Gallery

Red Rose & Broken Heart ( Tuor/Idril/Maeglin) : Part 2 ( NC – 17 )

เสริมจากฉากที่แล้ว…

แนะก่อนอ่าน คือ มันเป็นฉาก…ขืนใจ…ประชด…แรงน่ะ…เตือนแล้วนะค่ะ

อย่าแบนของเค้าาาา >.< และก็เตรียมผ้าเช็ดหน้าให้ดี…

~*~*~*~*~*~

มือแกร่งหนาได้ตรงเข้ากระชากเสื้อทูนิคสีดำปักทองแสนงามของเจ้าชายพรายออกไป

จนร่างเพรียวอยู่ในเสื้อในสีขาวแนบกายเพรียวบาง หากแข็งแกร่งสมเป็นราชสกุลโนลดอร์สูงศักดิ์

ทูออร์ก็ตรงเข้าซุกไซ้ที่ซอกคอขาวละมุน ซึ่งมีหยาดเหงื่อแทรกซึมออกมา เขาจึงได้เลียชิมรสหวาน

จากหยดน้ำใส พลางขบให้แรงขึ้นอีก จนบุตรแห่งท่านหญิงขาวอุทานลั่น

" ทำไม ? เจ้าต้อง…"

ทูออร์ก็เลื่อนมาวางพรมจูบให้กับเรือนผมสีรัตติกาลอย่างหลงใหลอีกครา….พี่ข้า…พี่…

" ข้ารักท่าน เพราะท่านช่างเหมือนพี่ข้าเหลือเกิน "

ร่างเพรียวก็พยายามเลื่อนกายออก " เจ้ามนุษย์บัดซบ พี่เจ้า สอนให้เจ้าทำแบบนี้มันเลวสิ้นดี

เจ้ากับมัน ทูริน บุตรแห่งฮูริน มันก็เลวพอกัน สายเลือดพวกเอไดน์น่าสมเพช ! "

" หยุดนะ องค์ชาย ถ้าท่านไม่หยุดว่าเขา…" นิ้วเรียวแกร่งก็จับที่คอเสื้อสีขาวนวลตัวบาง

" ข้าจะไม่ปล่อยท่าน ! "

มายกลินก็พยายามสะบัดกายออกห่าง แต่ยิ่งดิ้นมันก็ยิ่งรัด เขาก็…แข็งแรงพอที่จะผลัก…แต่ทำไม…

" อย่านะ ถ้าเจ้าทำแบบนี้ ข้าจะฟ้องเสด็จลุง ฟ้องท่านแม่ และ…อ๊า…"

เสื้อในสีขาวถูกกระชากออกไป จนฉีกขาด บนกองหญ้า….

ชายหนุ่มผมทองได้แต่ตกตะลึงในความงดงามของร่างเปลือยท่อนบนของเจ้าชายพรายโนลดอร์

ทรวงอกขาว…งามผึ่งผาย บอบบาง ผ่องใส ยอดอกสีกุหลาบนวลตาที่ประดับอยู่ทั้งสองข้าง

ร่างเพรียวบาง ประกอบกับท่อนแขนที่มีกล้ามมัดได้รูป แต่มิได้หนาเทอะทะเหมือนของเขา….

และตอนนี้ ดวงหน้าคมคายก็ได้แต่แดงระเรื่อ ยิ่งนัก…ขนาดกุหลาบสีแดงนั้นยังไม่อาจเทียบได้แล้ว…

มือเรียวพยายามปกปิดหน้าอกของตนไว้ หากชายหนุ่มร่างสูงกลับรั้งแขนไว้เหนือศีรษะ…

" ทูออร์…" เสียงนั้น เริ่มแผ่วเบาลง แต่ร่างโปร่งก็เกร็งมากขึ้น

เขาก็เลื่อนใบหน้าหล่อเหลา หยาบกร้านลงมาประชิดแผ่นอกบาง ก่อนที่จะประทับจูบไปทั่ว…จนเกิดรอยแดง…

ตอนนี้มายกลินก็รู้สึกได้แค่ว่า ความว่างเปล่ากำลังอยู่แต่ในหัว….สายเลือดอบอุ่นเริ่มเข้าสู่ท่อนล่าง…

…เขารู้…เขาเคยเป็นแบบนี้เวลาที่คิดถึงพี่หญิงอิดริลในยามค่ำคืน…นึกซิ…ถ้าข้าได้นาง….ได้เขา….

พรายหนุ่มต้องสะดุ้ง เมื่อลิ้นหนาได้มาประชิดยอดอกของข้า ละเลียดเป็นวงและขบมันเบาๆ

จนเจ้าชายพรายแห่งกอนโดลิน รู้สึกว่าน้ำตาซึมออกมาจากเบ้า…

" ดาโร ฮูออริออน ( หยุดนะ บุตรแห่งฮูออร์ ) "

" ข้าต้องการท่าน อาร์เฟย์นิออน ( บุตรแห่งท่านหญิงขาว ) ข้าต้องการรับรู้ถึงความงามของท่าน "

ชายหนุ่มขับยอดอุระสีกุหลาบนั้นอีกโดยแรง จนมายกลินได้แต่ครวญด้วยความเจ็บปวด

" อ๊า ! อ๊า ! "

ชายหนุ่มร่างสูงก็พรบจูบไล่จนมาถึงหน้าท้องเพรียว สีขาวใส และขบมาจนถึง…บริเวณนั้น…

" องค์ชาย ทรงยังบริสุทธิ์อยู่ใช่ไหม ? " เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน…

…ถ้าเขายัง…ไม่มีอะไรกับใครมาก่อน…ข้าจะทะนุถนอมเขา…และไม่ให้เขาเจ็บ..

เจ้าชายพรายก็อุทานใส่ให้อีก " ข้ารักษาไว้เพื่อพี่หญิง ! พี่หญิงจะต้องเป็นคนแรกที่ได้ข้า…

ข้าไม่ต้องการให้คนโสมมอย่างเจ้า มาทำแบบนี้ ! ปล่อยนะ เจ้าบ้า ! "

แล้วริมฝีปากได้รูปสวยก็ถูกประกบไว้อีกครั้งด้วยจังหวะที่ดุเดือด…ลิ้นระอุปะทะ..เคล้าคลึงกัน…ยียวน…

" ท่านก็รักแต่นางซินะ รักนางเกินกว่าพี่สาวแท้ๆ แล้วข้าล่ะ ? "

" ข้า…ข้าเกลียดเจ้า….ข้าเกลียดเจ้าาาาาาา ~!! " น้ำเสียงขานดังลั่น

แววตาของทูออร์ก็วาวโรจน์อีกครา " ได้…องค์ชาย…ข้าจะแสดงความรักของข้าให้ท่านเห็นเดี๋ยวนี้ "

มือแกร่งจึงได้กระชากกางเกงสีดำยาวออกจากร่างของพรายหนุ่มผมดำ

" อย่านะ ! ข้าไม่ให้เจ้าได้มัน…ได้มัน…โอ้…พี่หญิง…พี่หญิง…"

ต้นขาเรียวสวย ราวกับสลักมาจากศิลาหินอ่อนของรูปงามประติมากรรมชิ้นเอก…

ตัดกับพิ้นหญ้าสีเขียวเข้ม และปลายหญ้าได้บาดถูกช่วงนั้น จนเลือดไหลซิบ…

ดวงตาสีฟ้าใสก็ได้ตะลึงงันกับภาพตรงหน้า และหอบหายใจดังเฮือกขึ้นอีก…

ความเป็นบุรุษลักษณ์ของเขา…เหตุใดจึงได้งามถึงเพียงนี้…ยาวเรียว และผุดผ่อง ราวกับ

คมดาบสวย ตรง นิ่ง น่าสัมผัสนัก…ไรขนก็มีเพียงน้อยมาก…สะอาดตา…โอ้ วาลาร์ !

เปลวไฟแห่งตัณหาผุดขึ้นมาในความคิด…ไม่อาจมอดดับได้แล้ว….

ริมฝีปากหนาได้รูปจึงฉายรอยยิ้มออกมา แล้วเลื่อนลงมาประชิดข้างเรียวหูแหลมของร่างสั่นระริก

" พระองค์ช่างงดงามเหลือเกิน โอรสแห่งอาร์เฟย์นีเอล งามจนข้าไม่อาจหักห้ามใจได้อีกแล้ว…"

เจ้าชายแห่งกอนโดลินก็ได้แต่อ้าปากค้าง และเม้มริมฝีปากของตน

มือแกร่งของทายาทแห่งฮาดอร์ก็ลูบตรงแก่นกายผุดผ่อง ด้วยอารมณ์เย้ายวน…

" อ๊า…" มือหยาบได้ตรงเข้าบิดส่วนงามนั้นจนรู้สึกว่าสายธารสีขาวได้ไหลออกมาหยดลงปลายนิ้ว

ทูออร์ก็เลียริมฝีปากแล้วใช้นิ้วนั้นเข้าปากนุ่มของตน…หวานนัก…หวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งอ่อนจากรวง

เขาก็กล่าวด้วยเสียงขรึม หากเร่าร้อน " ข้าต้องการ…ลิ้มรส…ให้มากกว่านี้ เจ้าชายที่รัก…"

ดวงตาสีนิลก็เบิกโพลง เมื่อริมฝีปากหนา และเคราหยาบได้มาโอบล้อมส่วนนั้นของเขา

มายกลินเคยทราบถึงการร่วมรสผ่านวิธีเช่นนี้มาบ้าง…แต่มัน…มัน….นึกไม่ถึงว่าจะขนาดว่า…

" อ๊า…อ๊า…." แก่นกายถูกครอบครองอย่างสมบูรณ์ มือเรียวบางเผลอกำเรือนผมสีทองเป็นลอน

และดึงมันไปมา… " ได้โปรด…ท่านพี่…ที่รักของพี่หญิงข้า…"

เขาเรียกข้าว่า " ท่านพี่ " ทำไม ? เขายอมเข้าแล้ว…ยอมข้า…จนได้ !

ข้าต้องการให้มายกลินเป็นของข้าคนเดียว ทุกอย่างในเรือนกายเขาต้องเป็นของข้า…

ชายหนุ่มได้กลืนกินอารมณ์ที่ตกค้างอยู่จนหมด พบว่า แม้น้ำทะเลใสจะชื่นใจแสนไหนก็ไม่เท่านี้เลย…

มือแกร่งเช็ดเรียวปากหนาของตน และตัดสินใจปลดของตนเอง…

เจ้าชายพรายโนลดอร์ไม่พยายามหันหน้าหนี…ข้าไม่อยากมอง…ข้าไม่อยากมอง…

มือแกร่งก็เชยคางเรียวไว้แน่น จนดวงตาสีนิลได้เห็น และแทบหยุดหายใจ…ไม่นะ !

บุรุษเพศของเขาหนาแกร่ง ราวกับดาบใบกว้าง ที่ห่อหุ้มในฝักแล้วปลดออกมาให้ได้ยลโฉม

…ใหญ่หนาได้รูป ยาวกระด้าง… ประดับด้วยพุ่มขนสีทองเข้มเหมือนกับเส้นเกศาของเขา…

ช่วงขาเพรียวถูกแยกออกจากกัน จนกว้างพอที่เขาขยับมาทาบกายให้เป็นอันหนึ่งอันเดียว

" ข้ามอบสิ่งนี้….ให้ท่าน… องค์ชายรูปงามของข้า…"

ไม่ทันได้ปฏิเสธ…แก่นกายนั้นก็กระแทกใส่ช่องทางแสนหวานของพรายหนุ่ม ภาคิไนยแห่งกษัตริย์โนลดอร์

" อย่านะ อย่าทำแบบนี้ พี่หญิง..เสด็จลุง..ท่านแม่…ช่วยข้าที…ท่านพี่เขย ได้โปรด ได้โปรด..อย่า…"

" ข้าก็รักนาง พี่หญิงอิดริลของท่าน และข้าก็รักท่าน ข้าต้องการท่าน บอกรักข้าซิ บอกรักข้า

มายกลิน โลมีออน ข้ารักท่าน ข้ารักท่าน !!!! "

ริมฝีปากบางเผยออกแต่ก็โดนจูบซับไซ้อีกครั้ง…จนแดงช้ำจัดจากแรงกดนั้น….

" อย่า ! ทูออร์…ไม่นะ…ไม่นะ…อ๊าาาา อ๊าาาาาาา "

แล้วแรงกระแทกก็คงต่อเนื่องจน เจ้าชายพรายรู้สึกว่าเขากำลังอยู่บนกองไฟที่ไม่อาจมอดดับได้

เขากรีดร้องลั่น และเจ็บร้าวดุจปลายดาบมาเชือดเฉือน…ข้ากำลังจะ..ทนไม่ได้อีกแล้ว…

มือเรียวบางก็ร่วงหล่นบนพิ้นหญ้านิ่ม และไม่อาจยกขึ้นมาได้อีก….

ลมหายใจร้อนผ่าวก็ยังดังขั้นอีก ดวงตาสีฟ้าเข้มจัดเป็นสีคราม หยดเหงื่อไหลลงมาริมขอบตา…

…อบอุ่นและเย็บวาบ….เปียกชื้น….ความรู้สึกนี้มันคืออะไร…ข้ากำลังนึกถึงใครกัน…

ข้ารักเขา…ข้ารักเขา..แต่ก็ไม่อยากให้เขาเจ็บปวดเช่นนี้…ทำไม…ทำไม ??? !!!!…

ข้าก็ไม่เข้าใจตัวเองทำแบบนี้ไปเพราะอะไร ข้าก็แค่อยากให้พระองค์ชายรักข้า เหมือนอย่างที่นางรักข้า

ข้ารู้ดีข้ามีใจหยาบช้านัก ต้องการครอบครองพระธิดาและพระภาคิไนยแห่งองค์กษัตริย์พรายโนลดอร์

ข้ามันเลวทราม ทั้งๆ ที่ข้าก็เกลียดชังการกระทำแบบนี้ เพราะตอนที่ข้าเป็นทาสรับใช้พวกอีสเตอร์ริง

เจ้าลอร์กันและภรรยาของมันก็ได้เล้าโลมให้ข้ามีอะไรกับพวกเขา แต่ข้าทนไม่ได้จึงตรงเข้าทำร้าย

และหลบหนีออกมา ร่อนเร่อยู่ในป่าหลายปี จนได้เข้าเฝ้าเทพวาลาร์อุลโม พระองค์กลับเมตตาข้า

ให้ข้ามายังเมืองกอนโดลิน โดยมีโวรอนเวเป็นผู้นำทางให้ น่าแปลก ! ข้าก็ไม่นึกไม่ฝันว่า

ข้าจะต้องการใครสักคนหนึ่ง หรือหลงใหลในรูปลักษณ์คมคายของโวรอนเวเลย

พอข้าพลัดหลงจากเขาไปได้สองวัน และตอนนั้นเอง ข้าได้พบกับทูริน มอร์เมกิล

ลูกพี่ลูกน้องของข้า ร่างสูงโปร่งก็ตรงมาหาข้า และเราสองคนก็ได้ทำความรู้จักกันเป็นครั้งแรก

น่าแปลก ! ถึงเขาจะมีอายุมากกว่าข้าถึงเก้าปี แต่หน้าตาของข้ากลับงดงามและอ่อนเยาว์กว่าข้าด้วยซ้ำ

หลังจากพี่ชายข้าได้เล่าเรื่องราวชีวิตอันแสนขมขื่น ซึ่งทำให้ข้าร้องไห้ ร้องไห้เสียงดังลั่นด้วยความสงสาร

เขาก็กลับมาโอบกอดและจุมพิตข้า พร้อมทั้งสอนวิธีการร่วมอภิรมย์ระหว่างบุรุษด้วยกัน

เพราะเขาก็เคยมีคนรักเป็นพรายซึ่งได้ตายจากโลกนี้ไป เพราะเขาเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด…

และนั้นทำให้ข้ามีความสุข…ถึงภิรมย์หมายมากเช่นไร…แต่แล้วพี่ชายของข้าก็ได้หนีหายจากข้าไป…

เมื่อข้าได้มาเข้าเฝ้าองค์กษัตริย์พรายแห่งกอนโดลิน และได้พบกับเขาคนนี้…ข้าได้แต่ตะลึงงัน…

เขาคือพี่ทูรินของข้าใช่ไหม ? ทั้งเรือนผมสีดำขลับ ผิวกายขาวซีด ริมฝีปากสีกุหลาบ ในชุดสีดำ ถือดาบสีดำ

และสายตาสีเหล็กกล้าคมคาย หากเจิดจรัสยิ่งกว่าแสงดาราสุกใสในยามราตรี…

ช่างประพิมพ์ประพายกันจริง แต่เขากลับงามกว่าและหวานละมุนกว่า เพราะเขายังอยู่ในวัยเยาว์ของเหล่าพราย

ข้าจึงสาบานว่าข้าจะรักเขา และทำให้เขารักข้าให้จนได้เพื่อทดแทนการพรากจากกันระหว่างข้าและพี่ชาย….

ตอนนี้ ข้าได้ปลดเปลื้องอาภรณ์ของเราออกจนหมดแล้ว ทีนี้ข้าก็ไม่…ไม่อยากให้อะไรมาขวางกั้นอีก

ข้าจึงพรมจูบทั่วร่างของเขา และครอบครองเขาให้ได้นานที่สุด ใจหนึ่งข้าแค้นพี่ชายทูริน

ที่ทำลายความบริสุทธิ์ของข้า สอง ข้าต้องการแสดงถึงความรัก…ใช่ ! ข้ารักอิดริลผู้ทรงโฉมอันงดงาม

เหนือยิ่งกว่าสตรีนางใดที่ข้่าเคยพบพานและนางก็อ่อนโยน ยิ้มละไม ต่างจากพวกนางเถื่อนที่คอยจ้องจะ

ทำร้ายข้า หรือเย้ายวนข้า ราวกับข้าเป็นลูกสุนัขที่ไร้มารดามาคอยรัก ดูแลและปกป้อง…

แต่อนุชาแห่งนางก็เป็นบุรุษพรายโนลดอร์ผู้งามที่สุดในหมู่ชาวเอลดาริเอหาที่เปรียบได้เช่นกัน

ข้าจึงได้ยันพลังกายของตัวเองทั้งหมดเข้าสู่ร่างเพรียวสูงหากแข็งแรงและบางเบา…ซึ่งข้าปรารถนาแต่แรก

ตอนนี้ข้าได้เป็นได้แค่พรานป่าจรจัดที่กระทำยำ่ยีพระภาคิไนยแห่งองค์ราชันย์เท่านั้น….

พายุลูกที่สองโหมกระหน่ำเข้ามาโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ด้วยความจริงอันโหดร้าย

ข้าเอง…ที่เป็นคนจะสังหารเขา…ข้าจะสังหารเขา…

นัยน์ตาสีนภาของข้าหันไปมองผลงานที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ

กุหลาบสีแดงสวยเพิ่งแย้มไม่ทันบานวางแน่นิ่งไม่ไหวติง

กลีบดอกอันสวยงามมีรอยชอกช้ำและร่วงโรยออกมาจากต้น

ผิวพรรณที่เคยเป็นสีขาวบริสุทธิ์ไร้สีสันอื่นเจือปนให้มัวหมอง

บัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยราคีสีแดงเรื่อเพราะมือหยาบหนาของข้า

เรียวขางามนั้นก็มีสายธารสีน้ำนมจากอารมณ์ของข้าและสีแดงของโลหิตออกมาเป็นทาง…

ข้าทำอะไรลงไป!

ดวงเนตรสีนิลคู่สวยทอแววร้าวราน ประหนึ่งใบมีดเฉือนให้หัวใจข้าแหลกสลายลงตาม

ในหัวของข้าตอนนี้มีเพียงความคิดหนึ่งเดียว ข้าต้องรับผิดชอบทุกสิ่งที่เกิดขึ้น

กลีบปากสีแดงระเรื่อที่ยังคงบวมช้ำด้วยแรงอารมณ์เผยอขึ้นน้อยๆ คล้ายจะให้วาจา

แต่แล้วโลหิตสีเดียวกับกุหลาบนั้นก็ไหลออกมาจากปากไม่หยุด รวมถึงจากส่วนนั้นด้วย

เจ้าชายของข้าก็หลับตาลง ชีพจรอ่อนแรงและตอนนั้นที่ข้ารู้ เขากำลังจะตาย!

ข้าจึงรีบจัดแจงเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นเพราะแรงกระชากของข้าให้เขา และสวมใส่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว

ร่างเพรียวสูงถูกข้าช้อนขึ้น และข้าก็ไม่ลืมเก็บช่อกุหลาบนั้นและมีดเงินของเขา…น้ำตาของข้าจะไหลออกมา..

“ ไม่นะ ท่านพี่ ไม่นะ ไม่ !!!!! ” ข้าร้องลั่นพร้อมกับสะอื้นไห้ ข้าจะยอมรับการกระทำทุกอย่างต่อหน้าทุกคน

ฝีเท้าหนักของข้าวิ่งไปบนถนนวิถีสายกุหลาบนั้นด้วยความเร็ว…ข้าจะรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดเอง !

~!~!~!~!~!~!~!~

เออ….บทแบบนี้เค้าไม่ถนัดเลยนะ…จริงๆ โอ้ยยยยย เลือดไหล =.,.,=

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s