Gallery

The Valar fic : The Spring of Arda 8

The Valar fic : The Spring of Arda 8

Pairing : Tulkas/Nessa,Orome/Vana

^*^*^*^*^

วินาทีนั้น…เนสซาทรงไม่รับรู้อะไร ทรงอยากวิ่ง อยากวิ่ง…อยากเต้นรำ…

หัตถ์เล็กบางกวัดแกว่งไปกับสายลม  นางเคืองใจในพระเชษฐาเหลือเกิน

หัตถ์น้อยไกวไปมาเพื่อรับเสียงเพลงจากใบไม้รอบกายไหวมากขึ้นและแรงขึ้น

เนสซากำลังร่ายรำเพื่อลบความเศร้าในดวงจิตให้หมดไป

เจ้าพี่โอโรเมไม่ชอบทุลคัส แล้วข้าจะครองคู่กับเขาได้เช่นไร…

พระชนกเจ้าได้โปรด…ทำเช่นไร…

เนสซาเทวีนึกถึงพลังที่พระชนกเจ้าเอรูประทานให้นาง

เนสซาคนนี้ได้รับอะไร…นกจากความร่าเริงกับการเต้นรำได้ดีและวิ่งได้รวดเร็วกว่าฝูงสรรพสัตว์ก็เท่านั้นเอง…พระองค์จะประทานทุลคัสมาให้หม่อมฉัน โดยที่เชษฐาโอโรเมไม่ได้พอใจกับความรู้สึกของหม่อมฉันงั้นหรือ…นางไม่มีอำนาจต่อกรกับโทสะของเขาด้วยซ้ำ…

หม่อมฉันเป็นเพียงเทวีองค์น้อยที่ไม่มีอำนาจใดเลย…ไม่สามารถทำอะไรได้เลย…

แล้วสติของเทวีวาลิเอร์องค์น้อยเลือนลงไป เมื่อนางวิ่งเข้าไปในพนาที่ห่างจากแสงชวาลา…

จะด้วยสาเหตุก็ตาม…เนสซาก็รู้สึกว่ามีเงามืดสะบัดเหนือศีรษะของนาง และความรู้สึกบางอย่างที่กำลังจับขั้วดวงจิต ความน่ากลัวน่าสะพรึง เมื่อเงามืดได้พัดผ่านต้นไม้เบื้องพักตร์ของนาง

ร่างสูงใหญ่ ที่ดูสง่างามและน่าสะพรึงในคราวเดียวกัน  เขามีรูปลักษณ์งามสง่าเฉกเช่นองค์มานเว แต่เกศาเป็นสีดำสนิทราวกับความมืดที่กำลังดูดกลืนทุกสิ่งในสากลโลก และเนตรสีนั้นสุกสว่างเป็นเปลวเพลิงแดงฉาน  ริมฝีปากแย้มยิ้มดังกุหลาบสีดำขลับ

มันไม่ใช่แย้มยิ้มเพื่อแสดงความทักทาย แต่มันคือความมาดร้าย
“ ท่านเมลคอร์…”

ดวงเนตรสีใบไม้ผลิของเนสซาเบิกกว้าง นี่คือองค์ไอนูร์หนุ่มผู้ทรยศต่อพระชนกเจ้า และเป็นที่ชิงชังของเหล่าวาลาร์ทั้งปวง รวมถึงนางด้วย

บุรุษหนุ่มผู้เป็นไอนูร์ทรยศแย้มยิ้ม “ มิได้พบกันนานหลังสร้างอาร์ดาแห่งนี้เสร็จเลยนะ เนสซาเทวี ขนิษฐาแห่งเทพโอโรเม”

บาทเล็กบางของเนสซาก้าวถอยหลังเพื่อระวังองค์ เพราะเมลคอร์ทรงอำนาจมากที่สุดในคณะเทพวาลาร์ทั้งปวง แน่นอนมากกว่านางเองด้วยอย่างเทียบกันไม่ได้

“ อนุชาแห่งมานเว”นางตัดสินใจถาม “ท่านอยู่ที่นี้ได้เช่นไร”

“ ทำไม ข้าจะอยู่ที่นี้ไม่ได้ เพราะอาร์ดาคืออาณาจักรของข้า อีกไม่นาน ข้าจะได้ครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างในอาร์ดา และข้ารับรู้ทุกสิ่งสรรพ์ แม้กระทั่งได้ยินคำนินทาข้าจากเจ้า…”

เนสซาเทวีรู้สึกสั่นไปทั่วกาย แต่นางก็ยังยั้งไว้ได้

“ ท่านคิดว่า ข้านินทาท่านเพื่อความสนุกหรือ เมลอคร์ ข้าพูดความจริง ท่านไม่มีวันเอาชนะพวกเราได้หรอก เมลคอร์ ท่านควรจำนนต่อเชษฐามานเวของท่านซะเถอะ! ”

“นิสัยของเจ้าสมเป็นน้องนางแห่งโอโรเมเสียจริง อือม และข้ารู้ว่า เจ้าสนใจเจ้าทุลคัสคนนั้นด้วย แม่สาวน้อย จะดีไหมถ้าข้าคิดจะให้พวกเขามาต่อกรกับข้าจนสิ้นพลังแห่งวลาร์ ”

“ ท่านอย่าทำร้ายพวกเขานะ  ถ้าท่านกล้าแตะพวกเขา…”

หัตถ์เรียวบางถูกรั้งด้วยหัตถ์สีดำสนิทของเทพหนุ่มผู้ทรยศต่อปวงวาลาร์

“ เจ้าคิดว่าจะทำอะไรได้ แม่สาวน้อย ผู้ไร้อำนาจใดๆทั้งสิ้น พลังในดวงจิตของเจ้าก็มีแค่ฝีเท้าที่รวดเร็วเท่านั้นเอง อ้อใช่ ความร่าเริงของเจ้า พรสวรรค์ที่มีมากที่สุดของเจ้าไงเล่า พวกวาลาร์คนอื่นๆจะว่าไงดี ดวงจิตของโอโรเมและทุลคัสจะเป็นเช่นไรน่า ถ้าดวงจิตแห่งความร่าเริงนี้หมดไปจากอาร์ดา…”

จังหวะนั้นเอง เนสซาเทวีจึงรีบสะบัดหัตถ์แล้วเร่งฝีบาทด้วยความรวดเร็วเกินกว่าความคิดให้เร็วที่สุดเท่าที่ฝีบาทของนางจะพาไปได้ นางจะรีบกลับบ้าน กลับไปหาพี่หญิงวานา เจ้าพี่โอโรเม และทุลคัสให้ได้…แต่นางจะต้องไม่กลัวเมลคอร์ เหล่าทวยเทพจัดการเขาได้อยู่แล้ว…

แต่แล้วละอองไอพิษจากปลายหัตถ์ของเมลคอร์เข้าสู่ร่างกาย ทำให้ฝีบาทของเนสซาก้าวต่อไม่ได้ และความกลัวก็พลันเข้าสู่ดวงจิตแห่งนาง…ไม่นะ…ไม่มีทาง…

“ เจ้าไม่มีพลังในการสร้างสรรค์อาร์ดาแห่งนี้เช่นเดียวกับวาร์ดาและยาวันนา เจ้าไม่มีพลังในการสู้กับข้า แม่สาวน้อย พลังของพระชนกเจ้ามันช่างน้อยนิดเกินไป”

เมลคอร์หัวเราะดัง  เมื่อเนสซาเทวีขยับเรียวบาทของนางไม่ได้…

ดวงพักตร์งามคมกริบแสนสะพรึงของเมลคอร์ประชิดใกล้เทวีวาลาองค์สุดท้าย

“ ถ้าเจ้ายอมข้า ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า แม่สาวร่างน้อยแห่งวาลาร์  ถ้าเจ้ายอมมาเป็นบริวารของข้า และทำให้ความร่าเริงแห่งอาร์ดาหมดไป…แค่เจ้าร่ายรำไม่ได้”

เนสซาเทวีเมินหน้าหนี สะบัดเกศาสีน้ำตาลอมแดงอย่างแรง

“ ข้าไม่ยอมเด็ดขาด เมลคอร์” แววตาสีมรกตวาวโรจน์ราวกับแสงดารา และนั้นทำให้เมลคอร์สะดุ้งราวกับแสงสว่างที่เขาชิงชังนักอยู่เบื้องหน้า

นางยังมีพลังแห่งพระชนกเจ้าประกอบกับพลังของวาร์ดาเทวีก็อยู่ในกายของนาง…

ช่างประไรสิ…เอาเป็นว่า ข้าจะใช้นางเป็นตัวล่อก็ได้…เพื่อกำจัดโอโรเมและทุลคัสซะให้สิ้น!…

 

แสงสว่างสีขาวเกิดขึ้นอีกครั้ง!พร้อมกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า อาชา รีบวิ่งมาเบื้องหน้า

“นาฮาร์ นาฮาร์ ” เนสซาเทวีเรียกสัตว์เลี้ยงหรือพาหนะคู่พระหทัยของพระเชษฐา

เจ้าพี่คงให้นาฮาร์มาหาข้าใช่ไหม…เจ้าพี่โอโรเม…เจ้าพี่ของข้า…

เมลคอร์กลับหัวเราะดังลั่นแสนสะพรึงกลัว

“ เจ้าสัตว์ร้ายหน้าโง่ของโอโรเมนี่เอง”

นาฮาร์คำรามร้องดังกังวานด้วยภาษาของมัน

…เนสซาเทวี ไม่ต้องกลัวขอรับ นาฮาร์มาแล้ว!…

“เจ้าม้าอัปลักษณ์เอ้ย ”

อาชาหนุ่มวิ่งพุ่งไปเพื่อให้เมลคอร์ล้มลงกับพิ้นหญ้า และพยายามใช้เท้าของมันยันร่างของเทพไอนูร์ผู้ทรยศด้วยกำลังเต็มที่ พลังของมันดุดันยิ่งนัก แต่ว่าเมลคอร์กลับเสกดาบขึ้นมาในหัตถ์ของตน แล้วฟันถูกขาหน้าของนาฮาร์จนมันเลือดพุ่งกระจาย

“นาฮาร์!ไม่นะ!” เนสซาเทวีหวีดร้อง

เมลคอร์สรวลดังสั่น ก่อนคว้าร่างบอบบางของเนสซาเทวีขึ้นจากพิ้นหญ้า

“ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ เมลคอร์ ปล่อยข้า! ”

เทพหนุ่มจึงปล่อยไอพิษออกจากฝ่ามือ ทำให้เทวีเนสซาสิ้นสติสมประดีในอ้อมแขนของเขา

“ กลับไปหาเจ้านายของแก เจ้าสัตว์หน้าโง่ และบอกว่า ถ้าอยากได้น้องสาวคืน ยอมเป็นบริวารของข้าเสียแต่โดยดี ฮ่าๆ”

นาฮาร์คำรามร้องดังสั่นด้วยความเจ็บปวดและเสียใจที่ไม่สามารถปกป้องเทวีผู้เป็นนายได้…

ฝ่ายเทวีวาลาองค์น้อยที่ยังอยู่ในความมืดมนจากพลังของเมลคอร์พยายามระลึกถึง

อุทยานดอกไม้ของพี่หญิงวานา  เสียงแตรกังวานของเจ้าพี่โอโรเม และเสียงสรวลดังก้องฟ้าของเทพทุลคัส…

พี่หญิงวานา…

เจ้าพี่โอโรเม…

ทุลคัส…

เจ้าพี่…

ทุลคัส…

แล้วพระนางก็ไม่เห็นอะไรอีก…นอกจากความมืดมนแห่งเมลคอร์…

^*^*^*^*^

นางเอกของเราโดนลักพาตัวไปแล้ว…แฮะๆ สองหนุ่มพี่ชายกับคนรักได้คลั่งแน่นอนจ้า

รู้สึกฟินกับเมลคอร์ให้เป็นพระเอกแทนได้ป่ะ//โดนหมัดจากท่านทุลคัสต่อย 555555

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s