ข้าจึงนับถือว่า ท่านคือ แม่ของข้าฟานีเอล…”

 

นั่นก็จริง แล้วแม่ก็ไปช่วยเด็กหญิงผมสีเงินอีกคนหนึ่งอือมแต่ว่า แม่ไม่อาจช่วยนางจากการให้กำเนิดลูกของเจ้าทั้งสองคนได้เลย”

 

หัตถ์เรียวของพระพันปีแห่งชาวโนลดอร์ลูบกระหม่อมของโอรสไปมา

 

ข้าคิดถึงนางเหลือเกิน อัมเมคิดถึงจริงๆ”

 

ฟินเวขึ้นมาซบอุระของพระมารดาพร้อมกับกันแสงเหมือนเด็กๆ

 

มารดาก็ร่ำไห้และกอดโอรสร่างสูงโปร่งไว้แนบแน่น จนเข้าสู่ภวังค์นิทรา

 

ไว้เราไปหานางอีกครั้งที่อุทยานลอริเอนเถิด ฟินเวลูกรัก”

 

~*~*~*~*~*~

 

กษัตริย์หนุ่มแห่งนครทิริออนกล่าวต้อนรับพรายชาวโนลดอร์ทั้งสอง และวันนี้ มาห์ธันผู้นี้ก็มาแปลกกว่าทุกครั้ง เพราะเขาอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยวางบนบ่าใหญ่ของตน

เด็กหญิงน้อยในชุดกระโปรงสีเขียวอ่อน เหมือนกับสีของดวงตาและผมสีแดงอ่อนเกล้าจุกบนกระหม่อม นางละม้ายคล้ายคลึงผู้เป็นบิดามากทีเดียว ทำให้ฟินเวนึกเอ็นดูนางแต่แรกเห็น

 

ข้าพระบาท มาห์ธัน และภรรยา อิสตานี ถวายบังคมต่อองค์ราชาฟินเว และพระราชชนนีฟานีเอลพระเจ้าค่ะ”

 

อิสตานีผู้เป็นภรรยาถอนสายบัวด้วยความเรียบร้อย ขณะที่บุตรีของพวกเขายังเงยหน้าขึ้นมองเพดานที่ประดับด้วยแก้วคริสตัลใสสีทองและเงินประกายวาววับ

 

ยินดีที่ได้พบพวกเจ้าอีกครั้ง มาห์ธัน ธิดาของเจ้าชื่ออะไรล่ะ”

 

นางชื่อว่า”

 

หนูชื่อ แนร์ดาเนล เพก๊ะ!”

ไม่เอาน่าลูกสาว ถวายบังคมองค์ราชาและพระชนนีเจ้าดีๆเลย”

 

มาห์ธันจึงวางธิดาตัวน้อยของตนลงบนพิ้น แล้วนางก็ถอนสายบัวอย่างเขินๆ

 

แนร์ดาเนลได้มองเห็นบุรุษร่างสูงสง่า ดวงพักตร์งามหมดจดเหมือนรูปปั้นหินอ่อนที่นางได้เห็นจากหน้าพระราชวัง และมีเรือนผมสีดำเหมือนท้องฟ้าราตรี ผิวของเขาขาวนวล แถมอาภรณ์ก็เป็นสีขาวผุดผ่องมากเหมือนทาแป้ง!

 

พระราชาท่าน ขาวเหมือนแป้งเลย”

 

พระนางฟานีเอล ผู้เป็นชนนีถึงกับสรวลดัง ฟินเวก็ทรงหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มรับและสรวลตาม แต่มาห์ธันแสดงหน้าตาถึงความเก้อเอาเสีย และอิสตานีจึงเดินไปดัดนิ้วของบุตรีเพื่อลงโทษ

 

ท่านแม่ หนูเจ็บ ”

 

เสียมารยาทได้เช่นไรกัน เด็กคนนี้”

 

พระนางฟานีเอลก็รับสั่งว่า “ มิเป็นไร เลดี้อิสตานีที่รัก ลูกสาวของเจ้าเป็นเด็กฉลาดและช่างสังเกต ไม่มีใครกล้าแซวฟินเวตรงๆเช่นนี้หรอกจ้ะ นางกล้าหาญมาก”

 

ฟินเวจึงลงจากบัลลังก์แล้วมารับสั่งกับแนร์ดาเนลน้อย

 

น่าเอ็นดูนัก ธิดาแห่งมาห์ธัน เจ้ากล้าล้อข้าว่า ขาวเหมือนแป้ง ก็จริงนะ วันนี้ข้าสวมชุดสีขาวนี่นา”

 

กระหม่อมขอพระราชทานอภัยเถิดที่ไม่ทันสอนนาง…”

 

มาห์ธันแสดงความเคอะเขิน แต่กลับทำให้ราชาหนุ่มยิ้มพราย

 

ข้าไม่ว่าอะไร เพราะนางเป็นเด็กและเป็นลูกสาวของเจ้าท่านนายช่าง”

 

แต่คือ…”

 

เอาล่ะ แนร์ดาเนล ข้าจะพาเจ้าไปหาลูกชายของข้านะ”

 

แล้วกษัตริย์หนุ่มก็จูงมือน้อยของเด็กหญิงผมแดง มายังพระอู่ทองคำประดับด้วยผ้าม่านสีคราม ซึ่งมีทารกน้อยนอนกระพริบตาไปมา

 

แนร์ดาเนลน้อย นี่คือ เฟอานาโร หรือเฟอานอร์ บุตรชายของข้ากับมีริเอลไงล่ะ”

 

บุตรีแห่งมาห์ธันขยับตัวเข้าไปมองทารกน้อยในอู่แล้วนางก็สบกับดวงตาสีเทาใสวาววับดังแก้วเจียระไนของทารกน้อยแล้วนางก็รู้สึกว่า ดีใจนักหนา ที่ได้พบเขา

 

เขาเป็นตุ๊กตานี่นา องค์ราชา ขอหนูอุ้มเขาได้ไหมเพก๊ะ”

 

ฟินเวก็เผยรอยยิ้มขึ้น จนมาห์ธันสังเกตได้เขาไม่เคยเห็นทูลหม่อมแย้มยิ้มเลย หลังจากมีริเอลสิ้นพระชนม์ลูกสาวแนร์น้อยของเขา ทำให้พระองค์ยิ้มได้

 

 

ได้สิจ้ะ”

 

กษัตริย์หนุ่มยกทารกน้อยขึ้นจากอู่แล้วค่อยๆวางลงบนมือทั้งสองของแนร์น้อย

 

เขาชื่ออะไรนะ”

 

เฟอานอร์ จิตแห่งไฟลุกโชน แม่ของเขาเรียกว่าเช่นนี้จ้ะ แม่หนู”

 

เขาไม่เห็นเหมือนไฟเลยนี่นา”

 

มือเล็กของแนร์ดาเนลลูบใบหน้าของเจ้าชายองค์น้อยไปมา ทันใดนั้นเอง มือเล็กบางของเฟอานาโรก็จับนิ้วก้อยของนาง และส่งเสียงร้องดังก้อง

 

เขาร้องได้ด้วยเหรอนิ” ดวงตาสีเขียวใสของแนร์ดาเนลกระพริบไปมา

 

ฟินเวก็พอพระทัยนักหนา เช่นเดียวกับพระราชชนนี

 

ลูกชายข้าดีใจที่ได้พบแนร์ดาเนลแล้ว ข้าก็ยินดีนักที่จะให้นางเป็นพี่เลี้ยงของเขา ข้าจะรักนางเหมือนลูกสาวของข้าด้วยนะ”

 

มาห์ธันตะลึงงันไปชั่วครู่ แต่ว่าอิสตานีถึงกับยิ้มแย้มด้วยความปิติ เพราะพระราชาหนุ่มทรงประทานให้ธิดาน้อยเป็นถึง “ พระพี่เลี้ยงแห่งราชกุมารองค์แรก”

 

 

ขอบพระทัยเพคะ ทูลหม่อมฟินเว”

 

เมื่อลอร์ดมาห์ธันเห็นภรรยาแสดงความเคารพแล้ว เขาจึงต้องคุกเข่าลง

 

รับด้วยเกล้า องค์ราชาแห่งโนลดอร์”

 

พระชนนีฟานีเอลก็ทรงเรียกเด็กหญิงให้อุ้มพระราชนัดดามาหาพระนาง

 

แนร์น้อย ถึงเจ้าจะยังเด็กนัก แต่ข้าเชื่อว่า เจ้าจะช่วยดูแลเฟอานาโรได้ดี ช่วยข้าดูแลเขาด้วยนะจ้ะ ธิดาแห่งมาห์ธัน”

 

หนูอยากเลี้ยงเขาเหมือนน้องเพก๊ะ”

 

ทารกน้อยส่งสายตาวาววับไปมากับใบหน้าของเด็กหญิงที่มีอายุมากกว่าตน แต่เขาก็หลับตาลงอีกครั้งด้วยความเป็นทารก พระนางฟานีเอลรู้สึกได้ว่า พระราชนัดดากำพร้าขององค์เองคงมีความสุขกับพี่เลี้ยงตัวน้อยคนนี้แน่แท้

 

~*~*~*~*~

 

พระองค์ทูลหม่อมจะทรงให้ลูกสาวของหม่อมฉันอยู่ในวังหรือไร”

 

มาห์ธันทักท้วง เมื่อกษัตริย์หนุ่มฟินเวดำเนินไปหยิบพจนานุกรมเพื่อเขียนเอกสารสำหรับราชการในวันถัดไป

 

ข้าไม่ได้ให้ลูกของเจ้าอยู่ที่นี่ตลอดวันคืนเสียหน่อยหนึ่ง รุ่งเช้า เจ้าก็พานางมาส่งแล้วให้นางได้เรียนวิชาสำหรับกุลสตรีและการเขียนหนังสือ ยามบ่ายคล้อย นางจะไปดูแลเฟอานอร์น้อย แล้วเจ้าก็มารับนางกลับ นางยังเยาว์ แต่เป็นเด็กหญิงที่เก่งกาจ ข้าขอบใจที่เจ้ามีลูกสาวคนนี้”

 

ลอร์ดมาห์ธันยืนกอดอก เหมือนแสดงว่าประชดต่อราชาหนุ่ม

 

พระองค์กับพระชนนีทรงใช้งานลูกของกระหม่อม”

 

ไม่ใช่ ข้าจะให้ลอร์ดรูมิลมาสอนหนังสือให้นาง เสด็จแม่จะสอนวิชาสำหรับกุลสตรีที่ดีที่สุดในนครแห่งนี้ให้นาง และนางจะดูแลลูกชายข้าเป็นงานรอง เสด็จแม่ต้องการให้ลูกข้ามีเพื่อนและพี่เลี้ยงในวัยใกล้เคียงดูแลเขาและ ข้าก็เลือกลูกสาวเจ้า..”

 

ฟินเวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยอาการสงบนิ่ง และนั้นทำให้มาห์ธันเคืองใจแทน

 

พระองค์รับลูกสาวข้า เสมือนพระธิดาบุญธรรม แต่ทำไมกันเล่า พระองค์จึงไม่รับน้ำใจของข้า”

 

ข้าไม่แน่ใจว่า ควรให้คำตอบเจ้าอย่างไร ข้าขออภัยเถิด มาห์ธัน ข้าจะทำงานแล้ว”

 

ลอร์ดหนุ่มเกศาน้ำตาลแดงจึงคว้าข้อหัตถ์บอบบางด้วยความใจร้อน

 

ทูลหม่อมทรงแกล้งกระหม่อมหรือไร ถึงบ่ายเบี่ยงเช่นนี้”

 

ข้าไม่ได้บ่ายเบี่ยงซักนิดหนึ่ง ท่านลอร์ด ข้ารับลูกหญิงของเจ้ามาดูแลลูกชายข้า คือแสดงการให้เกียรติของเจ้าอย่างที่สุดนะ”

 

มาห์ธันอ้ำอึ้งเล็กน้อยนี่คือการแสดงให้เกียรติขององค์กษัตริย์ม่ายผู้นี้หรือไง

 

ปล่อยมือข้าเถอะ ”

 

แต่มือของวิศวกรหนุ่มร่างใหญ่จับแน่นขึ้น แถมคว้าเรียวเอวบางมาประชิดตัวอีก

 

อย่าแกล้งข้าแบบนี้นะ เห็นแก่อิสตานีที่กำลังสนทนากับเสด็จแม่หน่อย”

 

พระองค์บอกมาก่อนว่า จะทรงรับหัวใจนี้ของมาห์ธันไหม”

 

ริมฝีปากนุ่มของพรายหนุ่มซุกลงบนเรือนเกศาสีดำขลับเป็นมันเงางดงามเหมือนศิลานิลเปล่งแสงสว่างและนุ่มนวลด้วยภูษาแพรงามละเมียดละไม ฟินเวก็รู้สึกเขินและเขินมากกว่าเดิมไปอีก

 

ข้าตอบไม่ได้ตอนนี้หรอกอ่า…” ริมฝีปากขึ้นมาประชิดซอกคอเรียวสีขาวนวลผุดผาดทำให้มาห์ธันนึกถึงกลิ่นหอมละมุนของดอกมะลิในอุทยานหลวงขึ้นมา

 

กระหม่อมรักพระองค์เหลือเกิน ทูลหม่อมฟินเว”

 

แต่ไม่มากที่เจ้ารักภรรยาและลูกสาวหรอก เพราะข้ายังรักนางเสมอ”

 

 

มาห์ธันจึงผละแขนของตัวออกจากร่างโปร่งบางทันที

 

ใช่สิ หัวใจของท่านก็มี แต่นาง มีริเอล เซรินเด คนงามเลื่องลือ ผู้สามารถเย็บปักถักร้อยได้ดี ฝีมือเป็นหนึ่งในแผ่นดิน ข้าก็เห็นแต่ผ้าปักของนางทั่วทั้งวังของท่าน

แล้วท่านก็มองข้ามความรักของข้าผู้นี้ไปข้ารักท่านมาตลอดฟินเว…”

 

เสียงของพรายหนุ่มโอดครวญขึ้น แต่ราชาหนุ่มไม่ต้องการฟัง

 

เจ้าไปเถิด กลับไปพักเถิด”

 

ทูลกระหม่อมของข้า มาห์ธันผู้นี้รักพระองค์ยิ่งนัก ถ้าพระองค์รับแนร์ดาเนลเป็นธิดาแล้ว กระหม่อมก็ขอรับเฟอานอร์ไว้เสมือนลูกชายของกระหม่อมได้ไหม…”

 

กษัตริย์หนุ่มหันกลับมามองร่างสูงใหญ่นี้ ที่จริงแล้วมาห์ธันก็ไม่ได้สูงไปมากกว่าราชาหนุ่มนักหรอก แต่ว่าเทียบรูปร่างแล้ว ฟินเวกลับมีร่างบางกว่า ดูเป็นนักปราชญ์งามสง่าที่ใช้เวลากับงานอักษร ส่วนมาห์ธันมีกล้ามเนื้อแขนและไหล่กว้างมากนัก

ฟินเวรู้ว่าไม่อาจสู้กำลังเท่ากับมาห์ธันได้ยอมโอนอ่อนไปเสียดีกว่า

 

ข้าจะให้เจ้าเป็นอาจารย์ของเขา เหมือนเขาโตขึ้นแล้วตามประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้าเถิดข้าไม่ขัดขวางอะไรทั้งสิ้น”

 

แล้วฟินเวก็กลับไปยังกองหนังสือต่างๆอีกครั้ง ดวงพักตร์หมดจดแสดงความสุขุมล้ำลึกสมเป็นราชาเอกแห่งชาวพรายโนลดอร์ แล้วลอร์ดหนุ่มจึงยอมกลับออกไปแต่โดยดี

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s