Gallery

( Gondolin Fic ) The Blue Rose Nymph 2

พรายหนุ่มตะลึงเล็กน้อย และเมื่อสตรีผู้นั้นพอเข้าใจได้ ริมฝีปากบางราวกับกลีบบัว
แย้มเล็กน้อย และยื่นเรียวแขนขาวผุดผ่องขึ้นมาตรงหน้า
” ท่านไม่ต้องกลัวหรอก ข้าเป็นเพียงวิญญาณหนึ่งที่ดูแลป่าแห่งนี้ แต่ว่า
ข้าอยากพบมาตั้งนานแล้ว…มายกลิน…บุตรแห่งเอโอล ”
เมื่อนางผู้ลึกลับกล่าวถึงชื่อบิดา เขาก็เม้มริมฝีปาก
” เจ้ารู้จักนามของบิดาข้า เพราะอ่านจากเจ้ามอริออนงั้นหรือ แม่นางไม้ ”
พรายหนุ่มลูบจมูกใหญ่ของเจ้ามอริออนซึ่งมันก็ดูตะลึงไม่ต่างจากเจ้าของ
นางหัวเราะเล็กน้อย และลุกขึ้นจากโขดหินที่นางนั่งอยู่ อาภรณ์สีน้ำตาลอ่อน
บางเบาจนแทบเห็นร่องรอยของทรวงอกและเรียวขาของนางได้
ดอกกุหลาบสีน้ำเงินที่ประดับเรือนผมสีดำขลับของนางก็เคลื่อนไหวตามการก้าวเดินของนาง…มายกลินไม่เคยเพ่งมองสตรีนางใดหรือหลงในความงดงามของนางใดมากไปกว่ารอยประทับสีเงินแห่งกอนโดลิน…พี่หญิงอิดริล พระธิดาของเสด็จลุงที่ข้ารัก…
” ท่านมายกลินเหมือนท่านมีความกังวลในจิตใจนัก ”
” ใช่แล้ว แม่นางไม้ ”
นางเดินเข้ามาประชิดตรงหน้าแล้ว…ส่วนสูงของนางก็สูงประมาณเรียวจมูกของเขา
ดวงตาสีน้ำเงินของนาง…มีแววขบขัน…
” บุรุษผู้รูปงามชวนให้หลงรักและหลงใหลเช่นท่าน มีนางใดที่กล้าปฏิเสธได้แล้ว ”
พรายหนุ่มไม่ตอบ…
” แต่ข้าไม่ปฏิเสธท่านหรอกนะ ประกายตาคมกล้า ”
มือเรียวใหญ่ของพรายหนุ่มถูกสัมผัสด้วยมือเล็กบาง และริมฝีปากของนางก็ยิ้มร่าอีกครั้งหนึ่ง…นางกำลังยั่วยวนข้าหรืออย่างไร…
” ขอโทษนะ แม่นางไม้ เจ้ามีนามให้เรียกหรือไม่ ”
มายกลินไม่ต้องการร่วมอภิรมย์กับสตรีที่เขาไม่รู้จักที่มาที่ไปหรอก มันน่าละอายเกินไปที่จะประพฤติเช่นนี้…
” ท่านพึงใจเรียกข้าในภาษาของท่านเถิด เพราะข้าเป็นเพียงจิตใจแห่งป่านี้ ”
พรายหนุ่มผมดำนึกไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อดอกกุหลาบสีน้ำเงินดอกหนึ่งร่วงจากเรือนผม
ของนางลงสู่พิ้นดิน เขาจึงกล่าวว่า ” ลูเนเลียล//ธิดาสีคราม ”
และนั่นทำให้นางยิ้ม…ยิ้มอย่างมีเสน่ห์น่าหลงใหลนัก…
” ขอบคุณที่เรียกข้าด้วยภาษาพรายจากแดนนิรันดร์ ข้าพึงใจรับนามนี้ ”
มือเรียวบางกุมมือของมายกลินไว้แน่นขึ้น และเจ้าชายพรายโนลดอร์ก็เผลอฉายยิ้มตอบ หากว่าเขาได้ยินเสียงหนึ่งซึ่งเป็นเสียงของบุรุษสองนาย
” องค์ชายมายกลิน ! องค์ชายมายกลิน ! ”
พรายหนุ่มจึงได้สติกลับคืนมา และนางไม้นางนั้นก็กล่าวว่า
” พวกสหายมาตามกลับแล้ว ท่านกลับเถอะ แล้วเราคงได้พบกันอีก ”
ดวงตาสีนิลของมายกลินจึงเห็นเพียงเรือนผมสีดำที่ยาวถึงเรียวขาผ่องของนาง
จากไปพร้อมกับกวางตัวนั้น และทิ้งดอกกุหลาบสีน้ำเงินไว้เพียงหนึ่งดอก

เอคเธลิออน ลอร์ดหนุ่มผู้เป็นเสนาบดีแห่งกอนโดลิน พร้อมด้วยทูออร์ต่างขับม้าทั้งสองตัวมาตามแนวป่า และเรียกนามของเจ้าชายพรายดังก้อง
แล้วพวกเขาก็พบร่างสูงโปร่งขับเจ้าม้ามอริออนออกมาจากพุ่มไม้
” องค์ชายมายกลิน ถึงเวลาค่ำแล้ว ไฉนพระองค์ถึงมาอยู่ในป่ารกทึบเช่นนี้เล่า ”
พรายหนุ่มเอคเธลิออนถามด้วยความห่วงใย เพราะเขารักเจ้าชายมายกลินเสมือนน้องชายผู้ยังเยาว์วัยนั่นเอง
” ข้ามาเดินเล่นให้สบายเท่านั้นเอง พี่เอคธี่ ”
” องค์ชายทรงถือดอกกุหลาบสีน้ำเงินมาด้วยเหรอ ” ทูออร์ถาม
มายกลินจึงกล่าวว่า ” ข้าพบมันตกอยู่ก็แค่นั้น ” แล้วเขาก็รีบนำมันเก็บเข้าอกเสื้อทูนิค
” เอาล่ะกลับนครกอนโดลินกันเถอะขอรับ ”
เอคเธลิออนกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติ ทว่าเจ้าชายหนุ่มก็เริ่มรู้สึกประหลาดใจ
ทำไมเขาถึงอยากรู้จักแม่นางไม้ที่เขาเพิ่งนามว่า “ลูเนเลียล ”
และทูออร์ก็รู้สึกว่า พรายหนุ่มผมดำเริ่มมีภาวะบางอย่างที่เขาไม่สามารถเข้าถึงได้
เหมือน…มายกลินจะอยู่ในมนตราอะไรซักอย่าง…หน้าตาถึงได้เหม่อลอยเช่นนี้…
^*^*^*^*^
แม้ว่ากลับมาถึงราชวังสีขาวแล้ว มายกลินก็ไม่อยากพบพี่หญิงอิดริล
อย่างที่เขาพอใจที่ได้ทักทายกับนาง ร่วมทานอาหารค่ำกับนาง
และเขาเองก็ขอตัวกลับเข้าห้องนอนของตน แทนที่จะฟังเสียงเรียกของท่านหญิงขาวอาเรเดลผู้เป็นมารดาก็ไม่ฟัง…จนนางต้องไปเข้าเฝ้าองค์ทัวร์กอนซึ่งก็ต้องเสด็จไปเคาะประตูห้องบรรทมของพระภาคิไนยด้วยพระองค์เอง
” ตาหนูกลิน ตาหนูกลิน หลานรัก ”
พรายหนุ่มจึงตัดสินใจละสายตาออกจากดอกกุหลาบสีนำเงินเพื่อต้อนรับเสด็จลุง
” เสด็จลุงมีอะไรหรือ ”
” แม่ของเจ้าบอกว่า เจ้าไม่ยอมทานอาหาร หลังจากการเดินป่ามา ทำไมหรือลูก ”
” เสด็จลุงไม่ต้องเป็นห่วงหลาน หลานไม่หิว ”
แล้วประตูก็ปิดลงไปอีกครั้ง…ทัวร์กอนก็ได้แต่พระเสโทไหลด้วยความสงสัย…
ขณะถึงเวลาเช้าแล้ว เจ้าชายพรายโนลดอร์ก็ไม่ออกจากห้องบรรทม
ชายหนุ่มชาวเอไดน์เองก็รู้สึกผิดแปลกไปด้วยเหมือนกัน….
” น่าประหลาดจริงๆ องค์ชายไม่เคยเป็นแบบนี้ ”
“นั่นสินะ ข้าไม่พูดไม่จาอะไร แถมไม่ยอมมาหาข้าด้วย ” ทัวร์กอนเอ่ยขึ้น
” องค์ชายมายกลิน ทรงพบอะไร ขณะที่อยู่ป่ามากันแน่ ”
ทัวร์กอนจึงเปรยว่า ” ในป่าตอนเหนือที่เขาไปเมื่อยามบ่าย ก่อนที่ข้าจะสร้างกอนโดลินมีเรื่องเล่าว่า มีวิญญาณหนึ่งที่พิทักษ์รักษาในป่าแห่งนั้น ข้าไม่รู้ว่ามันจะมีจริงหรือไม่และมายกลินจะพบวิญญาณนั้นหรือ ข้าไม่แน่ใจเลย…”
ชายหนุ่มเอไดน์เอ่ยว่า ” มีแน่ กระหม่อมก็เคยเจอ…เมื่อครั้งยังเยาว์…อาจจะเป็นนางไม้หรือนางพรายน้ำที่สิงสถิตอยู่ในตามต้นน้ำลำธาร ตามป่าเขา แต่ถ้าไม่ยุ่งกับพวกนางเลยจะดีกว่า…”
ทัวร์กอนทรงถอนพระทัย ” งั้นหรือ บุตรแห่งฮูออร์ อือม…มายกลินรู้จักระมัดระวังตัวเองและมีความรอบคอบ ข้าหวังว่า เขาจะไม่เจอวิญญาณพวกนั้นล่อลวงหรอกนะ หรือข้าควรถามเขาเองจะดีกว่า ”
ชายหนุ่มผู้นำสารแห่งองค์เทพกลับกลุ้มใจมากกว่าองค์กษัตริย์เสียอีก
ข้าเป็นห่วงองค์ชาย…มายกลิน…มายกลิน…ข้าอยากอยู่กับท่าน…
ข้าหวังว่าท่านจะไม่ปันใจให้กับใครอื่น…หรือถูกใครหลอกนะ…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s