Gallery

( Gondolin Fic ) The Blue Rose Nymph 6

หลังจากผ่านไปสองวัน  เขาก็ตัดสินใจกลับมาหา…ลูเนเลียล…นางไม้ผู้นั้น…

เจ้าชายพรายแห่งกอนโดลินนั่งพิงข้างต้นโอ๊คใหญ่ที่มีใบไม้สีเขียวที่เริ่มผลัดเป็นสีน้ำตาลของฤดูใบไม้ร่วง สายลมที่หมุนรอบไปมา ทำให้ปลายผมสีดำสนิทที่หลุดจากการมัดรวบเป็นหางม้าปลิวรอบใบหน้าเรียวมนของเขา เจ้าม้าดำมอริออนคุกเข่านอนหลับอยู่ข้างกายของเขา จนเสียงอันไพเราะดังสายน้ำใสกังวานเสียงหนึ่งเรียก

” ประกายตาคมกล้า ท่านมาแล้วหรือ ”

” ใช่ ลูเนเลียล เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ”

นางหัวเราะ ” ข้าก็เหมือนเดิมไงเล่า นี่ท่านไปให้อาหารพวกกวางกับข้ามั้ย ”

มายกลินเงยหน้าขึ้นมอง  ” เจ้านี่เป็นนางพญากวางหรืออย่างไร ”

” ข้าคงไม่ได้บอกท่านว่า ตอนที่ป่าแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นใหม่ ข้าเป็นบริวารผู้หนึ่งของพระเทวีเนสซาแห่งพงไพร  พระนางโปรดปรานการขี่กวาง และเมื่อข้ายังเยาว์ ข้าก็ได้รับการสอนจากพระนาง ”

” ท่านแม่ของข้าก็เคยเข้าเฝ้าพระนาง สมัยที่พวกเขายังอยู่ในดินแดนวาลินอร์ ก่อนจะมายังดินแดนเบเลริอันด์แห่งนี้  พวกเขาก็คงไม่มีทางกลับไปยังแดนอมตะแห่งนั้นอีกแล้ว ความทระนงของเสด็จลุงทัวร์กอนและพระนางอาเรเดลแรงกล้านัก ”

คิ้วเรียวสีดำสนิทของลูเนเลียลขมวดลง ” บุตรแห่งเอโอล ท่านเองก็มีความทระนงในใจมากเช่นเดียวกัน และท่านเองก็มีปัญหากับครอบครัวของท่านเหมือนกัน ”

แล้วนางก็กล่าวว่า  ” มาเถิด ”  นางตรงเข้ามาจับมือของเขาอีกแล้ว

” ไปให้อาหารกวางกันเถอะ เจ้าชายพราย ”

เขาก็ไม่ปฏิเสธนางได้ เพราะอะไร…เพราะกลีบกุหลาบสีครามของนางที่ปลิวว่อนรอบกายนางหรือ…กลิ่นหอมละมุนแสนชื่นใจ…เขาไม่รู้ว่าหัวใจของเขาเป็นอะไรกันแน่…

มายกลินจึงเดินตามฝีเท้าเปลือยเปล่าของนางไปด้วยความประหลาดใจ

เมื่อแม่นางลูเนเลียลจูงมือของเขายังฝูงกวางสีน้ำตาลร่างใหญ่ที่มีอยู่ราวสิบห้าตัว  สายตาสีดำขลับของมายกลินก็อดตะลึงไม่ได้ เมื่อนางไม้ผู้นี้ลูบศีรษะกวางน้อยตัวหนึ่ง และนางก็เด็ดผลไม้ลูกหนึ่งให้มันกิน โดยที่ผลไม้นั้นสลัดออกจากต้นมาสู่มือเรียวบางของนางเอง  นางยิ้มให้ลูกกวางน้อยแสนน่ารักและอุ้มมันขึ้นมา

” ท่านลองอุ้มมันสิ ”

” จะดีเหรอ ” พรายหนุ่มถาม

นางไม้หัวเราะ ” ลองดูก็ไม่เสียหายนี่นา ”

เจ้ากวางน้อยก็เลียมือของเขา และส่งสายตากลมโตออดอ้อน เจ้าชายพรายจึงยอมแต่โดยดี และเด็ดผลไม้สีแดงให้มันทานอย่างเอร็ดอร่อย  ขณะที่ลูเนเลียลก้าวขึ้นไปยังกวางเพศผู้ร่างใหญ่ ราวกับว่านางขี่อาชาร่างสูงสง่าฉะนั้น

” ท่านมาลองขี่กวางกับข้า ท่านต้องสนุกมากแน่ๆ ”

” เฮ้ย ข้าไม่คิดว่าการขี่กวางจะดีนะ ลูเนเลียล ข้าไม่ต้องการ…”

” ท่านมีหัวใจที่เก่งกล้าอยู่แล้ว  มาเถอะ ” นางเรียกกวางเพศผู้อีกตัวหนึ่งมา

” ท่านประกายตาคมกล้า  แค่แสดงความอ่อนโยน กวางน้อยก็จะรับรู้เอง ”

มายกลินถอนหายใจ  นางเป็นจิตของเทพไมอาร์แห่งป่านี้ นางเข้าใจธรรมชาติของมันดีอยู่แล้ว นางใกล้ชิดธรรมชาติยิ่งกว่าพรายและนางก็งดงามเหนือพราย…บ้าจริงๆเลย ข้าไม่คิดสนใจความงดงามทางเรือนกายของนางเสียหน่อยเถอะ…

” ตกลง ”  เขาตอบเสียงเบา

มือเรียวของพรายหนุ่มลูบจมูกสีดำของกวางหนุ่มร่างใหญ่ คล้ายๆแบบที่เขาทำให้กับเจ้าม้ามอริออน ซึ่งตอนนี้มันก็ยังนอนหลับอยู่ใต้ต้นโอ๊คอยู่ดี

” ให้ข้าขึ้นหลังเจ้านะ ”

น้ำเสียงทุ้มหวานดังดนตรีของมายกลิน ทำให้กวางหนุ่มพยักหน้ารับ เจ้าชายพรายจึงขึ้นหลังของมัน ลูบศีรษะและเขาของมันเพื่อให้กำลังใจ

” เราไปกันเถอะ เจ้าชายคนดี ”

นางขับกวางหนุ่มนั้นนำหน้าไปอีกแล้ว มายกลินหรือ…เขาไม่มีทางแพ้นางเหมือนกัน…ใบไม้ที่ปลิวตามสายลม…กลิ่นหอมของกุหลาบสีน้ำเงินล่อยลอยมาปะทะจมูกเรียวของเขา…ต้องให้ทูออร์เจอนางให้ได้….

^*^*^*^*^

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มซึ่งขี่ม้าสีน้ำตาลอ่อนของตนมาถึงต้นโอ๊คใหญ่ เขาแต่งกายด้วยชุดทูนิคสีน้ำตาลสำหรับล่าสัตว์และมีคันธนูสะพายหลังกับมีดสั้นเหน็บที่เอว

” บาลานเพื่อนรัก เจ้าเห็นอะไรบ้างมั้ย ”

ม้าหนุ่มสีน้ำตาลอ่อนส่ายหน้าไปมา ผ่านยอดไม้ที่รกทึบ

” ให้ตายเถอะ ป่าแห่งนี้ ดูเหมือนจะไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเลย ”

แล้วบาลานก็เหมือนเห็นอะไรบางอย่างขึ้น จึงควบฝีเท้าเร่งขึ้น จนทูออร์ตกใจเล็กน้อย

จนกระทั่งถึงต้นโอ๊คที่เจ้ามอริออนนอนหลับอยู่

” นั่น เจ้าม้าดำของมายกลินนี่นา ”

ชายหนุ่มจึงลงจากอาชาบาลานของตนเพื่อไปปลุกเจ้าม้าสีดำตัวนั้น

” มอริออนอยู่ที่นี้เอง  แล้วเจ้านายของเจ้าไปไหนกันนะ ”

มอริออนตื่นขึ้น ดวงตาสีดำของมันเห็นร่างของมนุษย์หนุ่มที่มันจำได้ว่า เจ้าชายของตนไม่ชอบ มันก็พ่นลมหายใจหนักใส่ใบหน้าของชายหนุ่ม

” อะไรของเจ้านิ ข้าถามว่า องค์ชายมายกลินไปไหน ”

เจ้าอาชาสีดำก็ลุกขึ้นและยกขาขึ้นไปมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด แต่เจ้าม้าหนุ่มบาลานก็วิ่งมาปะทะกับเจ้ามอริออนให้ทานซะงั้น ! บาลานส่งสายตาโมโหใหกับคู่แข่ง

ม้าต่อม้า…ยังโกรธซึ่งกันและกัน…ข้าจะทำไงดี

ทูออร์เกาศีรษะสีทองเข้มแสนยุ่งของตนเอง และตะโกนบอกอาชาสองตัวว่า

” พวกเจ้าทะเลาะกันเองก็ตามใจ ข้าจะไปหาองค์ชายแล้วนะ ”

สองอาชานั่นก็เหมือนจะยอมแยกจากกันได้….

เมื่อชายหนุ่มเดินพ้นพงหญ้าจากจุดนั่นมาได้ไม่กี่ก้าว  เขาก็เห็นฝูงกวางวิ่งด้วยความเร็ว และเห็นร่างสูงสองร่างที่นั่งอยู่บนหลังของกวางใหญ่ ร่างสูงสองร่างต่างมีเรือนผมสีดำสนิทดังเงามืดของผืนป่าในยามราตรี และร่างหนึ่งเขาคุ้นตาเหลือเกิน….

พวกเขากำลังส่งเสียงหัวเราะดังระฆังแก้วในวังสีขาวให้กัน

ฝูงกวางนั้น…กำลังจะห่างจากตัวเขาไปแล้ว…

วิญญาณของความเป็นพรายป่าของทูออร์ก็กลับมาอีกครั้งหนึ่ง…

หลังจากที่นางสั่งให้พวกกวางทั้งหลายได้แยกย้ายออกไปมาแล้ว  ลูเนเลียลก็มาเชิญเจ้าชายพรายโนลดอร์ให้มานั่งข้างกายอรชรของนางบนพิ้นหญ้านุ่ม ซึ่งเห็นน้ำตกเล็กๆเบื้องหน้าของพวกเขา

” ท่านสบายใจหรือยังล่ะ ประกายตาคมกล้า ”

” ข้าขอบใจเจ้า แม่นางไม้ ข้ารู้สึกว่า ข้ามีความสุขใจดีที่ได้อยู่กับเจ้านะ ”

มือเรียวของนางไม้สางผมสีดำสนิทที่ยาวเลื้อยถึงช่วงขาผ่องนวล

ดวงตาสีนิลของมายกลินจึงเผลอด้วยความรู้สึกประหลาด แต่ภายในของเขากำลังเหมือนจะต่อสู้กันอย่างรุนแรงราวกับเปลวไฟที่อยู่ในทรวงอก

…ข้ารักพี่หญิงอิดริล แม้ว่าจะไร้ซึ่งความหวัง เพราะชาวโนลดอร์จะไม่สมรสกันในหมู่เครือญาติ…ข้ากำลังหลงในความงามของนางไม้ซึ่งเป็นเทพธิดาไมอาร์ชั้นผู้น้อย…ซึ่งข้ากำลังจะยกนางให้กับเจ้ามนุษย์ทูออร์…ทูออร์…ไฉน…ข้าถึงรู้สึกแปลกประหลาดกับดวงตาสีไพลินของเจ้าด้วยนะ…ข้าควรจะทำเช่นไรดีเนี่ย…

” มายกลิน ” มือนิ่มของนางโอบเรียวแขนแกร่งของเขา นางซบใบหน้าลงกับไหล่ของพรายหนุ่มด้วยความรู้สึกแสนอบอุ่นราวกับแสงตะวันในยามรุ่งเช้า

” มายกลิน เจ้าชายพรายของข้า…ข้าอยากอยู่กับท่าน…ข้าอยากอยู่กับท่าน…”

ใบหน้าของเจ้าชายพรายโนลดอร์กำลังแดงระเรื่อ ขณะที่ลูเนเลียลยังคงซบไหล่ของเขาอยู่นั่นเอง…ข้าอยากอยู่ในสายตาคมกล้าของท่าน…เสียงหวานของนางพร่ำบอก…

ขณะนั้น ทูออร์ซึ่งแหวกพุ่มไม้ตามมาทีหลัง เขาตั้งคันธนูขึ้นเพื่อให้รู้กันแน่ว่า เจ้าชายพรายมายกลินอยู่กับใคร…และเขาก็ตกตะลึง…เจ้าชายของเขาอยู่กับสตรี !

ร่างงดงามอรชรและเรือนผมสีรัตติกาลหยักศกยาวสยายลงกับพิ้นหญ้า กุหลาบสีน้ำเงินประดับบนศีรษะและข้อมือขาวของนาง…นางดูงดงามราวกับไม่ใช่พรายและมนุษย์…นางฟ้าอย่างนั้นหรือ…หัวใจของทูออร์เต้นสั่นระริก…

…เจ้าชายรูปงามของข้ากำลังหลงกับนางผู้ลึกลับในป่าแห่งนี้เอง….

” ลูเนเลียล  ข้าอยากบอกเจ้า ข้าอยากให้เจ้ารู้จักกับอีกคนหนึ่ง ”

” ใครหรือ ”

” ผู้นำสารแห่งเทพมหาสมุทรอุลโม เขาเป็นมนุษย์ร่างสูงใหญ่ แข็งแรงดังเหล็กกล้า และมีผมสีทองหยักศกดังแสงตะวัน  ดวงตาสีดังท้องฟ้าในยามฤดูร้อน เขาสง่างามนัก ข้าคิดว่า…”

” นี่ มายกลิน ท่านชมผู้ชายคนนั้นขนาดนี้ แน่ใจเหรอ ท่านไม่ได้แอบชอบเขา ”

” ไม่ใช่ ลูเนเลียล ไม่ ” เจ้าชายพรายรีบปฏิเสธ

นางไม้สาวหัวเราะอีกครั้ง  ” ถ้าท่านอยากให้เขามาหาข้า ข้าก็ยินดีนะ ”

” ก็ได้…”

ดวงตาสีครามของนางส่งสายตาเย้ายวนเขาอีกแล้ว…มายกลินเผลอยิ้ม…

” งั้นข้าก็ยินดีที่รู้จักท่าน ! แม่นางแห่งพงไพร ”

เสียงทุ้มหนักผิดกับเหล่าพรายโนลดอร์ดังขึ้นจากด้านหลัง

มายกลินจึงรีบลุกขึ้นเมื่อพบกับอาคันตุกะที่ไม่ได้รับเชิญก่อนหน้านี้

” เจ้านั่นเองสินะ…บุตรแห่งฮูออร์ ”

^*^*^*^*^

โอเค ข้าน้อยก็ว่า มายกลินก็กำลังสับสนในหัวใจ แถมลูเนเลียลซึ่งนางเหมือนอยากได้องค์ชายเหลือเกินนะ…หรือตาทูออร์อยากได้มากกว่ากันแน่…องค์ชายเป็นฝ่ายรับตลอดเลย…สงสารจริง….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s