Gallery

( Gondolin fic) The light in shadow 2

( Gondolin fic) The light in shadow

Pairing : Tuor/Maeglin + Turgon/Tuor/Maeglin

Rate : R

Summary : แสงสว่างและความอบอุ่นในเงามืดระหว่างพวกเขา

ตอนที่ 1 ตรงนี้ค่าาาา https://narwainwen.wordpress.com/2015/12/02/gondolin-fic-the-light-in-shadow/

ตอนที่ 2

แต่ก่อนที่เขาจะได้จุมพิตบนริมฝีปากนุ่มของร่างเพรียวบาง กระแสแห่งจิตสำนึกก็เข้าสู่ภวังค์ของทูออร์ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจปล่อยเจ้าชายพรายออกจากอ้อมกอด ริมฝีปากหนาวางจุมพิตบนหน้าผากซีดชื้นเหงื่อ มายกลินกระพริบตาไปมาด้วยความสงสัย…เขาปล่อยข้าจนได้…หรือนิ…
“ องค์ชาย ขออภัยเถิด ข้าคิดว่า พี่หญิงของท่านรออยู่”
“ เจ้าปล่อยข้าแล้วหรือ “ พรายหนุ่มไม่รอช้า แล้วรีบลุกขึ้นจากพิ้นเพื่อจัดแจงคอเสื้อของตน ใบหน้าขาวซีดงดงามดังเทพบุตรยังคงแต่งแต้มด้วยสีแดงเรื่อ ดวงตาสีนิลมองทูออร์อีกครั้ง
ชายหนุ่มชาวเอไดน์ก็จัดแจงเสื้อผ้าของตน…ข้าอยากร่วมอภิรมย์กับอนุชาของอิดริล…
แต่…ข้ารอให้ถึงเวลาที่สมควรดีกว่า…

ขณะที่มายกลินได้แต่ซ่อนความละอายเบื้องหลัง…ข้าไม่ได้ต้องการความรู้สึกทางเพศกับเจ้ามนุษย์น่าชิงชังผู้นี้…ข้ารักพี่หญิงอิดริล…รอยประทับสีเงินของข้า…

เรียวบาทของเจ้าชายพรายรีบก้าวออกจากอาคารนั้น…แล้วสายตาสีนิลก็พบกับเจ้าหญิงแห่งนครกอนโดลิน พระพี่นางคนงามของเขานั่นเอง…

“ น้องชายมายกลิน หายไปไหนมาหรือ”

“ ข้าแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ข้าอยากกลับบ้านแล้ว…”

หัตถ์เรียวสีงาช้างของนางแตะแขนของอีกฝ่าย “ งั้นหรือ พี่ก็คุยกับเพื่อนๆจนลืมเจ้าและทูออร์ไปเลย พี่นิแย่จริงๆ..พี่คิดว่า อาหารในช่วงค่ำคืนนี้ ให้ทูออร์มากับเรา”

มายกลินถอนหายใจให้กับตนเอง ยามพี่หญิงพูดถึงเจ้าคนนั้น เขารู้สึกเคืองใจ แต่เขาไม่พยายามแสดงออก…มิเช่นนั้น พี่หญิงจะเคืองกับเขาไปหลายวันแน่ๆ

ทูออร์ได้แต่มองสองพี่น้อง…เจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งนครกอนโดลิน…

ข้ารักและปรารถนาพรายเจ้าโนลดอร์ทั้งสองมาไว้ในอ้อมกอดและเบื้องล่างของร่างกายเหลือเกิน…

อิดริล…นางรักนวลสงวนองค์นัก…จนกว่าจะถึงคืนวิวาห์…งั้นข้าขออนุชาแห่งนาง…

ทั้งสองมีรูปลักษณ์ที่ละม้ายคล้ายคลึงกันนัก ต่างก็แต่เฉดสีของเกศายาวสลวยเท่านั้น…

*-*-*-*-*-*

ยามกลับถึงวังแล้ว…ทูออร์กำลังอ่านหนังสืออยู่บนระเบียง โดยที่เขาไม่รู้ว่า นัยน์ตาสีเทาอมครามส่องประกายแจ่มจ้าขององค์กษัตริย์ทัวร์กอน กำลังมองเข้ามาจากเสาหินอีกต้นหนึ่ง…

“ เจ้าพอใจอ่านหนังสือคนเดียวหรือ บุตรแห่งฮูออร์ “
ชายหนุ่มสะดุ้งจนเกือบทำหนังสือตก…ริมฝีปากงามแห่งองค์ราชาเผลอขำจนได้…
“ขอประทานอภัยเถิด ใต้ฝ่าพระบาท กระหม่อมพอใจที่จะอ่านหนังสือคนเดียว”
“ เจ้าเบื่อลูกสาวของข้าหรือนิ”
“เปล่าพระเจ้าข้า”
“ หรือเบื่อหลานชายที่เขาไม่ชอบหน้าเจ้า”
“ เปล่าพระเจ้าข้า”
ใบหน้าคมสันของชายหนุ่มแดงระเรื่อขึ้น เมื่อวรองค์สูงใหญ่นั่งลงข้างเขาบนเก้าอี้ไม้ตัวยาว
“ พ่อหนุ่มเอ๋ย เจ้าว่า..ข้าเป็นบิดาและมาตุลาที่ไม่ได้เรื่องไหม”
“เอ๊ะ”
ทัวร์กอนกลั้นเสียงสรวล “ ข้าถามน่ะ บางทีลูกสาวและหลานชายข้าก็ไม่เข้าใกล้ข้ามากเกินไป…
อิดริล ข้าไม่ค่อยห่วงเท่าไหร่ มายกลิน…ข้ารู้ว่าข้าทำไม่ดีกับเขามาก…เขาลงทัณฑ์บิดาของเขาที่หน้าผาสีดำแห่งนั้น…ข้าอยากเป็นบิดาที่ดีของหลานชาย แต่มายกลิน…อา ข้าไม่ควรนินทาหลานเลยนะนิ”

ชายหนุ่มนึกถึงพระภาคิไนยแห่งองค์ราชาแล้ว เขาก็ยิ่งหน้าแดงจัดขึ้นไปอีก…

“ ทูออร์ เจ้าเป็นอะไรหรือ หน้าแดงเชียว “ ทัวร์กอนทรงอังหน้าผากกว้างของชายหนุ่มด้วยความห่วงใย และด้วยความรู้สึกส่วนหนึ่งในดวงฤทัยของพระองค์
ใบหน้าของทูออร์ ละม้ายคล้ายคลึงกับฮูริน…ผู้เป็นลุงของทูออร์ผู้นี้มาก
พระองค์ไม่ปฏิเสธหรอกว่า พระองค์เคยมีสัมพันธ์กับเด็กหนุ่มชาวมนุษย์คนนั้น แต่ว่าฮูรินก็หายไปกับสงครามเนียร์นายธ์นั่นไปตั้งหลายปีแล้ว…พระองค์ก็เห็นแต่ความทรงจำของสองพี่น้องฮูรินกับฮูออร์ผ่านจากชายหนุ่มผมทองร่างสูงใหญ่คนนี้…
“ ฝ่าพระบาท…กระหม่อมมีเรื่องต้องการกราบทูล…”
หัตถ์แกร่งของทัวร์กอนกุมมือของชายหนุ่มผู้อ่อนวัยกว่า
“ อะไรหรือ ผู้นำสารแห่งวาลาอุลโม”
“ กระหม่อมรักองค์หญิงอิดริล…และองค์ชายมายกลิน…”
กษัตริย์พรายแห่งกอนโดลินสรวลอีกครั้ง “ดีแล้วไง รักกันเหมือนพี่น้อง”
“ มิได้ กระหม่อมรักทั้งสองมากกว่าความรู้สึกนั้นพระเจ้าข้า “
“ แล้ว…เจ้าจะทำเช่นไร ข้าไม่ค่อยห่วงลูกสาวนะ เพราะนางมีสายตากว้างไกลและนางเองก็บอกกับข้าแล้วว่านางชอบเจ้ามาก แต่ว่าเด็กคนนั้น…ข้าเกรงใจมายกลิน…”
ทูออร์จึงกุมหัตถ์เรียวของจอมพรายเกศาสีดำยาวดกหนาจนเลยพระเพลา…
“ กระหม่อมอยากให้องค์ชายมายกลินรักกระหม่อมด้วย”

ใบหน้างดงามดุจดังแสงจันทราในยามรัตติกาล…ชายหนุ่มทั้งรักและเกรงใจองค์ทัวร์กอนนักหนา…
แต่ยามนี้ เขาก็ไม่ควรแตะวรกายที่เขานับถือเหมือนชนกบังเกิดเกล้าหรอกน่า…
แล้วไม่ทันตั้งตัวถูก…ทัวร์กอนทรงโอบไหล่กว้างที่แข็งแรงด้วยกล้ามใหญ่ของเขา
“ข้าเกรงใจหลานชายข้า แต่ถ้า…” นิ้วเรียวลูบไล้เรือนผมสีทองหยักศก “ เจ้ารับสัมผัสของข้า…ข้าจะคุยกับมายกลินให้นะ…”

ทูออร์รู้สึกว่า ริมฝีปากบางขององค์ราชาใกล้ใบหน้าของเขา…

รอยยิ้มของฝ่าบาททัวร์กอนละม้ายคล้ายกับขององค์ชายมายกลินเหลือเกิน และพวงแก้มนวลกับดวงตาสีเทาก็เหมือนของพระธิดาอิดริล…หัวใจของเขาเต้นแรงดังเสียงกลอง…

“ พ่อหนุ่มเอไดน์คนดี…ให้ข้าดูแลหัวใจของเจ้าด้วยนะ”

ทูออร์ตกใจเล็กน้อย แต่ว่าเขาก็ยินดีนักที่องค์ราชาทรงวางใจเขาและก็ทรงต้องการเขา
เด็กน้อยกำพร้าที่เติบโตมาจากในป่า และต้องเป็นทาสรับใช้ของชาวอีสเตอร์ลิงเถื่อนที่ไม่เคยเห็นเขาเป็นคนในสายตา แล้วองค์อุลโมก็ทรงเลือกเขา ให้เขามาอยู่ที่นครแห่งนี้…และพบกับความรักที่เขาโหยหามากที่สุด…

อิดริล เคเลบรินดัล ผู้เป็นนางในดวงใจและเป็นสตรีคนเดียวที่เขารักมากที่สุดในชีวิต
มายกลิน โอรสแห่งท่านหญิงขาวอาเรเดล ผู้มีอีกนามหนึ่งว่า โลมีออน
ข้าต้องการเชยชมและแสดงความรักให้ทดแทนกับ…ทูริน…พี่ชายที่หนีหายไปจากเขา…
อะไรก็ได้ที่ทำให้เขาได้มีโอกาส ทูออร์คนนี้จะไม่ยอมปล่อยไว้หรอก…คอยดู!
ทัวร์กอน…กษัตริย์พรายผู้แสนดี…ดังบิดา…ดังเทวดาจากแดนวาลินอร์…และ…

และบุรุษหนุ่มผู้ทรงงามพร้อมเหนือบุรุษชาวโนลดอร์ทุกนามในเบเลริอันด์…ข้าก็ยินดีร่วมอภิรมย์บนเตียงพระบรรทมเช่นกัน…

“ ทูออร์คนดี “ ราชาแห่งกอนโดลินลูบใบหน้าและเรียวคอแกร่ง แม้จะว่าจะรู้สึกว่าใบหน้าของเขาจะสากด้วยหนวดเคราที่ขึ้นมาบนเรียวคางและขากรรไกร แต่พระองค์กลับพอใจ จึงจุมพิตเรียวคางและขบเบาๆจนชายหนุ่มอุทาน…” เจ้าทำให้ข้านึกถึงฮูริน…”
“ ลุงของกระหม่อม เป็นคนรักของพระองค์เหรอ…” ชายหนุ่มอ้าปากค้าง
ทัวร์กอนสรวลแผ่วเบา “ ตอนนั้น เขายังเด็กมาก เขาตัวเล็กกว่าเจ้าด้วย ส่วนฮูออร์ พ่อเจ้านั้น เขามัวแต่เล่นสนุกกับสาวๆ และไม่สนใจข้า…ฮูรินสนใจข้ามากที่สุด…เจ้าทำให้ข้านึกถึงเขา และเขามีดวงตาสีไพลินเหมือนกับของเจ้า…”

“ งั้นทูออร์คนนี้ก็ปีตินัก ที่พระองค์ชมว่าคล้ายคลึงกับท่านลุง…”

“ มาสิ “ องค์ทัวร์กอนโอบกอดชายหนุ่มแนบแน่น และเขาก็สนองตอบอาการ เรียวขาของชายหนุ่มรั้งเบื้องหลังแห่งทัวร์กอน…แล้วใบหน้าของทั้งสองก็ประชิดกันมากขึ้น…
พรายเจ้าโนลดอร์จุมพิตหน้าผากของทัวร์กอนอีกครั้ง…” เจ้าอยากจูบข้าไหม”
ริมฝีปากสีกุหลาบได้รูปสวยของทัวร์กอน ยิ่งทำให้เขานึกถึงองค์ชายมากขึ้นไปอีก…
ดวงตาสีฟ้าพร่ามัว แล้วเขาก็ยอม…ทัวร์กอนวางริมโอษฐ์ลงบนริมปากของเขาแผ่วเบาและนุ่มนวล…

….เจ้ารักอิดริล ข้าพอใจ…เจ้ารักมายกลิน…ข้าก็ยินดี…แต่ว่า…เจ้ารักทัวร์กอนผู้นี้ได้ไหม…

ชายหนุ่มผมทองรั้งร่างสูงเพรียวมากขึ้น จนทั้งสองรู้สึกเรียวลิ้นติดต่อกัน และอ้อมกอดแน่นขึ้น…

ทว่าดวงตาสีฟ้าใสของทูออร์ก็ต้องลืมตาตื่น…และผละออกจากอ้อมกอดของราชาด้วยความตกใจ

ทัวร์กอนจึงเหลียวหลังทันที….

ร่างสูงโปร่งของพรายหนุ่มผู้คล้ายคลึงกับทัวร์กอนในชุดสีม่วงครามกำลังตกตะลึง…และดวงตาสีนิลกลมโตทั้งสองข้างกำลังมีน้ำตาเอ่อล้น…

“ มายกลิน! ตาหนูกลิน ! ” องค์ทัวร์กอนอุทานดังลั่น

ร่างเพรียวจึงก้าวถอยหลัง “ เสด็จลุง ขออภัย…หลานขออภัย” แล้วเจ้าชายพรายผู้เป็นหลานก็หนี…

ทัวร์กอนไม่รอช้าทรงรีบวิ่งตามพระภาคิไนย ขณะที่ทัวร์กอนก็ทรุดลงกับเก้าอี้ยาว…

“ ข้าทำผิดใหญ่หลวงแล้ว…” ดวงตาสีฟ้าปิดนิ่งด้วยความเหน็ดเหนื่อย…เหนื่อยตรงทรวงอก

มือเรียวกุมตำแหน่งของหัวใจไว้เพื่อไม่ให้มันตระหนกมากไปกว่านี้…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s