Gallery

( Gondolin Fic ) The Blue Rose Nymph 4

ณ ระเบียงสีขาวแห่งหอคอย

เจ้าหญิงอิดริล เคเลบรินดัลแห่งนครกอนโดลิน กำลังเขียนหนังสือเล่มหนึ่ง โดยที่นางกำลังรู้สึกเป็นห่วงอนุชาองค์เดียวของนาง…มายกลินหายไปไหน…ทำไมเขาถึงไม่มาทักทายตามปกติ…เขาเองก็ชอบขี่ม้าไปที่พนาตอนเหนือของนครกอนโดลินเสียด้วย…มือเรียวสีงาช้างของนางตวัดปากกาขนนกไปมา จนกระทั่งหัวหน้านางกำนัลของนางนามว่า เมเล็ธ เรียกนางให้ออกจากสมาธิของนาง

” องค์หญิงอิดริลเพคะ  ท่านทูออร์มาขอพบเพคะ ”

” ให้เข้ามาได้จ้ะ ” นางกล่าว

เมื่อชายหนุ่มผมทองร่างสูงใหญ่เดินมาถึงระเบียง เขาก็ทำความเคารพนางตามปกติและอิดริลก็มอบรอยยิ้มแสนงดงามจับตาให้เขา  ทูออร์ยิ้มตอบด้วยความรักที่มีต่อนาง และเขาก็นั่งข้างนางด้วยความเรียบร้อย

” องค์หญิงอิดริล ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับท่าน หวังว่าคงไม่รบกวนท่าน ”

” ข้าเองก็ด้วย ”

” เรื่องขององค์ชายมายกลินสินะ ”

” เหมือนกัน อ้าว ! ” ทั้งสองอุทานพร้อมกัน

ดวงตาสีครามอมเทาของอิดริลสบกับของเขา ” เจ้าเป็นห่วงน้องชายเราด้วยหรือ ”

” ก็มีบ้าง…แต่ไม่ใช่ทั้งหมด ” ทูออร์ตอบ

เจ้าหญิงพรายชาวโนลดอร์พยักหน้ารับ  ” ตาหนูกลินของข้า ไม่ยอมคุยอะไรกับข้ามาหลายวันแล้ว แถมเขาเองก็ไม่ยุ่งกับเสด็จพ่อ เสด็จอาหญิงด้วย ข้าเป็นห่วงเขานัก เป็นห่วงจริงๆ ”

มือเรียวหนาของชายหนุ่มชาวมนุษย์ประคองหัตถ์บางของอิดริลไว้แนบอก

” อย่ากังวลอะไรเลย อิดริล เรื่องของอนุชาของท่าน ข้าจะช่วยเหลือเขา และพูดคุยกับเขาอีกครั้งหนึ่ง องค์หญิงอิดริล อย่าวิตกเลย  องค์ทัวร์กอนยังรับสั่งเลยไม่ใช่เหรอ องค์ชายมายกลินทรงพระปรีชาในทุกเรื่อง และองค์ชายทรงนิ่งขรึมกับท่านไป นั่นก็เพราะเหตุผลบางอย่างก็เป็นได้นะ จริงหรือไม่ ”

” ก็อาจใช่ ” อิดริลเอ่ยแผ่วเบา

แล้วเมเล็ธก็กลับมาอีกรอบหนึ่ง

” องค์หญิงเพคะ องค์ชายมายกลินมาขอพบเพคะ ”

” นั่นไง ว่าแล้วเชียว พูดถึงก็ต้องมา ”  เจ้าหญิงกล่าว

เจ้าชายพรายโนลดอร์อยู่ในชุดสีครามและผ้าคลุมสีดำสนิทกล่าวทักเชษฐภคินีของตน

” พี่หญิงอิดริล  ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ”

เจ้าหญิงพรายโนลดอร์ยิ้มเล็กน้อย ” น้องชาย ข้าว่าแล้วเจ้าต้องมา ”

แม้ว่าสายตาสีนิลคมกล้าจะไม่พึงพอใจที่เห็นทูออร์อยู่กับพี่หญิงที่แสนรักของเขา แต่ว่าเขามีแผนที่เตรียมตัวไว้แล้ว…และมันจะต้องไม่พลาดแน่นอน…ทว่าดวงตาสีฟ้าของชายหนุ่มก็ไม่ได้ละไปจากใบหน้าของเขาด้วยเช่นกัน

” น้องรัก  เจ้าไม่ได้คุยกับพี่หลายวัน และพี่ก็เห็นเจ้าขี่ม้าไปในป่าทางทิศเหนือ มีอะไรน่าสนใจที่นั่นเหรอจ้ะ ”

พรายหนุ่มจึงตอบว่า ” ข้าพบเห็นความงามที่น่าสนใจอย่างหนึ่งในป่าแห่งนั้น เป็นที่ทำให้ข้าสบายใจเท่านั้น ว่าแต่พี่หญิงเองก็ดูมีความสุขดีกับทูออร์นี่นา ”
เจ้าหญิงพรายผู้มีอายุมากกว่าหัวเราะ  ” พี่จะดีใจมาก ถ้าเราสามคนจะไปป่าแห่งนั้นด้วยกัน

จริงมั้ยล่ะ ” นางแตะมือของชายหนุ่มว่าที่คู่หมั้นของนาง

ชายหนุ่มจึงกล่าวว่า  ” ข้ายินดีไปกับองค์หญิงอิดริลและองค์ชายมายกลินอยู่แล้ว ”

แม้ว่าจะเห็นภาพที่บาดจิตใจนัก  แต่มายกลินคิดซะว่า ถ้าทูออร์หลงในความงามของลูเนเลียล แม่นางไม้ผู้นั้นได้…เขาต้องละใจจากพี่หญิงเป็นแน่…รอให้ถึงเวลาก่อนเถอะ…

” งั้นข้าขอตัวไปยังประตูเหล็กกล้า ข้าต้องไปตรวจสอบงานของท่านพี่เอคเธลิออน ”

อิดริลจึงอุทาน  ” อะไรกัน เราเพิ่งคุยไม่กี่ประโยค เจ้าจะไปแล้วหรือ ”

” ให้ข้าไปเถอะ พี่หญิง และไม่ต้องห่วงอะไรด้วยนะ ”

^*^*^*^*^

เจ้าชายอุปราชแห่งกอนโดลินก้าวฝีเท้าออกมาจากระเบียง แต่ฝีเท้าหนักของชายหนุ่มก็ตามมา

” มายกลิน เหตุใด ท่านจึงเงียบเช่นนี้ ”

พรายหนุ่มจึงส่งสายตาสีนิลคมกล้าไปยังทูออร์ คล้ายกับว่ารำคาญยิ่ง

” ข้าไม่ต้องการอยู่ร่วมการสนทนาของพี่หญิงและเจ้า  คุยกันแค่สองคนก็พอ ถึงอย่างไรเสีย ข้าก็มันเป็นส่วนเกินเท่านั้น ”

มือหยาบของทูออร์จึงจับมือเรียวบางของพรายหนุ่ม  ” ไม่ใช่สำหรับข้าเสียหน่อย องค์ชาย ข้าก็อยากให้เราสามคนอยู่ด้วยกัน…ด้วยความรัก…”

มือเรียวของเจ้าชายพรายถูกยกขึ้นจุมพิต แถมบีบไว้แน่นเสียด้วย

” เจ้านี่…” มายกลินรีบสะบัดข้อมือของตนออก แต่รอบเอวก็ถูกโอบไว้แทนซะอีก  ชายหนุ่มแนบใบหน้าลงบนเรือนผมสีดำยาวสลวยของเจ้าชาย

” ข้าอยากให้ท่านอยู่ด้วย และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าก็อยากให้องค์ชายอยู่กับข้า ข้าแค่อยากทราบว่า ท่านไปพบอะไรในอะไรมาในป่าแห่งนั้น…ท่านจึงดูเปลี่ยนไป…”

พรายหนุ่มจึงตอบว่า ” ความงดงามในป่านั้น และข้าคิดว่า มันน่าสนใจดี ”

” ดอกกุหลาบสีน้ำเงินนั้นใช่มั้ย หรือท่านพบกับจิตแห่งป่านั้น อะไรกันล่ะ ”

มายกลินจึงได้ทีผละตัวออกจากการโอบกอด

” กุหลาบงามสีน้ำเงินดอกนั้น อยู่ในพนาไพร และสวยงามไม่แพ้ เคเลบรินดิล รอยประทับสีเงินแห่งกอนโดลิน  ถ้าเจ้าอยากรู้ …เจ้าก็ไปกับข้าสิ…”

ชายหนุ่มก็หัวเราะ ” นอกจากอิดริล เคเลบรินดัล และข้าไม่คิดจะมองสตรีผู้ใดอีก…ถ้าจะสนใจ ข้าเลือกยามสนธยากาลแสนลึกลับที่อยู่ตรงหน้าจะดีกว่า…”

คำกล่าวเช่นนี้ ทำให้เจ้าชายพรายรู้สึกงงงัน โหนกแก้มสีขาวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง มือใหญ่ของชายหนุ่มโอบไหล่ของร่างที่บางกว่าให้มาประชิดใกล้

” สำหรับข้า อิดริล เคเลบรินดัลคือยามทิวากาลสีทองอันสดใส ส่วนท่าน…องค์ชาย…คือยามราตรีสีดำแสนงดงาม….ข้าไม่ต้องการให้ท่านไปหลงอะไร…อยู่กับข้าเถอะ…”

มายกลินรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย และมือหนานั้นเลื่อนถึงมาลูบโหนกแก้มของเขา และใบหน้าหล่อเหลานั้นมาประชิดใกล้…ใกล้….พรายหนุ่มหลับตานิ่ง…

” องค์ชายมายกลิน ” เสียงทุ้มหนึ่งเรียกเขา เจ้าชายพรายโนลดอร์จึงรีบผละตัวแยกอีกครั้ง

เขาจำได้นั่นเป็นเสียงของสหายอีกผู้หนึ่ง ” ลอร์ดซัลกันท์ ”

พรายหนุ่มซัลกันท์เป็นพรายร่างอ้วน ใบหน้าสีชมพู แต่งชุดคลุมยาวสีเลือดหมู

” ข้าอยากไปประตูเหล็กกล้ากับองค์ชาย และอยากพบลอร์ดเอคเธลิออนด้วยขอรับ อ้อ ! ทูออร์ ไปด้วยกันสิ ”

ชายหนุ่มชาวเอไดน์รู้สึกหงุดหงิดที่ขุนนางพรายผู้นี้มาขัดจังหวะการเล้าโลมของตน แต่เขาก็ไม่เสียมารยาทกับซัลกันท์ผู้นี้  ” ได้เลย ท่านซัลกันท์ ข้าจะไปกับท่าน…”

ตอนนี้พรายหนุ่มมายกลิน โอรสแห่งท่านหญิงขาวอาเรเดลรู้สึกว่า เขากำลังถูกความรู้สึกปั่นป่วนหัวใจให้กับมาอีกครั้ง…ทูออร์มีใจให้เขา…และเขาเหมือนจะตอบสนองด้วย…

ไม่…อิดริล เคเลบรินดัล รอยประทับสีเงินแห่งกอนโดลินต้องเป็นของข้า…

ให้ทูออร์ ชาวมนุษย์ผู้นี้ได้ร่วมรสกับลูเนเลียลเถอะ…ได้โปรด…พระเจ้า….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s