Gallery

( Gondolin Fic ) The Blue Rose Nymph 3

ตอนที่ 3 ความข้องใจ
มายกลินกำลังฝัน…ฝันถึงกุหลาบสีน้ำเงิน…นางไม้ผู้นั้น…นางคือใคร…
เรือนผมสีดำเป็นมันเงาเช่นเดียวกับเขา…และดวงตาสีน้ำเงิน…
นางกำลังยิ้มให้เขา…เขาอยากพบนาง…
ร่างสูงเพรียวที่กลิ้งตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย… นางมีนามว่า ลูเนเลียล…
ทำไม เขากำลังหลงในความงามของนางไม้ปริศนาแทนที่จะเป็นพี่หญิงอิดริล
ผู้ทรงสิริโฉมงดงามยิ่งกว่าสิ่งตระการใดๆในกอนโดลิน…เทพวาลาร์…
แต่ว่าพี่หญิงก็รักกับเจ้ามนุษย์เอไดน์นั่นแล้วนิ…พี่หญิงก็ไม่สนใจข้าอีกแล้ว…
…บางที ข้าก็ควรไปหาแม่นางไม้นั่น…ให้นางเติมเต็มความสุขจะดีกว่า…
ร่างเพรียวสูงก็ลุกขึ้นจากเตียงและเดินออกจากห้องไปตรงระเบียงทางยาวเพื่อชมแสงดารา การดูดาวนั่นเป็นสิ่งหนึ่งที่พรายหนุ่มพึงพอใจมาตั้งแต่เด็ก แสงดาวทอประกายสุกใส…ถ้าแม่นางกุหลาบน้ำเงินผู้นั้นช่วยเขาให้สบายใจได้ก็คงดีสินะ…
” องค์ชายมายกลินทรงออกมาจากห้องแล้ว ”
ร่างสูงใหญ่กำยำก้าวมายังเจ้าชายพรายโนลดอร์แล้วคำนับลงอย่างว่าง่าย
มายกลินขมวดคิ้วเรียวได้รูปทั้งสองข้าง
” เจ้าเฝ้าหน้าห้องของข้าตลอดเลยหรือ ”
” ใช่แล้ว เสด็จลุงของท่านเป็นห่วงท่านมาก ได้โปรดกลับไปห้องเสวยเพื่อทานอาหารที่ท่านหญิงขาวจัดเตรียมไว้ให้เถิด ”
พรายหนุ่มตอบได้แต่เพียงว่า ” ข้าไม่หิว ”
อีกฝ่ายก็ได้ส่ายหน้าไปมาด้วยความระอาใจยิ่ง
” องค์ชาย ทรงพบสิ่งใดในป่าแห่งนั้น หรือพบใครกันเล่า ข้าเป็นห่วงท่านจากใจจริง
ได้โปรด องค์ชายมายกลิน ทุกคนทั้งองค์ทัวร์กอน พระนางอาเรเดล และพี่หญิงของท่านกำลังเป็นห่วงท่าน โอ้…อุลโมเทวา พระองค์อย่าปิดปังความจริงกับข้าเลย ”
เจ้าชายพรายมายกลินถอนหายใจแผ่วเบา
” บางทีเจ้าไม่สมควรจะรู้เลยจะดีกว่ากระมัง ”
มือใหญ่ของมนุษย์หนุ่มจึงมาโอบเรียวไหล่ ” ท่านพี่ของข้า ”
” ทูออร์…ข้า…”
สายตาสีน้ำเงินสดใสกำลังมองมายกลินอย่างมีความหมายลึกซึ้ง บอกไม่ถูก…หัวใจของพรายหนุ่มกำลังเต้นแรงขึ้น…มือเรียวบางกุมไว้ที่หน้าอกของตน…มายกลินเจ้าเป็นอะไรไป…เจ้ากำลังหลงรักมนุษย์ผมทองยุ่งเหยิงคนนี้เหรอ…ทำไม…เจ้ารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเสียขวัญไป…แค่ทูออร์มาอยู่ตรงหน้านี้ด้วย…เจ้ารักพี่หญิงอิดริลนะ….แล้วเจ้ากำลังมีใจให้กับผู้นำสารแห่งเทพอุลโมคนนี้ได้อย่างไร…เจ้ากำลังสับสน…
” องค์ชายมายกลิน ในใจของท่านคิดอะไรอยู่กัน ”
มือแกร่งของทูออร์เลื่อนลงมาลูบหลังและเรือนผมสีดำสนิทด้วยความอ่อนโยน
เขาโอบกอดร่างเพรียวซึ่งกำลังแน่นิ่งราวกับรูปปั้น
” ข้าอยากอยู่กับท่าน องค์ชาย ข้าอยากให้ท่านอยู่กับข้า ”
ประโยคนี้ทำให้เจ้าชายพรายแห่งกอนโดลินรู้สึกว่าตัวเองกำลังหน้าแดงจัด
” งั้นเหรอ…แต่…แต่ข้าไม่ต้องการเห็นพี่หญิงแต่งงานกับเจ้าเลย โอ้ พระเจ้า โปรดปล่อยข้าเถิด ปล่อยข้าเถิด ว่าที่สามีของพี่หญิง ”
ทูออร์ไม่รู้จะกล่าวเช่นไรได้อีก เขายอมปฏิบัติตาม
” แล้วพบกันในวันพรุ่งนี้ เจ้าชายของข้า ”
ชายหนุ่มค้อมศีรษะของตนแล้วเดินลงบันไดหินอ่อนไป….
ทิ้งให้มายกลินสับสนกับความคิดในใจของตนเองเช่นกัน…
เขากำลังคิดถึงลูเนเลียล…แม่นางกุหลาบสีน้ำเงิน…
^*^*^*^*^
ในเวลาเช้าที่ผ่านไปแล้ว เจ้าชายพรายคิดว่า ตนเองต้องไปพบแม่พรายป่าหรือจิตวิญญาณแห่งป่านั้น แม่หญิงกุหลาบน้ำเงิน…เขาจึงรีบแต่งกายในชุดทูนิคสีน้ำตาลเข้มและคันธนูพร้อมกับดาบสีดำประจำกาย เพื่อไปพบนางอีกครั้ง….และเขาไปในพงพนาโดยไม่บอกใครในวังสีขาวด้วย…โดยที่ไม่รู้ว่า สายตาสีน้ำเงินอมเทาของอิดริล ผู้เป็นเชษฐภคินีมองยังเขา…ขณะที่มายกลินขีเจ้าอาชามอริออนบนระเบียงของปราสาท…น้องชายข้า…ไปไหน…
เมื่อถึงพนาทางทิศเหนือแห่งนครกอนโดลิน เจ้าชายพรายก็ตะโกนเรียกนามของนาง
” ลูเนเลียล ! ลูเนเลียล ! ”
ดวงตาสีนิลของมายกลินพยายามส่องหานางไม้ตนนั้น แล้วเขาก็ได้กลิ่นหอมของดอกกุหลาบป่า…หอมฟุ้งจรุงใจ…และแสงสว่างจากด้านหน้าก็ฉายแสงนวล…
ดวงตาสีนิลก็เห็นร่างโปร่งบางของสตรีในชุดสีเขียวปนฟ้าอยู่บนหลังของกวางใหญ่
นางกำลังยิ้มให้เขา…รอยยิ้มที่งดงามแปลกตา…
” ท่านมาหาข้า ท่านมาหาข้า โอ้ ประกายตาคมกล้า ”
ดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้นดูแสดงความขบขันเต็มที เจ้าชายพรายจึงได้แต่เพียงยิ้มตอบ
” ท่านมาหาข้าแล้ว มาเถอะ ข้าจะพาท่านไปชมป่าแห่งนี้ให้ทั่วเลย “
นางไม้กล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส นางช่างดูมีความสุขนัก…
นางมีความสุข เพราะชีวิตอิสระงั้นหรือ…บางทีพรายหนุ่มก็นึกถึงยามที่เขาเคยอยู่ในป่านันเอลม็อธซึ่งเป็นบ้านเกิดของตัวเขาเอง…ท่านพ่อเอโอลของข้า…ดวงตาที่อ่อนโยนของพ่อ…
“ บุตรแห่งเอโอล ข้าควรเรียกท่านแบบนี้หรือเปล่า “ นางกล่าว
เจ้าชายพรายจึงตอบกลับไปว่า “ นั่นก็แล้วแต่เจ้าจะเรียกข้าเถิด เพราะบิดาของข้าจากข้าไปแล้ว…ตอนนี้ข้าคือหลานชายแห่งพระราชาทัวร์กอน และเป็นบุตรแห่งท่านหญิงขาวอาเรเดลเท่านั้น…”
“ ข้าก็ควรเรียกท่านเช่นนั้นสินะ แต่จิตใจของท่านก็เป็นบุตรแห่งเอโอลอยู่ดี…”
พรายหนุ่มแสยะยิ้ม “ อย่าคิดว่า รู้จักข้าดีนักเลย นางไม้ “
“ ฮ่าๆ เจ้าชายแห่งกอนโดลิน เล่นองค์เสียจริง “
กวางใหญ่ของลูเนเลียลก็นำเขาไปก่อน เรือนผมสีดำขลับของนางปลิวตามแรงลมที่พัดไปมา นางดูราวเทวีเนสซา เทวีแห่งพงไพรในสายตาของมายกลินนัก

ร่างสูงโปร่งของเจ้าชายมายกลินนั่งบนพิ้นหญ้านุ่ม เขามองไปยังน้ำตกที่ไหลเอื่อยลงกระเซาะหินผาแล้วดื่มด่ำกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า เพราะลูเนเลียลนั่งอยู่บนโขดหิน เรียวขาผ่องของนางอยู่ในสายธาร แต่นางยังไม่ได้แช่ไปทั้งกาย ขณะที่มอริออนก็เดินเล่นกินหญ้าด้วยความเพลิดเพลินและไม่ระแวงสิ่งใด
“ ตกลงเจ้าเป็นจิตแห่งป่าแห่งนี้จริงหรือ “
“ อือม.. ข้าเป็นไมอาร์น้อยของเทพีองค์หนึ่ง ซึ่งตอนนี้นางได้เป็นราชินีแห่งแดนลับแลโดรีอัธแล้วนางให้ข้าอยู่ที่หุบเขาวงแหวนหรือที่ภาษาของท่านเรียกว่า เอโคธรีอัธ ข้าก็อยู่มานานจนไม่รู้ว่า เวลาผ่านไปเท่าไหร่เลย “
มายกลินจึงนึกถึงเทพีแห่งโดรีอัธ…นางเป็นบริวารของเทวีเมลิอันแห่งโดริอัธ…
นางเป็นเทพไมอาร์นี่เอง…มิน่าล่ะ นางจึงได้ดูงดงามน่าพิศวงถึงเพียงนี้…
แต่ทำไม…นางดูไม่มีอำนาจอะไรนักเลย…ถ้าไม่นับใบหูเรียวแหลมที่ยาวมากกว่าเอลฟ์ทั่วไป…นางก็ไม่แตกต่างกันนัก…
“ งั้นข้าขออภัย แม่นางไมอาร์ ข้าควรเคารพท่านให้ดีกว่านี้ “ มายกลินจึงค้อมศีรษะลง
แต่นางกลับหัวเราะเสียงใส
“ ไม่มีความจำเป็น บุตรแห่งอาเรเดล ข้าเป็นเพียงไมอาร์น้อยที่เลือกอยู่ในป่าแห่งนี้ตามลำพัง
และข้าพึงใจให้เป็นเช่นนั้น…”
เรียวเท้าเปลือยเปล่าของนางแกว่งไกวในสายน้ำ “ ข้าชอบอยู่เพียงลำพัง แต่ข้าก็ยินดีที่ได้พบท่าน ประกายตาคมกล้า…ข้าแอบเฝ้ามองท่าน เมื่อท่านมาที่ป่าแห่งนี้ พร้อมกับเหล่าสหายของท่าน แต่ครานี้ ท่านมาเพียงลำพัง…”
พรายหนุ่มลูบปลายผมสีดำขลับของตนบ้าง “ ข้าแค่มีเรื่องไม่สบายใจและไม่มีใครที่ข้าต้องการจะอยู่ด้วย แม้แต่เสด็จลุงกับท่านแม่ก็ตาม..”
“ ท่านจะให้ข้าฟังเรื่องไม่สบายใจกับท่านมั้ย เจ้าชายพรายโนลดอร์ “
ดวงตาสีน้ำเงินของนางสบกับของเขาอีกครั้ง สายตาของนางดูมีความหมาย
นางช่างงดงามนัก…งดงาม…ขนาดข้าคิดว่าพี่หญิงอิดริลสวยที่สุดในสายตาของข้าแล้ว
แต่นางผู้นี้ยังทำให้จิตใจของเขาหวั่นไหวได้…ถ้าเป็นทูออร์…ทูออร์…
ใช่…ถ้าให้ทูออร์ได้พบนาง เขาต้องหลงใหลความงดงามของนาง…และอยู่ที่นี่
เขาจะไม่ได้ครองรักกับพี่หญิงของข้า…อือม…แผนนี้ใช้ได้ทีเดียว….
^*^*^*^*^
โอเคครับ เจ้าชายแอบมีแผนร้ายซะแล้ว…หรือเขาจะเป็นฝ่ายที่โดนล่ะเนี่ย…
หวังว่าท่านจะชอบลูเนเลียลกันนะคัฟฟ !!!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s