Gallery

Silm Fic : The Gift of My King Part 1

?

Silm Fic : The Gift of my king Part 1

Pairing : Mahtan/Finwe

Rate : PG -13

Summary : ลอร์ดมาห์ธันตั้งใจประดิษฐ์ของขวัญชิ้นพิเศษถวายองค์ราชันย์โนลดอร์

ฟินเว องค์ราชาผู้งดงามของข้า

องค์ราชาฟินเว ทรงได้แต่เศร้าสลด นับตั้งแต่องค์ราชินีมีริเอลประสูติพระราชกุมารองค์แรก แล้วพระนางก็ตัดสินใจเลือกมรณกรรม เพราะนางมอบพลังกายและวิญญาณทั้งหมดให้แก่พระโอรสของนางจนหมดสิ้น

มาห์ธัน ผู้เป็นนายช่างวิศวกรรมและเป็นพรายหนุ่มที่ประหลาดกว่าผู้อื่น

เพราะ เขามีร่างกายกำยำ แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า และเรือนผมสีแดงเพลิง

หนวดเคราที่ประดับเรียวคาง ทำให้ใบหน้าของมาห์ธันดูคมสัน และฮึกเหิม

มากกว่าชาวโนลดอร์ทั้งปวงและเขามีฉายา “รุสโค” สุนัขจิ้งจอกที่มีแววตาดุดันดังประกายไฟในยามที่ท้องฟ้ามืดสลัว

เมื่อเหล่าข้าราชบริพารพูดถึงความโศกเศร้าขององค์ปฐมราชาแห่งโนลดอร์

เขาก็รู้สึกรำคาญยิ่งนัก

องค์ทูลหม่อมทรงนึกถึงแต่ราชินี”

ราชินีมีริเอล ทรงพ่ายแพ้ต่อชะตากรรมของชีวิตได้เช่นไร”

น่าละอายแทนทูลหม่อมเสียจริง”

มาห์ธันจึงตะโกนลั่นใส่พวกข้าราชบริพารที่นินทาองค์ราชาผู้สูงศักดิ์ทันที

พวกเจ้าว่างงานกันนักหรือไง ไปให้พ้นเลย”

พวกเขาต่างพากันคำนับแก่มาห์ธัน เพราะมาห์ธันดำรงตำแหน่งนายช่างวิศวกรรมเอกแห่งนครทิริออน แถมไม่ต้องการเสวนากับพรายร่างสูงใหญ่เทอะทะด้วย

ทูลกระหม่อมแก้ว ประทับอยู่ที่ใด”

พระองค์ประทับอยู่กับทูลหม่อมน้อยในอุทยานด้านทิศบูรพาขอรับ”

มหาดเล็กผู้หนึ่งบอกเขา

ข้าจะไปเข้าเฝ้าพระองค์ในเวลานี้”

กลิ่นจากบุปฝาพริมโรสและบุปผามะลิกำจายในอุทยานแห่งราชวังแห่งกษัตริย์ฟินเว

เฟอานอร์ เจ้าชอบสวนแห่งนี้ไหมลูก”

แอ้แอ้”

ริมฝีปากบางของฟินเวประทับจูบลงบนกระหม่อมของทารกน้อย

ลอร์ดมาห์ธันถอนใจแผ่วเบา เมื่อได้ยลเห็นร่างสูงโปร่ง เพรียวบางที่กำลังโอบอุ้มทารกน้อยด้วยความรักและความห่วงใยของบิดา

ภาพนี้ช่างงดงามนัก มาห์ธันรู้สึกว่าตนเองต้องการแกะสลักภาพที่งดงามนี้เหลือเกิน

องค์ฟินเว โนลโดรันองค์ราชาผู้งดงามดังเทพบุตรไมอาร์ของข้า

มาห์ธัน ไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไร แต่เขานั้นหลงรักฟินเว และแอบรักในใจมาตลอดตั้งแต่การอพยพมาสู่วาลินอร์แห่งนี้ตอนนั้น เขาไม่อาจเอื้อมองค์ราชา เพราะพระองค์รักแต่พรายผมสีเงินสุกสว่างองค์ราชาเอลเวแห่งชาวเทเลรี พระสหายเก่าที่ไม่ได้ตามเสด็จมายังวาลินอร์และมีรีเอล แม่นางทอหูกคนนั้น

เขาชื่นชมองค์ราชาฟินเวมาตั้งแต่เขาเป็นพรายตัวน้อย แต่ว่า ฟินเวก็ทรงมองว่า เขาเป็น เพื่อนสนิท เท่านั้นทำไมกันมาห์ธันก็ไม่ทันรู้สึกตัวอะไร เขาก็สมรสกับแม่หญิงชาววันยาร์ แล้วก็มีบุตรสาวตัวน้อยแล้วแต่เขาก็ไม่อาจลืม

หัวใจที่เขามีต่อองค์ราชาโนลดอร์ได้เลยตอนนี้ พระองค์กลายเป็นพ่อม่ายที่อุ้มทารกน้อย แล้วก็ยังเศร้าสลดจนไม่อาจว่าราชการ ทำให้พวกพรายที่ต่ำต้อยกว่านินทาพระองค์ มาห์ธันคนนี้จะยอมได้เช่นไร

ฝีเท้าของพรายหนุ่ม เจ้าของผมสีทองแดงก้าวมายังเบื้องปฤษภางค์แห่งองค์ราชันย์โนลดอร์ พร้อมกับคุกเข่าลงกับพิ้นหญ้าสีเขียวเข้ม

ถวายบังคม ทูลกระหม่อมแก้ว”

พรายหนุ่มผิวขาวจัด เรือนผมสีดำสนิทยาวจรดเอวบางประดับด้วยรัดเกล้าสีเงินฝีมือประณีตตกใจเล็กน้อย

แต่เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นสหายและอำมาตย์ของพระองค์ ก็ทรงพยักดวงพักตร์งามหมดจดดังเทพบุตรไมอาร์ตอบรับ

มาห์ธัน เองหรือ ข้าอยู่กับลูก อือม ข้าพาเขามาชมสวน”

กระหม่อมมิบังอาจจะรบกวนพระองค์และทูลหม่อมน้อย ในเวลาอันเป็นเวลาส่วนพระองค์นี้ หากว่า…”

ดวงตาสีเขียวส่องประกายของมาห์ธันสบกับดวงตาสีครามปนเทาแสนงดงามขององค์ราชาโดยไม่หวั่นเกรงกับสิ่งใด

กระหม่อมมีเรื่องสำคัญที่ต้องกราบทูลพระเจ้าค่ะ”

เรื่องสำคัญงั้นหรือฟินเว ถอนหายใจให้กับองค์เอง แล้วทรงลั่นกระดิ่งเรียกนางกำนัลผู้หนึ่งให้อัญเชิญพระโอรสองค์น้อยกลับไปบรรทมในวัง

แม่นาง ข้าฝากลูกข้าด้วยนะ อีกซักพัก ข้าจะตามไป”

เพคะ”

นางกำนัลอุ้มองค์ชายเฟอานอร์น้อยเดินกลับไปยังภายในปราสาทสีขาว

แล้วองค์ฟินเวก็รับสั่งถามว่า “ เจ้าคงจะมาแทนเหล่าคนพวกนั้นใช่ไหม”

พวกไหนหรือกระหม่อม”

ฟินเวก้มลงหยิบช่อดอกมะลิสีขาวสะอาดตามาไว้ในหัตถ์เรียวซ้าย

พวกเขาเหล่านั้นคือชาวโนลดอร์ทั้งปวง เขาคงว่า ข้าอ่อนแอ บางทีข้าควรสละบัลลังก์แห่งนครทิริออนนี้ไปเสียจะดีกว่า…”

มาห์ธันรีบทักท้วงทันที “ ทูลหม่อมแก้ว ไฉนพระองค์รับสั่งเช่นนั้น พระองค์เป็นผู้นำแห่งชาวโนลดอร์ทั้งปวงมาตั้งแต่พวกเรายังอยู่ดินแดนอีกฟากหนึ่งของทะเล

ข้าไม่ต้องการให้พระองค์อ่อนแอและนึกถึงแต่องค์ราชินี”

ใช่มาห์ธันข้ามันอ่อนแอ ข้าเสียมีริเอลไป แล้วอย่างไร องค์เทวะมานดอส ทรงพิพากษาให้ข้ายอมรับว่า มิรีเอลจะไม่กลับมาหาข้าอีกแล้วทำไมนางเลือกทิ้งข้าและเฟอานอร์ ทำให้ข้าต้องเสียชายาที่ข้าตั้งใจว่าจะมีลูกๆกับนาง ทำไมนางถึงไม่เห็นแก่ลูกของเราทั้งสองเพราะข้ามันอ่อนแอไง มาห์ธัน”

ใบหน้าเรียวงามดังรูปสลักของฟินเวแสดงถึงความโศกายิ่ง พรายหนุ่มอีกฝ่ายจึงเดินประชิดใกล้แล้วโอบเรียวไหล่ของกษัตริย์หนุ่มด้วยความรู้สึกเห็นใจ ห่วงใยและรัก

มือกร้านของมาห์ธันลูบไล้เกศาสีดำสนิทดังท้องฟ้าในยามที่มีดวงดาราส่องสว่าง

แถมมืออีกข้างแตะชายเสื้อทูนิคสีครามคลุมวรองค์โปร่งของฟินเว

เขาต้องการปลอบใจแด่องค์ราชาผู้งดงามยิ่งกว่าชาวโนลดอร์ทั้งปวง

และได้ร่างบางนี้อยู่ในอ้อมกอดของตน เขาจะถนอมด้วยความรักยิ่ง

มาห์ธัน เจ้าจะทำอะไร”

น้ำเสียงทุ้มหวานของฟินเวแสดงถึงความตกใจ แล้วรีบถอยหลังทันที

กระหม่อมรู้ดีว่า มิบังควรที่จะแตะต้องพระองค์ แต่ว่า กระหม่อมก็ไม่ต้องการให้พระองค์นึกถึงแต่พระนางมีริเอล ได้โปรด ฟินเว นึกถึงประชาชนของพระองค์ด้วยเถอะ อย่าให้พวกเขาต้องสับสนและรู้สึกว่าขาดผู้นำเลย ได้โปรด ทูลหม่อมฟินเว ”

พรายหนุ่มผมดำสะบัดเรียวหน้าหนีทันที แล้วกลับมานั่งลงบนม้านั่งหินอ่อน

ข้ามันอ่อนแอ มาห์ธัน…”

ทูลหม่อมแก้วของมาห์ธันผู้นี้ ไม่ใช่คนอ่อนแอซักนิด”

พรายหนุ่มนายช่างคุกเข่าลงเบื้องหน้าองค์ราชาพรายโนลดอร์ และพบว่า

ฟินเวนั้นไม่ได้สวมฉลองพระบาท เรียวบาทนั้นขาวผุดผ่องเช่นเดียวกับกลีบดอกมะลิสีขาวโปรยปรายบนพิ้นหญ้าองค์ราชาของข้างดงามหาที่ติมิได้ตั้งแต่พระเกศาจรดพระบาท

แล้วเจ้าจะให้ข้าทำเช่นไร…”

ข้ามอบดวงใจให้แด่พระองค์ ทูลกระหม่อมแก้วฟินเว โนลโดรัน”

เจ้านับถือองค์อาวเล และเจ้าก็ถวายตัวเป็นศิษย์ของพระองค์มิใช่หรือ”

ใช่ แต่ว่าข้าก็ยินดีถวายกายและหัวใจให้กับทูลหม่อมของข้า”

มือกร้านของเขาจึงยกเรียวบาทเปลือยเปล่าขึ้นมาจุมพิตด้วยความรู้สึกพิศวง

มาห์ธัน เดี๋ยว เจ้าทำแบบนี้ทำไม”

ดวงพักตร์ของฟินเวเริ่มผลัดสีแดงระเรื่อ เพราะริมฝีปากอบอุ่นประดับเคราสากของมาห์ธันยังจุมพิตปลายบาทขององค์ราชาหนุ่ม

กระหม่อมเทิดทูนพระองค์ด้วยหัวใจทั้งดวงนี้ โอ ฟินเว ความโศกเศร้าของพระองค์ เป็นสิ่งที่กระหม่อมไม่ต้องการ”

มาห์ธัน…” ราชาพรายสะดุ้งอีก เมื่อริมฝีปากของเขาจูบเรียวบาทแล้วเลื่อนขึ้นจนถึงข้อพระบาทมาเรื่อยๆ

ข้าเขินได้โปรด ลุกขึ้นมานั่งเถอะ”

นายช่างหนุ่มรู้สึกว่า หัวใจเต้นแรง เมื่อเขาจะได้นั่งร่วมที่กับองค์ราชาหนุ่ม

จึงไม่รอช้า

เมื่อได้นั่งเคียงใกล้แล้ว ดวงตาสีเขียวก็มองเรียวใบหน้าคมคายแลดูงดงามของฟินเว

มือแกร่งของมาห์ธันยกเรียวหัตถ์นุ่มขององค์ราชาขึ้นมาจุมพิตอีกครั้ง

เจ้าพึงพอใจข้าแต่ข้าคิดว่า มันไม่สมควรที่เจ้าจะมาทำเช่นนี้”

กระหม่อมทราบดี ว่าพระองค์พระองค์ระลึกถึงแต่พระนางมีรีเอล โดยที่พระองค์ทรงไม่ได้สนใจคนที่แอบรักพระองค์มาตลอด…”

มือแกร่งหยาบจากงานฝีมือช่างเหล็กโอบเรียวไหล่บางคู่งาม ศีรษะประดับด้วยผมสีทองแดงหยักศกตกลงบนเรียวไหล่ด้านซ้ายแห่งองค์ราชาโนลดอร์

เกล้ากระหม่อมรักองค์ฟินเว โนลโดรัน…”

กษัตริย์หนุ่มจึงสะบัดกายหนี “ ไม่ได้นะ มาห์ธัน เจ้าเจ้าแต่งงานแล้วและมีลูกด้วย เจ้ากับข้าก็ไม่ได้ต่างกันข้าไม่อาจจะฝ่าฝืนกฎแห่งดินแดนนี้ข้าไม่…”

นายช่างหนุ่มรั้งเรียวกายโปร่งบางไว้แนบอกหนา

ดวงใจของนายช่างคนนี้ ขอถวายแด่ฟินเว องค์ราชาโนลดอร์

ถ้ากระหม่อมจะขอบางสิ่ง พระองค์จะประทานให้ได้หรือไม่”

เรียวหน้าของฟินเวเริ่มแดงจัดขึ้นเขาจะทำอะไรข้าหรือ

เจ้าประสงค์สิ่งใด ยกเว้น ข้าไม่ต้องการให้เจ้าล่วงเกินข้าเช่นนี้…”

นิ้วของมาห์ธันสางเรือนเกศาดำขลับ

พระองค์ต้องกลับไปเสด็จว่าราชการ เป็นราชาแห่งนครทิริออนนี้ต่อไปแล้วกระหม่อมจะช่วยพระองค์เลี้ยงดูเฟอานอร์น้อยของพระองค์”

งั้นหรือ ข้าควรไปกราบทูลพระพันปี มารดาของข้าเสียก่อน”

มาห์ธันยอมปล่อยร่างบางให้หันมามองตน “ ตามแต่พระทัย ทูลกระหม่อมแก้ว”

ราชาหนุ่มฟินเวไม่ใช่ว่าจะทรงไร้เดียงสาต่ออากัปกิริยาของระหว่างบุรุษด้วยกัน

หากว่าสัมผัสอบอุ่นจากมาห์ธัน ทำให้กษัตริย์พรายโนลดอร์ตกใจและเกิดความรู้สึกบางอย่างที่เขาลืมไปแม้ว่าเขาจะนึกถึงมีริเอล แต่ว่ารอยยิ้มกริ่มของมาห์ธัน

ทำให้ราชาหนุ่มผู้เป็นม่ายเกิดความสับสนนัก

~*~*~*~*~

เอาล่ะองค์ฟินเวตกที่นั่งลำบาก แต่ท่านลอร์ดมาห์ธันก็นะ แววเจ้าชู้มาเลย

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s