Gallery

(GDL Fic ) A Rose In The Garden

Title :  A Rose In The Garden

 

Pairing : Tuor/Maeglin

 

Rate : R

 

Summary : มายกลินโดนเข้าย่องเข้าหาในสวน พร้อมกับกุหลาบที่ถูกชิงไป…

 

 

Warning : Yaoi , Don’ t Touch me !

 

 

~*~*~*~*~*~

 

เวลาราตรีในนครกอนโดลิน ใบไม้สีเหลือง น้ำตาลและสีทองก็ร่วงพรูมา แต่บางเบา

พรายหนุ่มร่างสูงโปร่ง  เรือนผมเป็นสีดำนั้นเล่า  ยาวสลวยและมัดรวบเป็นหางยาว

…สีเดียวกับท้องฟ้าในค่ำคืนนี้เลยนะ…..และสวมชุดทูนิคและกางเกงขายาวสีดำเข้าชุด

เขาได้แต่นั่งอยู่บนพิ้นม้านั่งหินอ่อน ในมือถือกุหลาบสีแดงเรื่ออมชมพูที่พี่นาง อิดริล เคเลบรินดัล

…พี่หญิงที่เขารัก….เป็นคนมอบให้เขาเอง นางก็งดงามเหมือนดอกไม้ชนิดนี้

ถึงเราจะแต่งงานกันไม่ได้ แต่ข้าก็ชื่นใจแล้ว ที่เราเป็นพี่น้องกัน เหมือนกับเสด็จลุงและท่านแม่นะ

เขาจึงจุมพิตที่กลีบอ่อนของดอกไม้นั่นเบาๆ และหลับตาพริ้มอย่างเปรมปรีดิ์

ใบหน้าคมคายและอ่อนเยาว์ซบลงกับกลีบดอกผกาหอมหวาน…

~*~*~*~*~*~

ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งเดินมาเพียงลำพังแอบเห็น อากัปกิริยาของเจ้าชายเอลฟ์โนลดอร์ ตรงพุ่มไม้

 

แสงดาราจับจ้องเรือนผมสีดำเป็นประกาย…ช่างงดงามเหลือเกิน

หัวใจของข้า เต้นไม่เป็นจังหวะเลย….

จริงอยู่ พรายหนุ่มน้อยตนนั้น เป็นอนุชาของว่าที่คู่หมั้นของเขา   แต่เขาก็แอบเฝ้ามองมานานแล้ว

และกายแกร่งก็เริ่มสั่นร้อนรนอย่างประหลาด…องค์ชายมายกลิน  พระโอรสแห่งเศวตนารีอาเรเดล !

เขาจึงขยับกายขึ้นอย่างช้าๆ  ปัดเรือนผมสีทองเข้มออกจากหน้าผาก และเฝ้ามองใจจดใจจ่อ

~*~*~*~*~*~

“ พี่หญิงจะแต่งงานกับ เจ้ามนุษย์บ้านั่น เค้ารู้กันทั่วหมดแล้ว แต่ข้าจะรับงานแต่งนั้นได้เหรองั้ย ?

แต่ว่า….ทำไมนะ ข้าถึงเห็นดวงหน้าคมสัน หล่อเหลา ยิ่งกว่าใครที่เคยรู้จัก

ใช่ซิ !! เขาได้เข้าเฝ้าเทพแห่งมหาสมุทรมาแล้วนี่ !

พรายหนุ่มจำได้ ร่างสูงสง่า ดวงหน้าคร้ามเข้ม  แต่มีดวงตาสีฟ้าที่อ่อนโยนจับตาจับใจเหลือเกิน

ข้านั้น..ไม่…

เขาสูงศักดิ์กว่าเจ้า เขาเป็นทูตแห่งเทพเจ้าหนึ่งในเทพวาลาร์ผู้พิทักษ์โลกใบนี้

แต่เจ้านั้นเอาแต่กราบกรานแต่พระเจ้าที่ทรงสถิตเหนือพิ้นพิภพอันกว้างใหญ่ไพศาล

โดยไม่มีวันได้พบหรอกนะพระเจ้า อิลูวาตาร์

กระหม่อมนั้น มีใจให้แต่พี่หญิง  ผู้จดงามดุจเทวีแห่งดวงตะวัน

งามเจิดจรัส สิริโฉมเหมือนเทวีอาริเอน วาซาร์  แม้นางไม่ได้อยู่ในวิกาลนี้

อ้า !   เทพจันทรา ธิริออน  โปรดรับฟังพรายธรรมดาเช่นข้าเถิด  ข้าตัดสินใจอันใดไม่ถูกเลย

พรายหนุ่มเอ่ยคำกล่าวเป็นภาษาเควนยา  ภาษาเก่าแก่ของชาวโนลดอร์

ที่มีความไพเราะ ยิ่งกว่าเสียงดนตรีใดๆ ที่บรรจงสร้างสรรค์ขึ้นมา

ยิ่งทำให้ชายหนุ่มคนนั้น ทนไม่ไหว อีกต่อไป !

~*~*~*~*~*~

“ โอ้ วาลาร์ นี่เทพบุตรองค์ใดมาสถิตในอุทยานเช่นนี้ ”

เจ้าชายแห่งกอนโดลินจึงหันไปมองเห็นร่างที่สวมชุดเกราะอ่อน และสวมกางเกงยาวสีน้ำเงิน

หากแต่ที่งดงามที่สุดของเขานั้นคือ ดวงเนตรสีฟ้าเป็นประกาย ระยับตา

มายกลินได้แต่นั่งนิ่ง และมือเรียวก็ยังถือดอกไม้ของพี่หญิง  แต่เขาก็รู้สึกว่ากายนั้นสั่นระริก

“ เจ้าเองเหรอ ? มีธุระอะไร ? “  เขาถามเสียงขรึม ด้วยว่าปิดปังอาการตื่นเต้นไว้

ทูออร์เดินก้าวมาที่ม้านั่งตัวนั้น  และถอนใจ  หากแต่เจ้าชายเอลฟ์ก็เมินหน้าหนี

“ ดึกป่านนี้ ท่านยังไม่เข้าบรรทมหรือ องค์ชายคนดี ”

มายกลินนั้นไม่ตอบ นิ้วเรียวนั้นเล่นอยู่กับแต่กลีบกุหลาบ สายตาก็หม่นลง

 

“ ท่านจะไม่คุยกับข้าหรือ “  ทูออร์ถามเป็นซินดาริน ซึ่งใช้กันอย่างเป็นปกติในนครกอนโดลิน

“ ข้าไม่คุยด้วยหรอก   เพราะเจ้า…เราไม่สมควรเป็นญาติกัน ด้วยซ้ำ ”

มือแกร่งตรงเข้าลูบไหล่เรียวของพรายหนุ่ม  “ ท่าน ปากไม่ ตรงกับใจซินะ ”

“ ไม่ใช่นะ เข้าใจผิด ”  มายกลินตอบลั่น

สายตาของทูออร์เห็นดอกกุหลาบในมือก็ดึงมาจากมือเรียว    “ อ้า เบเลน เมริล “  และจูบมันเช่นกัน

“ เอาคืนมานะ  ! “  เขาก็พยายามดึงกลับ แต่แล้วมือแกร่งก็กลับคว้าเอวบางของเขา

และร่างของทั้งสองก็หล่นจากม้านั่งตัวนั้น  ดอกไม้นั้นก็หล่นไปข้างๆ กลีบของมันร่วงเป็นสามกลีบ

มายกลินก็ ทำอะไรไม่ถูกเลย เมื่อดวงตาสีฟ้าเรียวนั้นสบกับของเขา

แถมมือแกร่งก็ลูบเรียวหน้าขาวสะอาด  “ งามเหลือเกิน เจ้าชายแห่งกอนโดลิน ”

ริมฝีปากหนาตามประกบที่ริมฝีปากบาง  พรายหนุ่มตาลุกวาว มือบางพยายามปัดออก

ทูออร์ก็ถอนริมฝีปากของตน  เจ้าชายนั้นก็หอบหายใจดัง  “ ….ทำไม..”

“ มายกลิน ข้ารักท่าน “  เขาตรงเข้าจูบที่ใบหน้าจนทั่วและเลื่อนมาที่ซอกคอขาว

“ ไม่นะ  ข้าไม่ทำแบบนี้ ปล่อยข้านะ ! ”

แต่เหมือนจะช้าเกินไป มือแกร่งตรงเข้าถอดเสื้อทูนิคสีดำของเขาออก

ชายหนุ่มเห็นแผ่นอกขาวผุดผ่อง จริงอยู่ องค์ชายก็ไม่ใช่หนุ่มน้อยร่างแบบบางนัก

แต่มีกล้ามเนื้ออกหนา กำลังงาม ยั่วตาของเขาเหลือเกิน

..ลมหายใจ หนัก..ทูออร์ก็ตรงถอดเสื้อผ้าตนเองออกบ้าง  มันเกะกะ…

~*~*~*~*~*~

มายกลินแทบจะทำอะไร ไม่ถูก เจ้านี่ คนรักของพี่หญิงล่วงเกินข้า  แต่ทำไมเหมือนอยากนัก..ไม่จริง…

มือขวาของชายหนุ่มเอไดน์ปลดริบบิ้นมัดผมออก เส้นผมที่ลื่นนุ่มผ่านปลายนิ้ว

ริมฝีปากประกบซอกคอเพื่อรับกลิ่นกายหอมคล้ายกับของอิดริล และเลื่อนมายังเรียวไหล่คู่งาม

เขารู้สึกความหยาบของขนไรที่ประดับอกเป็นมัดๆ ของชายหนุ่มที่ประชิดอกบาง…ไม่…อือ..

“ องค์ชาย…เป็นของข้าเสียเถอะ”  เสียงเข้มอ่อนหวาน แต่ฟังรื่นหูนัก

และมือของเขาก็ตรงปัดกางเกงที่สวมของเขาเองและของอีกฝ่ายทันที

มายกลินไม่อยากตอบอะไรเลย…ใบหน้าของทูออร์อยู่ที่หน้าอกขาวผ่อง เขาจูบ และปลายลิ้นเลีย

ยอดอุระสีชมพูนวลตาจนมันแข็งทั้งสองข้าง “  อ๊า อ๊า ”  ผิดที่ทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ….

มือเรียวกลับจับผมสีทองยุ่งเหยิงนั้น ความร้อนระอุลงสู่ท้องน้อยของพรายหนุ่ม

“ อย่านะ อย่า ! ”

ลิ้นร้อนปรอเปรอให้กับความแข็งขืนของตนเอง จนสายน้ำสีขาวหม่นตกลงยังเรียวขา

“ หวานจริง ยิ่งกว่านำ้ผึ้งติดปลายลิ้นซะอีก ”

น้ำตาใสๆ ออกจากเบ้าตาและไหลออกมาบนโหนกแก้มซีด…

มือหยาบก็รั้งเรียวแขนทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะ และเสียงกำชับว่า

“ ให้ข้าเชยชมรัชทายาทขององค์ราชา ก่อนจะเข้างานวิวาห์เถิด…”

แล้วความแข็งขืนด้วยแก่นกายที่ยาวยิ่งกว่าของพรายหนุ่มก็แทกเข้าร่าง

“ อ๊าาาาาาา….อ๊าาาาา….”

โอรสแห่งท่านหญิงขาวหวีดร้อง แต่ก็ได้รับการจูบเพื่อระงับเสียไปทุกครั้ง

แล้วในที่สุด…อารมณ์ก็ปลดปล่อยออกมา พร้อมกับดอกกุหลาบที่แตกกระจายเช่นนั้น…

…แล้วร่างเพรียวบางก็ยอมเก็บความขมขื่นนี้ไว้เพื่อผู้เดียว…

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s