Gallery

( Gondolin Fic ) The Blue Rose Nymph 5

ตอนที่ 5 : ประตูเหล็กกล้า

บนทางเดินแห่งประตูเหล็กกล้าที่ตั้งตระหง่านและยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งนครลับแล

สายตาที่ดูมุ่งมั่นของเจ้าชายพรายโนลดอร์แห่งกอนโดลิน   ร่างสูงสง่ายืนเบื้องหน้าของพรายหนุ่มร่างสูงใหญ่สองนาย นั่นคือ ลอร์ดเอคเธลิออนแห่งสกุลน้ำพุ และลอร์ดกลอร์ฟินเดลแห่งสกุลมาลีมาศ ทั้งสองคำนับต่อองค์อุปราชแห่งนครกอนโดลิน

เจ้าชายมายกลินพยักหน้ารับ และกล่าวประโยคดังนี้

” พี่เอคธี่ พี่กลอร์ฟี่ การฝึกรบของทหารไปถึงไหนแล้ว ”

สายตาสีนิลมองยังกองทหารที่กำลังฝึกฝนเพลงดาบอยู่หน้าประตูเหล็กกล้า

มือเรียวได้รูปแตะบนขอบกำแพงด้วยกิริยาสงบนิ่ง

” เราพยายามฝึกเรื่อยๆในทุกสัปดาห์นั่นแหละ กระหม่อม ” เอคเธลิออนตอบ

และกลอร์ฟินเดลผู้มีเรือนผมสีทองสว่างก็เป็นฝ่ายกล่าวเสริม

” ข้าก็ว่าให้สมาชิกแห่งสกุลค้อนแห่งโทสะของท่านลอร์ดร็อคมาเพิ่มด้วยก็ดี ”

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของลอร์ดซัลกันท์รู้สึกเคืองด้วยแสงอาทิตย์ในยามบ่ายคล้อย

” วันนี้ตะวันร้อนนัก เชิญ องค์ชายประทับในห้องโถงเถิดพะย่ะค่ะ ” ขุนนางหนุ่มกล่าว

เมื่อทุกคนเข้าห้องทำงานสีเทาของลอร์ดเอคเธลิออน  พวกเขาก็ได้รับไวน์สีแดงอ่อนจากเหล่าผู้รับใช้ที่กลอร์ฟินเดลเป็นผู้นำมา  ซัลกันท์ดื่มไวน์แล้วรู้สึกอารมณ์ดี ขณะที่เจ้าชายมายกลินและทูออร์ไม่ได้แสดงสีหน้าแสดงความรู้สึกอันใดทั้งสิ้น

” พระองค์ทรงมาตรวจงานที่ประตูเหล็กกล้าเช่นนี้ องค์ทัวร์กอนคงจะปลื้มพระทัยนักหนาแล้ว ”  กลอร์ฟินเดลกล่าวเสียงใส

มายกลินยิ้มแล้วตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

” การงานใดที่ข้าคิดไว้ ข้าอยากให้ทำไปด้วยความตั้งใจเสมอ ไม่ให้พลาดจากสายตาคู่นี้ของข้าไปได้ ”

ลอร์ดซัลกันท์เหมือนจะมองเสี้ยวโหนกแก้มของเจ้าชายพรายแล้วรู้สึกว่าตัวเองกำลังเคอะเขินจากสิริโฉมงามคมคายของมายกลินจนหน้าแดงระเรื่อ

” องค์ชายทรงสง่างามเสมอ และกระหม่อมก็ดีใจที่มีโอกาสเป็นนักดนตรีแห่งวังหลวงจะได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดไง ”

ชายหนุ่มชาวมนุษย์จึงสวนขึ้นแทน  ” ข้าก็อยากเคียงใกล้พระเชษฐภคินีของพระองค์ชายเช่นกัน ไม่ต่างจากท่านซัลกันท์นัก ”

มายกลินจึงลุกขึ้นจากที่นั่ง และเอ่ยขึ้นว่า

” เช่นนั้นก็ดี บุตรแห่งชาวเอไดน์ สิ่งใดที่พี่หญิงอิดริลพึงพอใจ เจ้าก็ทำตามนั้นเถิด ”

สายตาเฉียบคมที่ดูดุดัน เพื่อแสดงถึงความไม่พอใจที่ทูออร์กล่าวว่า อยากอยู่กับพี่หญิงที่รักของตนเอง แต่เขาไม่อยากจะเสียมารยาทต่อหน้าพรายหนุ่มผู้เป็นขุนนางของเสด็จลุงทัวร์กอนถึงสามท่านนักหรอกนะ…

” ข้าชื่นชมในประตูเหล็กกล้าที่ข้าสร้างเองเสมอ  และข้าก็มีแผนหนึ่งที่สำคัญรออยู่ตรงหน้าแล้วด้วย ”

รอยยิ้มสวยบนริมฝีปากได้รูปทำให้ลอร์ดซัลกันท์หน้าแดงจัด เหมือนจะหยุดหายใจ ฝ่ายเอคเธลิออนและกลอร์ฟินเดลเองก็ยังหน้าแดงตามไปกับเขาด้วย แต่ทูออร์ดูจะไม่แสดงถึงความตื่นเต้นต่อภาพวาดแห่งความสง่างามตรงหน้านัก

” แล้ววันนี้ พระองค์จะเสด็จไปที่ป่าตอนเหนือนั่นอีกหรือไม่ ”

มายกลินจึงตอบ ” ข้าพึงพอใจพักผ่อนที่ป่าแห่งนั้นในช่วงฤดูกาลนี้  ข้าอยากมีเวลาส่วนตัวที่ออกจากนครกอนโดลินบ้าง ”

…ไว้ให้เจ้าได้พบกับลูเนเลียลก่อนเถิด เจ้าหนุ่มเอไดน์ ศัตรูหัวใจของข้า…

…เจ้าต้องหลงรักนาง เชยชมนาง…และเจ้าต้องอยู่กับนางไปตลอดชีวิต…

ก่อนพรายหนุ่มผมดำจะก้าวออกไป เอคเธลิออนผู้เป็นเสนาบดีและเป็นพระพี่เลี้ยงของเขาก็เอ่ยว่า ” องค์ชาย ถ้าพระองค์เสด็จไปตามลำพัง ก็ได้โปรดรักษาพระองค์ด้วย แม้ว่ากอนโดลินของเราจะปลอดภัย แต่อาจมีสิ่งประหลาดที่เราคาดไม่ถึงก็เป็นได้ ”

เจ้าชายพรายยิ้มรับอีกครั้ง ” ตกลง ท่านพี่เอคธี่ ข้าเข้าใจความห่วงใยของท่าน ”

มายกลินจับมือเรียวแกร่งของพรายหนุ่มเสนาบดีด้วยความมั่นใจ แต่มันสร้างความหมั่นไส้ให้กับบุรุษหนุ่มอีกสามคนมากอยู่ เพราะว่า ซัลกันท์เองก็หลงในความงามของเจ้าชายแห่งกอนโดลิน ส่วนกลอร์ฟินเดลก็แอบรักเอคเธลิออนในใจแต่เขาไม่มีโอกาสบอก ส่วนทูออร์…ข้าจะตามสะกดรอยเขาไปในป่าแห่งนั้น….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s