Gallery

( GDL fic ) Picking Berries ^*^

Title : Picking Berries

Author : Narwainwen

Pairing : Tuor/Maeglin

Rating : NC – 17

Summary : เจ้าชายพรายแห่งกอนโดลิน ได้ถูกท่านแม่ไหว้วานให้ไปเด็ดลูกเบอร์รี่ในสวน

มาทำขนมพายไว้เป็นของว่าง ทูออร์ก็ได้รับงานนี้จากอิดริลเช่นกัน…

Warning : Graphic – sex (Male/Male ) in the garden , eating berries – breeze…

~*~*~*~*~*~*~

“ มายกลิน ลูกแม่ ” เสียงหวานใสของท่านหญิงขาวผู้งดงามเรียกพระโอรสองค์เดียว

พรายหนุ่มเจ้าของผมสีดำก็ได้ละสายตาจากหนังสือที่ตนอ่าน “ นานา มีอะไรเหรอครับ ? ”

ริมฝีปากอิ่มสวยก็แย้มยิ้มขึ้น พลางลูบโหนกแก้มขาวนวลของเขา มือเรียวบางก็ได้วางตะกร้าเล็กสีน้ำตาล

ลงบนมือที่ใหญ่กว่าของนางเอง “ แม่กับพี่หญิงของลูกจะทำขนมพายให้เจ้าทาน

ดังนั้นไปเก็บลูกเบอร์รี่ให้สวน…อุทยานของเราให้แม่หน่อยซิจ๊ะ ”

พรายหนุ่มก็ยิ้มให้มารดาในชุดกระโปรงสีขาวอันงดงาม พลางโอบกอดนาง “ ก็ได้ นานา เดี๋ยวมานะ”

อาเรเดลก็ได้แต่มองแผ่นหลังของพรายหนุ่ม และก็ถอนใจให้พระองค์เองเบาๆ

~!~!~!~!~!~!~

“ องค์หญิงอิดริล ทำไมเหรอ ? ” ชายหนุ่มชาวเอไดน์ร่างล่ำสันถามขณะที่ตนเองกำลังตวัดพู่กัน

เพื่อร่างภาพทิวทัศน์ทางทิศตะวันออกของนครกอนโดลิน

เจ้าหญิงพรายผมสีทองสลวยก็หัวเราะเสียงใส ก่อนที่จะมาโอบไหล่ของเขา

“ บุตรแห่งฮูออร์…เราขอให้เจ้าเก็บเบอร์รี่เล็กๆ ที่สวนด้านหลังวังได้ไหม ? ”

มือหนา แข็งแรง ก็ประคองดวงหน้างามพิลาสของราชธิดาแห่งองค์ทัวร์กอน พลางจุมพิตบนริมฝีปากนุ่ม

“ เฮ้อ…บัญชาของเจ้าหญิงเคเลบรินดัล ทูออร์ไม่ขัดหรอก ”

นางหัวเราะ “ ข้ากับอาหญิงจะทำพายให้ทุกคน ทานฝากด้วยนะจ๊ะ ”

แล้วทูออร์ก็ได้รับตะกร้าใบเล็กน่าเอ็นดูมาจากหัตถ์เรียวงามของว่าที่ภรรยาของตน

รอยยิ้มแสนอบอุ่นปรากฏขึ้นบนดวงหน้าคมสันของชายหนุ่มผู้นำสารแห่งเทพอุลโม

~!~!~!~!~!~

ในอุทยานหลังวังสีขาวอันงดงาม น่าภาคภูมิของกษัตริย์ทัวร์กอน

ชายหนุ่มร่างใหญ่สวมชุดทูนิคสีฟ้าปนเขียวก็ได้ก้าวฝีเท้ามายังใกล้พุ่มไม้รกทึบ ที่เต็มไปด้วย

เบอร์รี่นานาชนิด ได้แก่ แบล็กเบอร์รี่ บลูเบอร์รี่ สตอร์เบอร์รี่ และราสเบอร์รี่ ออกผลไว้มาก

น่าทานไปหมดเลยวันนี้ข้าจะทานพายให้อิ่มทีเดียวดวงตาสีฟ้าสดใสโดยพลัน

นิ้วเรียวได้รูปของทูออร์นั้นชินกับการเด็ดผลไม้ในป่ามาตั้งแต่เด็กแล้ว…เรื่องแค่นี้ง่ายจะตาย…

แต่ว่า…เขาก็ได้ยินเสียงฮัมเพลงอันไพเราะหวานใสราวกับนกไนติงเกล และบ่งบอกถึงความสบายใจ

เสียงทุ้มนุ่มบ่งบอกว่าไม่ใช่ของพรายสาวเป็นแน่ ! …ของใครกันนะ..คงไม่ใช่ท่านลอร์ดเอคเธลิออน

เขาอยู่แต่ประตูเหล็กกล้า…หากเสียงหวานที่คล้ายคลึงราวกับดนตรีของเสียงใบวิลโลว์ต้อยสายลม

ชายหนุ่ม ทายาทแห่งฮาดอร์จึงได้แหวกเถาไอวี่ซึ่งอยู่ตรงหน้าเขาออกไปเล็กน้อย

เพื่อหาต้นเสียงเพลง…และภาพนั้นก็ทำให้…หัวใจของเขาเปรีมปรีดิ์และตื่นเต้น…

ร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างในชุดทูนิคสีครามกำลังเผอริมฝีปากเพื่อร้องเพลง ขณะที่มือเรียวของตน

นำลูกบลูเบอร์รี่มาไว้ในตะกร้าสีน้ำตาล ก่อนที่คุกเข่าลงเพื่อเด็ดลูกที่อยู่ตำ่กว่ากาย

เรียวหน้างามคมคายแกมละมุน ราวกับเด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ความเป็นผู้ใหญ่มากได้ไม่นานนัก…

คิ้วเรียวได้รูปสีดำขมวดลง ก่อนที่จะหยิบผลของบลูเบอร์รี่มาเข้าริมฝีปากของตนเอง และเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย..

พลางปัดเรือนผมสีดำขลับยาวสลวยออกจากโหนกแก้มสูงของตน…และยิ้มให้กับตะกร้าใบน้อย…

เจ้าชายของข้าเหตุใดวันนี้ พระองค์ถึงได้งดงามนักเรือนผมสีดำขลับเป็นมันเงาต้องแสงตะวัน

สีของผลแบล็กเบอร์รี่… ดวงตาสีเหล็กกล้า เมื่อต้องแสงตะวันยามบ่ายก็ผลัดสีกลายเป็นสีน้ำเงินสวย

สีเดียวกับบลูเบอร์รี่เม็ดงามที่กำลังเสวยอยู่ ทว่าริมฝีปากสีหวานคู่นั้นกำลังเผยอ..ขึ้นลงเบาๆ

น่าเชิญชวนราวกับผลสตอเบอร์รี่สุก และน้ำเสียงไพเราะนุ่มหวานและก็

ข้าคิดว่า บ่ายวันนี้มีของว่างให้ได้ทานแล้ว

ฝีเท้าในรองเท้าหนังสีดำจึงได้แหวกเถาไอวี่ให้ตัวเองได้ออกมา…

“ ลาเอร์ ลิน มาธา อูเรน ( บทเพลงของท่านสัมผัสหัวใจข้า ) ”

ร่างสูงโปร่งก็ชะงักจากการฮัมเพลงของตน แล้วมาพบร่างสูงใหญ่ของทูออร์

ดวงตาสีนิลจึงแสดงถึงอาการ… รำคาญใจ…หากก็ยินดี หัวใจเต้นระริก…

“ เจ้ามาทำอะไรในสวนล่ะ ? ” เจ้าชายถาม พลางนั่งบนพิ้นหญ้า ซึ่งรายล้อมด้วยพุ่มของต้นเบอร์รี่

ชายหนุ่มก็ถอนหายใจ “ กระหม่อมได้รับคำสั่งให้มาเก็บเบอร์รี่ องค์หญิงอิดริลจะทรงทำพาย

ให้พวกเราได้…ทานกัน…” หากเขายังคงอ้อยอิ่งอยู่กับเรียวหน้าขาวซึ่งก้มลงเก็บผลไม้…

“ แปลกดีนะ นานาก็ให้ข้ามาเก็บเหมือนกัน เอาล่ะ ข้าเก็บจะเสร็จแล้ว…”

แต่แล้วอีกฝ่ายก็ฉวยเอาตะกร้าของมายกลินไป แถมยังเก็บลูกเบอร์รี่มาใส่ปากแทนอีกนะ..

“ เอาตะกร้าของนานาคืนมา และข้าไม่อนุญาตให้เจ้ากินของข้านะ ”

ชายหนุ่มผมทองก็หัวเราะเสียงใส “ ท่านเองก็จะทานหมดก่อนไปถึงพระหัตถ์ของท่านหญิงขาว…องค์ชาย ”

มายกลินก็ได้แต่หน้าแดงระเรื่อ ซึ่งนั้นก็ทำให้เขายิ้ม ก่อนที่จะขยับตัวมาประชิดใกล้…

นิ้วเรียวก็ได้นำลูกบลูเบอร์รี่เม็ดใหญ่มาตรงริมฝีปากของเจ้าชายแห่งกอนโดลิน

“ เสวยให้หม่อมฉันดูก่อนซิ และจะถวายตะกร้าคืนให้ ”

ดวงตาสีนิลคู่งามของมายกลิน ก็ได้เห็นถึงอารมณ์ในบ่อน้ำสีฟ้าใสของชายหนุ่มเอไดน์

ก็ทราบได้ทันที…ริมฝีปากสวยจึงได้รับการป้อนผลไม้นั้นอย่างช้าๆ…อือม…ก็อร่อยดี…

มือหยาบหนาหากได้รูปก็ประคองดวงหน้าคมคายที่ทำให้เหล่าสตรีและบุรุษทั่วทั้งนครลับแลหลงใหลนัก…

พรายหนุ่มก็หัวเราะเล็กน้อย “ ทำไมล่ะ ข้าบอกว่ามันก็อร่อยแล้วนะ เอไดน์ ”

ทูออร์ก็ยิ้มให้ ก่อนที่จะตัดสินใจนำบลูเบอร์รี่มาวางบนริมฝีปากของเจ้าชายอีกครั้ง

“ ทานอีกซิขอรับ ”

มายกลินก็ยอมทำตาม หากแต่คาบผลนั้นไว้ระหว่างริมฝีปากสีแดงเรื่อของตน

“ จะเสวยหรือให้ข้าทานแทนล่ะ ? ”

…ไม่มีคำตอบใดจะอธิบายได้มากกว่า ดวงตาแสนสวยคู่นั้นอีกแล้วซินะ…

เจ้าชายรูปงามจึงได้เงยดวงหน้าของตนขึ้น เพื่อให้ทูออร์ได้ทาบริมฝีปากของตนเข้าในเรียวปากของเขา

เอไดน์หนุ่มพยายามนำผลบลูเบอร์รี่น้อยออกมา มือแกร่วงก็รั้งร่างเพรียวไว้ พลางชิมน้ำหวานจาก

ผลไม้นั้นอย่างดูดดื่ม…และเขาก็นำผลไม้นั้นออกมาเบาๆ…

นิ้วเรียวสีน้ำตาลอ่อนได้ไล้บนริมฝีปากคู่นั้นเบาๆ “ รสหวานของบลูเบอร์รี่ หากหวานยิ่งกว่า

คือ…สีแดงหวานของริมฝีปากท่าน…อร่อยเหมือนได้ทานสตอร์เบอร์รี่ไปด้วย…”

เจ้าชายพรายก็กำลังทำหน้าสงสัย หากก็รู้สึกดีเหมือนกันที่ได้จูบเจ้าหมอนี้…

“ แต่ว่าข้าอยากทานเบอร์รี่อีกแบบด้วยนะ ”

“ เอ๊ะ ? ”

เขาจึงกอดร่างโปร่งบางไว้อีกครั้ง และนำเบอร์รี่อีกผลมาวางลงบนริมฝีปากสวย และป้อนผ่านอย่างละมุน

ลิ้นหนานุ่มก็ดันผลไม้น้อยเชข้าในโพรงปากของเจ้าชายโนลดอร์

ขณะที่กำลังมาแตะเสื้อทูนิคสีครามและค่อยๆ ปลดออกอย่างเย้ายวนใจ

มายกลินก็รีบทักท้วง “ ทูออร์…นี่ ! เราไม่ควรจะ…”

“ ชู่ว์ ” นิ้วชี้ได้วางบนริมฝีปากบาง “ องค์ชายที่รัก เราอยู่กันแค่สองคนเอง..นะ..”

ฉลองชั้นในสีนวลก็ได้ถูกปลดออก จนใบหน้าหยาบกร้านได้มาสถิตบนทรวงอกแข็งแรง ขาวผุดผ่อง

“ นี่งั้ย เบอร์รี่สวยๆ ที่ข้ากำลังมองหา…”

ปลายลิ้นเรียวก็เลียบนยอดอกสีกุหลาบของเจ้าชายพราย

และขบเบาๆ ด้วยความใคร่

“ อ๊า…ทู…” เจ้าชายครวญเบาๆ เขารู้ดีว่า ถึงห้ามไปก็ไม่ได้ผลเป็นแน่…

มือเรียยวหนาได้รูปก็ปัดคอเสื้อทูนิคของชายหนุ่ม และปลดออกเช่นกัน

นัยน์ตาสีนิลก็ได้กวาดมองเรียวไหล่กว้าง แผ่นอกหนากำยำ และหลังที่แข็งแกร่งของชาวเอไดน์

“ ข้าขอ…” ลิ้นเรียวสีชมพูก็ได้มาแตะบนยอดอกสีเข้ม “ ทานของเจ้าบ้างซิ ฮูออริออน ”

ชายหนุ่มก็ร้องคราญบ้าง “ องค์ชายทรง…อ๊า…แหย่ข้า…แหย่…อ๊า…”

ระหว่างนั้น มือหนาได้แทรกผ่านเรือนผมสีดำสลวย ก่อนที่จะเอนร่างโปร่งมาวางบนผ้าคลุมไหล่ที่เขาปลดให้เมื่อครู่

ทูออร์หยิบเบอร์รี่อีกเม็ดมาวางบนหลุมน้อยบนร่างขาวระหง และช่วยเจ้าชายพรายถอดกางเกงสีดำออก

“ รู้ไหม ? ข้าอยากทานของอย่างหนึ่ง…ก่อนไปทานพายเบอร์รี่ของท่านแม่ต่อ… ”

ไฟปรารถนาก็ปรากฏบนดวงตาสีฟ้าใสและสีนิลแสนงามของทั้งคู่…

“ รู้ซิกระหม่อม เราต่างก็..เหมือนกัน…”

ลิ้นร้อนระอุก็ตวัดหลุมงามบนเรียวท้องนุ่มของเจ้าชาย ก่อนที่จะนำผลไม้นั้นมาถวายองค์ชายอีกครั้ง

มายกลินก็รับผ่านริมฝีปากหนานุ่ม ก่อนที่จะพรมจูบคางเรียวซึ่งประดับด้วยเคราสีทองเข้มอย่างหิวโหย

ไม่ต้องให้รอนานอีกแล้ว…ทูออร์ก็ถอดกางเกงสีน้ำตาลของตนออก และกำผลเบอร์รี่มาไว้แน่น

เขาคุกเข่าระหว่างช่วงขาเรียวสวย และบีบผลเบอร์รี่จากตะกร้ามาระบายลงบนท้องน้อย

สะโพกเรียว และขาอ่อนของเจ้าชายพราย และก็…

“ เจ้าจะทำข้าเปียกไปหมดแล้วนะ ! นี้มัน…หมายความว่า…”

เสียงทุ้มเข้มก็ออกมาว่า “ หม่อมฉันขอนะ องค์ชาย…”

แล้วริมฝีปากหนาก็เข้าจูบและเลียน้ำเบอร์รี่จากผิวขาวผ่องช่วงต้นขานั้น ลิ้นของเขาได้ดักหยาดน้ำเบอร์รี่ไว้ได้…

ชายหนุ่มผมทองก็ได้วางจูบน้อยๆ บนแก่นกายงามสวยก แข็งขืนด้วยอารมณ์ และทาผลเบอร์รี่จนทั่วความยาวนั้น

ริมฝีปากหนาได้รูปก็ตางเข้าครอบครองส่วนนั้นไว้หมดแล้ว…จนถึงลำคอของเขาทีเดียว..

“ อ๊า…อา…ทูออร์…ข้า…อ๊า อย่า….”

ภาคิไนยแห่งทัวร์กอนร้องครางลั่น เมื่อชายคนรักได้ดูดซับ

น้ำหวานจากผลเบอร์รี่และก็น้ำหวานสีขาวขุ่นที่ออกมาจากส่วนนั้นอย่างช้า…

มายกลินปิดดวงตาของตนลง เมื่อริมฝีปากนุ่มซึ่งยังไม่ยอมปล่อยเขา ลิ้นร้อนระอุวนรอบได้อีก..

มือขาวสวยก็ทึ้งดึงเรือนผมสีบลอนด์เป็นลอนดกหนา ด้วยแรงกระแทก…

จนอารมณ์ถูกปล่อยออกมาหมดแล้ว…ทูออร์ก็เลียปากของตนอีกครั้ง

…ดวงตาคู่นั้นเข้มขึ้นและเบิกกว้างยิ่งกว่าผลลูกเบอร์รี่ที่ใหญ่ที่สุด…

“ องค์ชาย…ได้โปรด…ทรงช่วยชิม…หม่อมฉันที…”

มือแกร่งได้ยกความเป็นชายเอไดน์ของตนขึ้นลงไปมา พรายหนุ่มก็รู้สึกผวาเล็กน้อย…

…เขายังไม่เคยทำแบบนี้กับทูออร์เลย…มีแต่ได้รับเป็นฝ่ายเดียว..

“ แต่ว่า…ข้า…ข้ายัง…ยัง…”

น้ำเสียงทุ้มดังก็เริ่มสั่นระริก “ ไม่ต้องอาย..เสวยหม่อมฉัน…เสวยเถิด ฝ่าบาท มายกลิน โลมีออน…”

เมื่อได้รับการเรียกเต็มนามเช่นนี้ ข้าก็ไม่บ่ายเบี่ยงซินะเนี่ย…

มือบางจึงได้ผลักให้ทูออร์ได้เป็นฝ่ายนอนบ้าง และนำผลเบอร์รี่มาทาบนส่วนนั้น

แล้วใช้ริมฝีปากบางทำตามแบบที่ชายหนุ่มได้สอนให้ เมื่อครู่นี้ นิ้วเรียวก็ตวัดแก่นกายอันใหญ่และกระด้างขึ้น

ก่อนที่จะนำมันเข้าเรียวปากของตนบ้าง และนั้นก็ทำให้บุตรแห่งฮูออร์หอบหายใจดังเฮือก…

เจ้าชายลูบไรขนสีทองของคนรักไว้เบาๆ และขบแก่นกายนั้นและดูดซับความหวานออกมา..

“ องค์ชาย ! มายกลิน ! มายกลิน ! อ๊าาา ! อ๊าาาา ! ”

มือหนาขยำเรือนผมสีดำสลวยที่น่าหลงใหลไปมา และกดศีรษะให้รับแรงนั้นเพิ่มขึ้น..

แล้วเจ้าชายพรายก็ได้พบว่าน้ำหวานของชาวมนุษย์ร่างใหญ่นี้ก็หวานอมขมแต่ก็เข้าที…ดีเหมือนกัน…

จนเขารู้สึกถึงหยาดสุดท้ายแล้ว พรายหนุ่มผมดำก็กลืนกินจนหมดเช่นกัน…

ถึงเวลานี้ ร่างบางก็ลุกขึ้นนั่ง น้ำเบอร์รี่ยังคงเปียกชื้นอยู่บนร่างสูงของทั้งสอง

“ ทูออร์ ข้าไปอยากกินพายแล้วนะ ”

ร่างเพรียวบางจะขยับออก หากแต่มือแกร่งก็ดันร่างนั้นมาอยู่บนพิ้นหญ้า พลางซุกไซ้ช่วงคอระหง

“ เราทำพายกินกันก็ได้นี่นาขอรับ ” เขากล่าว และกอดรัดร่างบางไว้แนบอก

“ ข้าอยากไปทานของจริงมากกว่า…” มือเรียวก็รั้งท้ายทอยของเอไดน์หนุ่มประชิดใกล้…

เมื่อไม่ปฏิเสธอะไร…ร่างของพรายโนลดอร์และมนุษย์ชาวฮาดอร์จึงได้แนบชิดเป็นหนึ่งเดียว

แก่นกายใหญ่ยิ่งก็ได้เข้าสู่ช่องทางนุ่มของผู้อยู่เบื้องล่างและตามด้วยจังหวะของการอภิรมย์ในวันนี้…

มือขาวเรียวใหญ่ก็รั้งไหล่ของร่างหนา เพื่อรับแรงกระแทกให้เหมาะเจาะเหมาะความ

“ อ๊า…ทูออร์…ทูออร์ของข้า…อ๊าาา! อ้าาา !เร่งขึ้นซิ เร่งอีก ! อ๊าา! ”

ชายหนุ่มรั้งตนเองให้อยู่ในร่างบางนั้นจนล้ำลึกถึงส่วนในหมดแล้ว รอบเนื้อของช่องทางก็รัดของเขา

เขาจึงได้เป็นฝ่ายครางบ้าง เมื่อปลดธาราสีขาวใสออกมาระบายลงจนออกมาบนช่วงขาแทน..

พรายหนุ่มยังคงหน้าแดงระเรื่อ และหอบหายใจ และก็แผ่วเบา ทูออร์โอบเจ้าชายของตนแนบอกไว้

พลางลูบไล้ผิวขาวนวลเนียนดังละอองหิมะ พร้อมกับวางจุมพิตให้อีกครั้ง

“ เราน่าจะเก็บเบอร์รี่ให้มากกว่านี้นะ …”

~!~!~!~!~!~

ท่านหญิงขาวอาเรเดลก็ทรงสั่งให้นางกำนัลไปเตรียมแป้งขาวมาให้หมดแล้ว ก็ทรงรอผลไม้อยู่หน้าวัง

“ นานา ข้ามาแล้ว ”

ใบหน้าหมดจดคมคาย พร้อมกับเรือนผมสีดำยาวสลวย ถึงจะมัดรวบได้ แต่ก็มีเค้ายุ่งเหยิง…

“ ลูกรัก ไปนานนักซิ เถลไถลใหญ่แล้วนะเรา แม่รอทำขนมให้เจ้าอยู่นะจ๊ะ”

นางทรงเขย่าศีรษะของโอรส ก่อนที่จะหอมแก้มขาว “ เอ้ …คราบเบอร์รี่เปื้อนหน้าเจ้าจัง”

“ นานาก็…” มายกลินพุูดอย่างเขินอาย และก็ถวายจูบบนโหนกแก้มของมารดาแทน

ท่านหญิงขาวเม้มริมปากอิ่มสวย แต่ก็ยิ้มให้ด้วยความรักของผู้เป็นมารดา

อิดริลก็เดินมาพร้อมกับบุรุษเอไดน์ร่างสูง ก่อนทักอนุชาว่า “ ตาหนู เก็บเบอร์รี่เหรอ

ทูออร์ก็เก็บมาด้วยนะนี่ ”

“ พี่หญิง…ข้าอยากทานขนมพายฝีมือพี่แล้ว ”

อิดริลก็ถอนหายใจ “ ก็ได้จ๊ะ น้องชายคนดี ไปกันทูออร์…” นางจูงมือของเขากลับไปด้านใน

“ ขอรับ อิดริล…” เขากล่าวเสียงทุ้มใสอย่างเริงร่า

หากนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างสบตบสีครามเทาเข้มสวยราวกับลูกบลูเบอร์รี่กลมโตอีกครา

ของหวานชิ้นถัดไป ยังรอให้ได้ทานอีกแน่เลย….

 

~*~*~*~*~*~*~

อือมอร่อยไหมค่ะ ลองนับดูซิ คำว่าเบอร์รี่มีกี่แห่งเอ่ย??? ^.,^

แต่ว่า ไปๆ มาๆ กลินคุงดูออกจะยั่วมากเลยนะเนี่ย นาร์ให้ทานค่ะ >O<

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s