Gallery

( GDL fic ) Falling Leaf In The Autumn ( 2 )

Title : Falling Leaf In The Autumn

Pairing : Tuor/Maeglin/Little Earendil

Rate : R แล้วกันมั้ง ?

Summary : ในฤดูใบไม้ร่วง ท้องฟ้าครึ้มฝนสีเทา เออาเรนดิลน้อยกำลังจะป่วย ทว่าเขาก็ต้องรับรู้

สิ่งหนึ่งจากหัวใจของเจ้าชายมายกลิน และก็อดาทูออร์ที่มีต่อเขา แบบว่า…

Warning : Dark – Shota , Incest between uncle & little nephew ,

Impiled father & son , sick – child , angst ?

If you don’t like it , Please close this page .

~*~*~*~*~*~

ฝีเท้าของร่างสูงโปร่งก็เดินไปถึงห้องทรงงานขององค์กษัตริย์ทัวร์กอน

เขาก็ได้เห็นว่า ท่านแม่อาเรเดลหรือท่านหญิงขาวแห่งกอนโดลินก็อยู่ด้วย พรายหนุ่มจึงไม่ลังเล

จึงรีบโค้งคำนับลง “ เสด็จลุง ท่านแม่ ข้ามีเรื่องรบกวนหน่อยขอรับ ”

ดวงตาสีเทาอมครามของอาเรเดลก็ฉายแววสงสัย “ อะไรเหรอจ๊ะลูก ? ”

“ เออาเรนดิล หลานของพวกท่านเหมือนจะไม่ค่อยสบาย เสด็จลุงพอจะทรงมียาให้เขาทานไหม ? ”

ขนงเรียวได้รูปขององค์ทัวร์กอนก็ขมวดลง แต่พระองค์ก็จำได้ว่า เด็กชาวมนุษย์จะเป็นโรคอย่างหนึ่ง

ซึ่งเขาเรียกว่า โรคหวัด และช่วงนี้ พายุในฤดูใบไม้ร่วงก็เข้ามาด้วย เออาเรนดิลก็คงเป็นโรคนี้ซินะ

“ ลุงจำได้ว่า ลอร์ดกัลดอร์ให้ชุดยาสมุนไพรมา ” มือแกร่งของกษัตริย์พรายโนลดอร์ก็ทรงดึงลิ้นชักไม้

จนพระองค์ทรงเห็นถุงเล็กๆ สีน้ำเงิน ซึ่งบรรจุสมุนไพรแห้งเอาไว้

“ อ้านี่ ! มายกลิน เอาไปผสมกับน้ำอุ่นใส่แค่ถ้วยหนึ่งก็พอนะ ”

เจ้าชายพรายโนลดอร์ก็น้อมรับ และรีบออกจากห้องทรงงานโดยเร็ว

“ ข้าล่ะอิจฉาเออาซะจริงนะ เสด็จพี่ ” ท่านหญิงขาวอาเรเดลทรงหัวเราะเบาๆ

องค์ทัวร์กอนก็ทรงถาม “ เจ้าอิจฉงอิจฉาหลานน้อยทำไมล่ะ ? ”

ร่างเพรียวระหงก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้นวม “ ลูกข้าเป็นน้าชายที่แสนดี ใครๆ ก็ต้องอิจฉาจริงไหมล่ะ ? ”

“ ก็คงงั้น ” องค์ทัวร์กอนทรงถอนพระทัยเบาๆ

~*~*~*~*~*~*~

ร่างน้อยซึ่งได้แต่นอนบนเตียงนุ่ม ใบหน้าน้อยซุกลงกับหมอนใบใหญ่ของน้าชาย

…เมื่อไร กวานัวร์ – นานา จะมา…เออาเรนดิลรู้สึกว่าตัวเองกำลังสั่น…หนาวจัง…

ฝีเท้าในรองเท้าบู๊ตก็ได้กลับมาเปิดประตูในห้องนอนของตน

“ เออา ทานยาเถอะ น้าไปอุ่นน้ำมาให้แล้วนะ ”

ดวงตาสีฟ้าใสก็ได้เห็นร่างสูงถือชามใส่น้ำสีเขียวหม่น พร้อมกับกลิ่นฉุนกึก เจ้าชายองค์น้อยก็ส่ายหน้าไปมา

“ หนูไม่กินอ่ะ ”

เจ้าชายพรายโนลดอร์ก็คนยาในถ้วยกระเบื้องไปมาเบาๆ “ กินเถอะลูก เจ้าจะได้หายงั้ย ”

มายกลินก็เป่าลมให้กับยาซึ่งเขาได้ตักขึ้นมา พลางขยับร่างมาข้างเตียง

“ เออาไม่เอา ! ไม่เอา ! ” เด็กน้อยเริ่มแสดงอาการดื้อแบบนี้แล้ว ดวงตาสีนิลก็เริ่มโกรธกริ้ว

“ ถ้าเจ้าไม่กินก็เชิญ ลุกออกไปเลย ไม่ต้องมานอนบนเตียงนี้หรอก ! ”

ฮาล์ฟเอลฟ์น้อยจึงเม้มริมฝีปากบางเล็กของตนไว้แน่น…เขารู้ว่าทำไม่ถูกต้อง แต่เขาก็ไม่อยากกินยา…

“ ไม่กินก็ไม่กิน ! ” มายกลินก็ว่าด้วยความโมโห หลานชายตัวน้อยก็รีบปัดมือ

“ กินก็ได้ ท่านน้า เออายอมแล้ว ค๊อก ๆ ค๊อกๆ ”

อาการเจ็บป่วย พร้อมกับสีหน้าแดงระเรื่อด้วยพิษไข้ ทำให้มายกลินค่อยคลายอาการตึงเครียด

“ งั้น…อ้าปากซิ น้าจะป้อนให้ ” มือเรียวยกช้อนคันเล็กมาตรงหน้าแล้ว

เออาเรนดิลน้อยก็พยักหน้าขึ้นลง พลางเผยอริมฝีปากน้อยออก

…ยาขมจังเลย…เออาไม่เข้าใจทำไม ยาต้องขมแบบนี้…

เมื่อทานไปได้คำเดียว เออาก็ทรุดลงกับเตียงนุ่มสีขาว น้ำตาจะไหลออกจากเบ้า

“ เออาเรนดิล เจ้าเป็นไร ยาไม่ดีเหรอลูก ? ”

“ เปล่าหรอก กวานัวร์ – นานา ค๊อกๆ ”

เจ้าชายหนุ่มจึงลูบผมบลอนด์นุ่มซึ่งชื้นเหงื่อของร่างน้อย…อย่างไรเสีย เขาก็ต้องให้เออาเรนดิลกินยาให้ได้…

มายกลินจึงตัดสินใจถอดเสื้อทูนิคนอกของตน และยกถ้วยยานั้นขึ้นมาดื่ม…มันก็ขมจริงๆ นั้นแหละ…

“ ท่านน้า…ท่าน ” ไม่ทันได้เอ่ยอะไรต่อ ริมฝีปากน้อยก็ถูกประกบลงจากริมฝีปากบางของน้าชาย

เออาเรนดิลรู้สึกว่า ยานั้นไหลลงคอไปโดยง่ายดาย แทบไม่ต้องกลืนเองด้วยซ้ำ !

ในที่สุด มายกลินก็ผละออก ดวงตาสีนิลฉายแววประหลาดบางอย่าง…

“ กินได้ซะทีนะ เบบี๋ ” มือเรียวลูบผมของเด็กชาย และตรงเข้ามาลูบแก้มนุ่มเบาๆ

เด็กน้อยก็เอนศีรษะซบไหล่กว้าง “ เออาง่วงแล้ว ท่านน้านอนกับเออาได้ไหมนะ…นะ…”

“ เฮ้อ…ก็ได้ เบบี๋..” ร่างสูงก็เอนลงบนเตียงของตัวเอง พลางมองร่างน้อยซึ่งกำลังเข้าสู่นิทรารมย์

เออาเรนดิลช่างงดงามเหลือเกิน…แม้จะยังเป็นเด็กอยู่ก็ตาม…และก็ได้รับจุมพิตจากข้าไปแล้ว..

ถ้าเออาไม่ป่วย เขาก็อยากจะ…นิ้วเรียวแกร่งคลอเคลื้อตรงริบบิ้นตรงคอเสื้อของหลานชาย

...จิตสำนึกกำลังห้ามเขาไว้ ไม่ได้ มายกลิน นี้เป็นหลานชายของเจ้านะ เขาเป็นลูกของพี่หญิงเจ้า

ทำไมจะไม่ได้ เจ้าทูออร์ พ่อของมันทำร้ายหัวใจข้ามากแค่ไหน รู้ไหม ?….ข้าต้องการเขา

ไม่ได้ เขายังเล็กเกินไปจะให้มาทำ…. ชาวเอลดาร์จะทำแบบนี้กับลูกหลานตัวเองไม่ได้ ! …

เขาก็ถือว่าเป็นญาติขั้นสองลูกของลูกพี่ลูกน้องแล้วมันไม่ใกล้ชิดเกินไปหรอก

ไม่ สังเกตให้ดีซิ สายเลือดชาวโนลดอร์ก็อยู่ในตัวเขาเช่นเดียวกับเจ้า

เขาน่ะเหมือนเจ้านะ ถึงจะมีส่วนที่คล้ายไอ้ทูออร์บ้าง แต่ทว่า เขาก็คือภาพสะท้อนในวัยเด็กของเจ้าไม่ใช่เหรอ ?

เจ้าจะทำให้เขาต้องใจสลาย เพราะอารมณ์แรงกามาเช่นนี้เหรอ ??

เพราะข้าครอบครองพี่หญิงไม่ได้ ข้าก็ต้องการเออาเรนดิลเป็นตัวแทนของนาง เออาน้อยต้องเป็นของข้า ! …

ไม่ได้นะ มายกลิน โลมีออน ไม่ได้นะ… !!

“ ท่านน้า…” เสียงน้อยที่พร่ำละเมอของร่างน้อย ทำให้มายกลินชะงัก

พรายหนุ่มสะบัดหน้าคมคายไปมา มือเรียวก็โอบกอดร่างน้อยไว้แนบอก พลางถอนหายใจ…

อย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย…ตอนนี้ให้เออาหายก่อนจะดีกว่า…

ดวงตาสีนิลก็มองไปยังหน้าต่าง ฟ้าครึ้มพายุและดังขึ้นมาจากภายนอก…เขาไม่ชอบใจเลย…

~*~*~*~*~*~*~*~

เอ่อน้ามายกลินเกือบไปแล้วนะเนี่ยตอนหน้าให้ทูออร์มาดีไหมเนี่ย?? >O<

หรือให้คู่นี้สวีทกันสองต่อสองไปเถอะ ….ยาในชามก็ประมาณนี้ค่ะ…


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s