Gallery

Red Rose & Broken Heart ( Tuor/Idril/Maeglin) : Part 1

แล้วนี้เป็นฟิควันวาเลนไทน์เพราะอารมณ์ร่วม… ขอบรรยายฉากโรแมนซ์หน่อยแล้วกันนะครับ

และอีโรติกแกมหื่น เพราะฉะนั้นก็ทำใจนิสๆ ก่อนนะ…ข้าเตือนแล้ว…=.,=

~!~!~!~!~!~!~

Maeglin POV

ในเวลายามที่พระอาทิตย์ใกล้แสงอัสดง เทพธิดาอาริเอนผู้ดูแลดวงตะวันคงจะเสด็จกลับวาลินอร์

สุดท้ายท้องนภานั้นก็เริ่มเปลี่ยนสีจากสีชมพูอ่อนแกมแดงเรื่อกลายเป็นสีน้ำเงินเข้มเกือบม่วง

เท้าของข้าเดินอยู่บนถนนวิถีแห่งสายกุหลาบ ซึ่งเต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีแดง สีชมพู และสีขาว

ไปตลอดเส้นทางจนไปถึงพระราชอุทยานด้านหลังของเมืองกอนโดลิน

นิ้วเรียวของข้าก็ค่อยๆ สัมผัสกลีบแสนอ่อนบางละมุน แต่ข้าก็ไม่ต้องการโดนคมหนามให้มันมาเกี่ยวโดนมือ

ข้าอยากนำกุหลาบหรือเมริลทั้งสามสีนี้ไปมอบให้แก่พี่หญิงอิดริล สตรีที่ข้ารักแม้ว่าจะไม่มีความหวัง

ข้าจึงใช้มีดสั้นสีเงินของตนเองค่อยๆ บรรจงตัดดอกกุหลาบสีแดงเป็นช่อและห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าของข้าไว้

“ ดีใจจังเลยที่กุหลาบวันนี้ช่างงดงามกว่าทุกวัน ”

จมูกโด่งได้รูปของข้าก็สูดกลิ่นหอมของบุปผางามช่อนั้น…ข้าหวังแต่ว่าพี่หญิงจะต้องชอบ…

แต่ว่ามันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ข้าต้องเดินไปสุดทางเดิน ข้าจึงเดินต่อไปจนถึงกลุ่มสุมทุมพุ่มไม้

ต้นไม้ที่ยังคงแสงสีอำพันสะท้อนสายตาของข้าทำให้คำนึงถึงเรือนผมสีทองสวยของพี่หญิงอิดริล

….ข้าอยากพบนางเหลือเกิน….และอยากให้พี่หญิงได้มอบรอยยิ้มและแววตาแห่งรักให้ข้า…

“ โอ้ ! บุตรแห่งฮูออร์ เรารู้สึก…อ๊า…” เสียงหวานใสนี้เป็นเสียงของพี่หญิงและเขาคนนั้น

ข้าจึงค่อยๆ ก้าวฝีเท้าให้เบาลง และคุกเข่าไปที่พุ่มไม้สีเขียวเข้ม ดวงตาสีนิลส่องประกายของข้า

ได้เห็นภาพที่ทำให้ข้าตกตะลึงและราวร้านหัวใจเป็นที่สุด พี่หญิงของข้านอนอิงลำไม้เบิร์ช

เจ้าทูออร์มันกำลังซุกไซ้ที่ซอกคอขาว มือเรียวใหญ่ข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังของนาง

และมืออีกข้างหนึ่งวางอยู่บนทรวงอกอิ่มของนาง ร่างงามระหงของพี่หญิงก็ดูจะไร้ซึ่งการต่อต้านใดๆ ทั้งสิ้น

“ อิตาริลเล จะทรงยอมกระหม่อมหรือยัง ? ”

แทนที่พี่หญิงจะส่ายหน้า นางกลับประคองดวงหน้าหยาบกร้านด้วยหนวดเคราน่ารังเกียจ

“ นั้นก็แล้วแต่เจ้าซิ ” นางตอบเสียงหวานใส

เจ้ามนุษย์เอไดน์ก็ลุกขึ้นยืน และถอดเสื้อทูนิคสีน้ำเงิน และก็เสื้อในสีขาวออก จนเหลือร่างเปลือยท่อนบน

…ข้าได้งงงัน ข้าไม่เคยเห็นร่างสูงใหญ่ที่สมส่วน กล้ามไหล่และแขนเป็นมัดได้รูป ทรวงอกกว้างแข็งแรง

และมีขนสีทองประดับรำไรอยู่บนทรวงอกนั้นดูงามสง่าเท่าของมัน…ขณะที่เหล่าพรายอย่างเราจะไม่มี..

เจ้าทูออร์นั้นก็กลับมานั่งข้างพี่หญิงของข้า และกระซิบแม้จะเป็นเสียงเบา แต่ข้าก็ได้ยิน !

“ พระธิดายอดรัก เห็นส่วนบนของข้าแล้ว ให้ข้าได้ยลของท่านบ้างซิ ”

ไม่นะ ! ไม่ ! พี่หญิงของข้ารักศักดิ์ศรีของตัวเองมากกว่าสิ่งใด นางต้องไม่ทำแบบนั้น…

แล้วเสียงหัวเราะใสของนางก็ดังขึ้นเล็กน้อย “ ข้าละอายที่จะเปิดเสื้อตัวเองนะ ”

“ งั้นก็..ข้าจะอนุญาตแล้วกัน ” มือแกร่งนั้นตรงเข้าเอื้อมไปปลดตะเข็บด้านหลังของพี่หญิง

ไม่! ข้าทนไม่ได้อีกแล้ว ข้าทนไม่ได้อีกแล้ว ไม่ !

ข้าจึงรีบกระโดดออกมาจากพุ่มไม้ที่ซ่อนตัวอยู่ และก็ได้ผล พี่หญิงและเจ้าคนหยาบนั้นผละกายออกจากกัน

“ มายกลินนน! ” และด้วยความโมโห ข้าจึงเหวี่ยงช่อกุหลาบลง และตรงเข้าต่อยหน้าของเจ้าเอไดน์

“ โอ้ยๆ องค์ชาย ! องค์ชาย ! ”

ข้าก็ยังจะพยายามต่อยที่หน้ามันต่อไป “ เจ้าคนชั่ว ! สารเลว ! คิดจะมีอะไรกับพี่หญิงอย่างนั้นเหรอ ? ”

ข้าได้ตบหน้ามัน และกำลังจะคว้ามีดมาป้าดหน้ามันอยู่แล้ว แต่พี่หญิงกลับร้องห้ามไว้

“ มายกลิน โลมีออน หยุดนะ ! อย่าทำร้ายเขา ! ”

“ มันกำลังทำลายศักดิ์ศรีของสายเลือดขัตติยะโนลดอร์อย่างเรานะ พี่หญิง ท่านกับเขาจะรักกันอย่างไรก็ได้

ข้าไม่ถือทั้งนั้น แต่อยากได้มีอะไรกันก่อนแต่งงานซิ พี่หญิงท่านเป็นอะไรของท่านไป ”

ข้าตั้งใจพูดในสิ่งที่มันถูกต้องให้นางเข้าใจ แต่ว่านางก็รีบนำเสื้อคลุมมาปกปิดเรือนร่างระหงของนาง

และจัดทรงผมสีทองสลวยให้เข้าที่เข้าทาง และนางก็เอ่ยคำว่า “ พี่ขอโทษ ตาหนูกลิน พี่ทำในสิ่งน่าละอายไป ”

แล้วฝีเท้าสีขาวสะอาดเปลือยเปล่าก็วิ่งจากข้าและมันไป ตอนนี้ข้าจะคิดบัญชีกับมันเอง!

~*~*~*~*~*~*~

Tuor Pov

หลังจากที่ข้าพลาดโอกาสที่จะได้ร่วมอภิรมย์กับเจ้าหญิงพรายผู้งดงามที่สุดในแผ่นดินเบเลริอันด์

เพราะน้องชายผู้ทระนงของนาง ซึ่งเขานั้นกำลังยืนตัวสั่นด้วยโกรธยิ่ง…มันก็น่าอยู่หรอก..

…แต่ว่า ข้าก็น่าจะลองสั่งสอนเขาซะหน่อยก็คงดี…อย่างน้อยมันก็ลดอารมณ์ร้อนของข้าได้..

พอร่างเพรียวบางหันมา ดวงตาสีนิลงามชวนหลงคู่นั้นก็แสดงถึงความแค้นเคืองที่มีต่อข้า

“ เจ้าจะทำอะไร ก็ขอให้เกรงใจเสด็จลุงและท่านแม่ของข้าบ้าง เจ้ามันกล้าปล่อยอารมณ์แบบนี้ใส่นาง ! ”

ข้าก็ส่ายหน้าไปมา และเอ่ยว่า “ องค์ชาย ข้านะรักนางเหลือเกิน และนางก็…”

“ พี่หญิงอิตาริลเลของข้า ต้องรักษาความบริสุทธิ์ไว้ให้นานเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่ตอนนี้เจ้ากลับ..”

ข้าก็สังเกตได้ว่า ดวงหน้างามซีดขาวนั้นแดงระเรื่อ..ดูราวกับกุหลาบที่อยู่บนพิ้นหญ้านั้น..

และตอนนี้เอง ข้าก็คิดแผนในใจออกได้ ข้าจึงยังไม่ยอมกลับไปสวมเสื้อของตน

เจ้าชายพราย บุตรแห่งท่านหญิงขาวอาเรเดลก็คว้ามีดสั้นชูไว้ตรงหน้าของข้า

“ ข้าไม่เคยคิดทำร้ายเจ้า แต่เจ้ากล้า..แตะต้องพี่หญิง ข้าจะทำให้เจ้ามีแผลเป็นเดี๋ยวนี้ ! ”

แล้วเจ้าชายก็ตรงเข้ามาถึงตัวข้า แต่ข้ารู้ทันแล้วด้วยสัญชาตญาณของมนุษย์ที่อยู่ป่าอย่างข้า

มือของข้าก็คว้ามือเรียวใหญ่หากแต่บางนิ่มไว้ได้ “ โอ้ย ! ปล่อยนะ ! ”

ข้าจึงใช้กำลังของตัวเองทั้งหมดบิดข้อมือบางนั้นไว้อย่างแรง จนมายกลินอุทานลั่นและทำมีดเล่มนั้นตกลงไป

“ ดูเหมือนว่า องค์ชายจะไม่เข้าใจถึงอารมณ์ของข้าตอนนี้ ”

แล้วข้าก็คว้าร่างบางนั้นมากอดไว้แนบแน่น เขาก็ดิ้นรน..ซึ่งนั้นมันก็ตามตรงเป้าหมายข้า..

“ ปล่อยข้านะ เจ้าบ้า ปล่อยนะ ! ”

ข้าก็หัวเราะหึๆ และดึงริบบิ้นสีครามที่รวบผมสีดำงดงามนั้นยาวสยายออกมา

…เรือนผมสีดำที่ปรกหน้าและยาวจรดกลางหลังออกอย่างนี้…มันช่างเย้ายวนตาของข้านัก..

…ทำไมกันเล่า พรายชาวโนลดอร์ถึงต่างได้ไว้ผมยาวมากมายนัก ตอนนี้ข้าเข้าใจดีแล้ว..

“ เจ้า…” ดวงหน้าที่แสนจะงามพิลาสเหนือใครกำลังแดงก่ำอีกครั้ง

ทีนี้…ข้าจะให้เข้าได้รับรู้ถึงอารมณ์ส่วนนั้นของข้า…

~!~!~!~!~!~!~

Maeglin Pov

ข้าไม่เข้าใจ เมื่อครู่มันกำลังมีอารมณ์ร่วมกับนางแท้ๆ ตอนนี้ตาสีฟ้าคู่นั้นกลับมองข้า และมันทำให้ข้ากลัว..

“ เจ้าจะทำอะไรนะ…อ๊า ” แล้วคำพูดของข้าก็ยังไม่ทันจบ ข้าก็ถูกผลักลงบนพิ้นหญ้าใกล้กับช่อกุหลาบ

พร้อมกับร่างสูงนั้นได้มาอยู่เหนือข้า มือแกร่งหยาบของทูออร์มาจับคางเรียวของข้า

“ พระองค์ก็น่าจะทราบดีว่า ห้ามคนที่มีอารมณ์ลุกโชติอยู่จะต้องเจอกับอะไร ? ”

ข้าไม่ได้ทันตอบคำถามนี้ ริมฝีปากหนาก็มากัดที่เรียวหูแหลมของข้า

“ อ๊าา..ไม่ ” ข้าพยายามจะสะบัดตัวออก แต่แล้วมือแกร่งหยาบกลับบีบเรียวไหล่ของข้าไว้

แล้วมือขวานั้นก็เอื้อมกับหยิบช่อกุหลาบของข้า พร้อมกับนำดอกหนึ่งมาคลอเคลียที่โหนกแก้มของข้า

“ ถ้าหากดอกกุหลาบที่ว่าแดงจัดแล้ว ตอนนี้ใบหน้าของท่านก็ดูจะแดงกว่าจริงไหม ? ”

ข้าเม้มริมฝีปากตัวเองไว้แน่น ขณะที่ริมฝีปากร้อนทาบแก้มของข้า และข้าก็รู้สึกสากในเคราของมัน

ตอนนี้ข้าพยายามจะเบนหน้าหนีไปเท่านั้น แต่แล้วเจ้าเอไดน์ก็เชยคางของข้าอีกครั้ง

“ ข้าไม่ได้คิดอะไรนอกเหนือไปจาก เชยชมกุหลาบงามที่ติดอยู่บนใบหน้านี้หรอกนะกระหม่อม ”

“ ทำไม…” แล้วริมฝีปากบางของข้าก็ถูกทาบปิดลงมา ข้ารู้สึกว่าปลายลิ้นของมันชนกับของข้า

แล้วลิ้นก็รัดกับของข้า และข้าก็รู้สึกวาบไปทั้งกาย…ข้าหายใจไม่ออก…ข้าหายใจไม่ออก

พอผละออก ทูออร์ก็ยังเลียริมฝีปากของข้าและกดมันอย่างแรง…จนข้าเจ็บ…เจ็บ…

~*~*~*~*~*~*~*~

Tuor Pov

ข้านึกไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะมีอารมณ์กับเจ้าชาย เจ้าชายแสนงามของข้า ผู้มีเรือนผมสีดำเป็นมันเงาดุจขนกาเรเวน

หากงามยิ่งกว่า…โหนกแก้มสีขาวนวล…แดงก่ำสีกุหลาบนั้นกลับมีกลิ่นละมุนที่หอมเหลือเกิน…

และเมื่อข้าจูบเขา..ทำไม…ทำไม…มันถึงหอมหวานแบบนี้…โอ้ วาลาร์…

“ ทำไม…ทำแบบนี้ ข้าไม่ใช่พี่หญิง ข้าไม่ใช่นาง… ”

ข้าก็ลูบเรือนผมสีดำที่ปล่อยสยายออกมา และโน้มใบหน้าลงจุมพิต แล้วก็ตัดสินใจว่า

“ ถึงข้าไม่ได้เสพอภิรมย์กับอิดริล แต่ตอนนี้ ข้าต้องการท่าน ภาคิไนยแห่งองค์กษัตริย์ ”

ดวงตาสีนิลประกายใสของเจ้าชายพรายเบิกกว้าง เมื่อข้าก้มลงซุกไซ้ซอกคอระหงนั้น

มือแกร่งของข้าก็กระชากคอเสื้อทูนิคสีดำนั้นออก จนเห็นไหล่ขาวเนียนละเอียดดังภาพวาดราวความฝัน

ริมฝีปากหนาของข้าก็เลื่อนมาจุมพิตให้แล้วตรงเข้ากัด จนข้าได้รู้สึกรสของเลือดสีแดงแห่งราชสกุลโนลดอร์

“ ไม่นะ ! ข้าไม่ชอบแบบนี้ ! ไม่ ! ทูออร์ ! ข้า..ไม่..อยากทำอะไรที่นี้…ข้าเจ็บ…”

…ข้ากำลังมืดบอดไปแล้ว…ข้าต้องการเขา…ต้องการร่างเพรียวบางแต่งามแบบบุรุษเพศให้เป็นของข้า !

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s