Gallery

The Valar Fic : Nessamelda 2

The Valar Fic : Nessamelda
Pairing : Orome/Nessa,Orome/Vana,Tulkas/Nessa
Rate : R
Summary : The Forbidden Romance story of Orome and Nessa.
เมื่อเทพโอโรเมมีจิตปฏิพัทธ์ต่อพระขนิษฐาของพระองค์เองมาตลอด…รักต้องห้ามระหว่างพี่ชายกับน้องสาว…จะห้ามหทัยไว้ได้เหรอ…
Warning : sibling incest,Warm heart brother,innocent young sister
^*^*^*^

หัตถ์เรียวกว้างขององค์โอโรเมดึงหัตถ์บางของพระขนิษฐาขึ้นจากพิ้นหญ้านุ่ม
“งั้นก็ได้ ข้าคืนธนูกับคันศรให้เจ้าพี่” พระนางรับสั่งอย่างง่ายๆ พร้อมกับทรงคืนอาวุธถวายบนพระหัตถ์ ยกเว้น…
“ เอาล่ะ คืนแตรวาลาโลเมให้พี่”
แต่เนสซาเทวีกลับสรวลแล้วแลบชิวหาใส่พระเชษฐาของนางอีกครั้ง จากนั้นฝีบาทปราดเปรียวของนางก็ทรงวิ่งหนีองค์โอโรเมจอมพรานไปพร้อมกับฝูงกวางสีทองของพระนาง
“ น้องหญิง! ถ้าเจ้าไม่เลิกเล่นก็อย่าว่าพี่ใจร้ายนะ ให้ตายเถอะ! นาฮาร์!” อาชาสีขาวปลอดวิ่งกลับมายังเทพบุตรหนุ่มผู้เป็นเจ้านายของตน ทั้งที่ยังเสียดายเวลาทานใบไม้อยู่ก็ตาม
“ ขออภัยพระเจ้าค่ะที่กระหม่อมกินเพลินเลยแฮะๆ ”
จอมพรานแห่งคณะเทพวาลาร์ถอนพระทัย “ เอาล่ะ ตามเนสซาไป ถ้ารอบนี้ นางยังไม่คืนแตรให้ข้า ข้าจะลงโทษนางให้หนักเลย”
“ พระองค์จะลงโทษพระนางอย่างไรดี” นาฮาร์ถาม
“ เอาเถอะ ข้าไม่ทำให้นางเจ็บตัวหรอกน่า ” เทพหนุ่มทรงขึ้นหลังของมัน และเร่งฝีเท้าของนาฮาร์ไปพร้อมกับพระหทัยที่กำลังเต้นระรัวด้วยความเคืองพระทัยหรือความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้น…ทำไมพระองค์ต้องการมองนัยน์ตาสีใบไม้ผลิคู่นั้นให้เด่นชัดขึ้น…ร่างอรชรบอบบางของพระน้องนาง…อะไรกันนี้คือน้องหญิงของข้า…หากพระชนกเจ้ารู้ว่า ข้ากำลังมีจิตปรารถนาในนางทั้งที่ข้าสมรสกับวานาแล้ว…จะทำเช่นไร…

ขณะที่เทวีองค์น้อยผู้ซุกซนทรงวิ่งนำเหล่ากวางมากลับมาถึงพระตำหนักของเทพโอโรเม ขณะที่องค์วานาเทวีทรงกำลังใช้พลังเวทของพระนางปลูกมวลมาลีนานาพรรณรอบวรองค์สูงระหง พร้อมกับเหล่านางกำนัลไมอาร์องค์อื่นๆ
“ พี่หญิงวานา! พี่หญิงวานา!” เนสซาเทวีทรงร้องเรียกพระพี่นางสะใภ้ด้วยความยินดี
องค์เทวีแห่งมวลบุปผาทรงหันกลับไปเหลียวเนตรก็พบร่างเล็กบาง ที่มีอาภรณ์สีเขียวอ่อนและสีน้ำตาลเต็มไปด้วยกิ่งไม้ใบหญ้าเขรอะทั่ววรองค์ องค์วานาเทวีทรงปิดพระโอษฐ์ด้วยความตกพระทัย
“ ตายจริง! น้องเนสซา! น้องไปเล่นซนอะไรมา”
วานาเทวีทรงรีบดำเนินไปทรงเช็ดพระพักตร์ขะมุกขะมอมของพระน้องนางทันที
“ ไปเที่ยวเล่นในป่า และก็แกล้งเจ้าพี่โอโรเมนิดหน่อย”
“ น้องไปแกล้งเขา เพราะเขาเอาแต่สะกดรอยน้องไง แล้วก็สิ่งนี้…”

หัตถ์เล็กบางถือแตรเลาใหญ่สีงาช้าง ทำให้วานาเทวีตกตะลึงเป็นครั้งที่สอง
“ เนสซา น้องหยิบแตรขององค์โอโรเมมาแบบนี้ ไม่กลัวว่าเขาจะกริ้วหรือจ้ะ”
“ ทำไม น้องจะต้องกลัวในเมื่อน้องเป็นขนิษฐาของเขาเองนี่นา”
ดำรัสเจื้อยแจ้วของเนสซาเทวี ทำให้เหล่านางกำนัลพากันหัวเราะกิ๊ก
ทว่า วานาเทวีไม่ทรงเห็นด้วยเลย
“ ไม่เอาน่า น้องหญิง เมื่อเจ้าพี่โอโรเมเสด็จกลับมา เจ้าต้องคืนแตรนี้แด่พระองค์นะ”
เนสซาเทวีสรวลใส “ ไม่มีทางคืนให้เจ้าพี่ได้ง่ายๆหรอก”
“ โธ่เอ้ย น้องหญิง ประเดี๋ยว องค์โอโรเมได้พิโรธแน่”
แล้วเสียงเรียกดังทุ้มกังวานหนักของเทพวาลาแห่งพงพนาก็ดังก้อง
“ เนสซา! ถ้าไม่ยอมคืนแตรให้พี่ พี่จะลงโทษเจ้าให้หนักทีเดียว”
เทพธิดาทั้ังสองมองเห็นองค์โอโรเมนั่งบนอาชานาฮาร์ พร้อมกับพระพักตร์งามคมสันที่เริ่มแสดงความพิโรธจริงจัง เพราะสีแดงจัดปรากฏบนพระพักตร์ราวกับเพลิง…
เนสซาทรงรู้สึกตกใจเล็กน้อยจึงหลบหลังพระภคินี เทพหนุ่มแห่งพงไพรกระโดดลงจากหลังอาชา พร้อมกับดวงเนตรสีเขียวขจีที่เริ่มเข้มขึ้น…
“ น้องหญิงเนสซา เอาแตรวาลาโรเมคืนให้พี่”
วานาเทวีจึงตรัสปลอบพระน้องนางสะใภ้ให้คืนแตรขาวประจำองค์โอโรเมคืนเสีย
“ เนสซา อย่าให้พี่เตือนเป็นครั้งที่สองนะ”
ราชินีแห่งมวลบุปผาทรงกระซิบบอกให้เนสซาเทวีก้าวไปข้างหน้า
“ เลิกแกล้งเจ้าพี่โอโรเมเถอะน้องหญิง”
เมื่อได้สดับน้ำเสียงอ่อนหวานและนุ่มละมุนของพระนางวานา เทวีองค์น้อยจึงยอมก้าวไปข้างหน้า และไม่ทันจะได้ทำอะไร เทพโอโรเมก็ทรงรั้งข้อพระหัตถ์บางของพระน้องนางแล้วดึงแตรวาลาโรเมคืนมาจนได้…แต่ว่าโทสะของพระองค์ใช่ว่าจะหยุดลง
“ น้องหญิง ถ้าเจ้าเล่นซนเช่นนี้อีก พี่จะไม่ให้เจ้าแตะต้องข้าวของอะไรอีกต่อไปแล้ว”
เทวีองค์น้อยก็ทรงกระทืบพระบาทลงบนพิ้นหญ้า
“ ก็ได้ ข้าจะไปเล่นที่อื่น ไม่สนใจเจ้าพี่อีกแล้ว”
แล้วร่างอรชรบอบบางวิ่งหนีอีกรอบ องค์วานาเทวีพยายามเรียกพระขนิษฐาสะใภ้ แต่องค์โอโรเมทรงได้แต่ยืนนิ่งเพื่อระงับโทสะของพระองค์
เทวีแห่งมวลบุปผาจึงเชิญพระสวามีไปเสวยสุธารสหวานภายในพระตำหนักเสีย
~*~*~*~*~
องค์โอโรเมทรงยกถ้วยแก้วสีน้ำตาลอ่อนซึ่งมีวารีสีอ่อน และมีดอกกุหลาบลอยอยู่เหนือน้ำ
พระชายาของพระองค์ประทับลงบนเก้าอี้ข้างกายด้วยกิริยางดงามนุ่มนวล

“ พระองค์ไม่ควรดุนางเช่นนั้น”
องค์เทพหนุ่มในอาภรณ์สีเขียวเข้มตอบกลับ “ นางซนเกินไป และข้าไม่พึงใจให้นางทำเหมือนกับข้าเป็นเพื่อนเล่นของนาง”
เทพธิดาในอาภรณ์สีชมพูเข้มสรวลเบาๆ “ โอโรเม พระองค์ก็เป็นเชษฐาองค์เดียวของเนสซาน้อย ไฉนจึงต้องกริ้วด้วย แล้วหม่อมฉันล่ะ เป็นชายาของท่าน ทำไมจะเล่นด้วยไม่ได้เล่าเพคะ”
ร่างสูงระหงตรงเข้ามาโอบเรียวอังสาของเทพหนุ่ม พร้อมกับหัตถ์เรียวลูบไล้เกศาสีน้ำตาลเป็นมันเงาของเทพแห่งพงไพร พร้อมกับริมฝีปากนุ่มแดงเรื่อจุมพิตปรางเรียวคมทั้งสองข้าง
โอโรเมทรงรู้สึกว่า แรงปรารถนาในกามารมณ์ของพระองค์กำลังเกิดขึ้น เมื่อหัตถ์เรียวบางของพระชายากำลังปลดปกชุดนายพรานของพระองค์ พร้อมกับการจุมพิตบนเรียวศอยาวของพระองค์ องค์เทพหนุ่มจึงเชยเรียวคางของวานาเทวีจึ้นมาจุมพิตแนบแน่น จนทั้งสองเปล่งสุรเสียงครางช้าๆ วานาเทวีทรงถอนหายใจแผ่วเบา…ลมหายใจของนางสัมผัสขององค์โอโรเม…
“ วานา ข้ารู้สึกว่า ข้าต้องการเจ้าในยามนี้”
“ หม่อมฉันก็เช่นกันเพคะ” ร่างอรชรของวานาเทวีเลื่อนขึ้นมาบนพระเพลาของพระสวามี
พร้อมกับปลดอาภรณ์ส่วนบนของพระสวามีให้ลงไปกับกองบนพิ้น
องค์โอโรเมจึงทรงจุมพิตริมโอษฐ์ของพระชายาที่รักให้หนักหน่วงขึ้น…
เพราะอะไรกัน…ข้ารักวานาเหลือเกิน…แต่ข้ากำลังรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นกับเนสซาน้อยด้วย…
เนสซา…ไม่ได้…นางเป็นน้องของข้า…นางไม่ใช่วานา…ข้าจะคิดเช่นนั้นไม่ได้…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s