Gallery

( GDL fic ) Falling Leaf In The Autumn ( 1 )

Title : Falling Leaf In The Autumn ( 1 )

Pairing : Tuor/Maeglin/Little Earendil

Rate : R แล้วกันมั้ง ?

Summary : ในฤดูใบไม้ร่วง ท้องฟ้าครึ้มฝนสีเทา เออาเรนดิลน้อยกำลังจะป่วย ทว่าเขาก็ต้องรับรู้

สิ่งหนึ่งจากหัวใจของเจ้าชายมายกลิน และก็อดาทูออร์ที่มีต่อเขา แบบว่า…

Warning : Dark – Shota , Incest between uncle & little nephew ,

Impiled father & son , sick – child , angst ?

If you don’t like it , Please close this page .

~!~!~!~!~!~!~

ภายในอุทยานหลวงแห่งนครกอนโดลิน ท้องฟ้าเริ่มสลัวด้วยเมฆฝนสีเทาเข้มระบายลงพิ้นนภา

ใบไม้สีเหลืองและสีส้มตกจากต้นไม้ระเรี่ยเต็มพิ้น พร้อมกับสายลมที่เริ่มตั้งเค้าว่ามีพายุ

เด็กชายร่างเล็กกำลังหัดวาดรูปอยู่หน้าสระน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งมีหงส์สีขาวหลายตัวลอยเหนือน้ำ

สิ่งหนึ่งเป็นที่ชื่นชอบของเออาเรนดิลนัก ขณะนั้นเจ้าตุ่นโนลปาก็ได้เที่ยวแต่ขุดหลุมไปมา

จนทำสวนเลอะไปหมด ร่างน้อยในชุดทูนิคยาวสีครามอ่อนจึงได้แต่แอบหัวเราะอยู่ในใจ

“ เออาชอบล้อข้า ไปดีกว่า ” เจ้าโนลก็ดีแต่พูดอย่างนี้

เด็กชายผมสีทองจึงมองมันจากไป ขณะที่ตัวเองกำลังใช้สีเทียนวาดรูปภาพเขียนบนกระดาษไว้

แต่แล้ว เขาก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังเริ่มปวดหัวและเริ่มเจ็บคอ เพราะอะไรนะ ? อากาศไม่ดีเหรอ ?

เออาเรนดิลจึงไม่เห็นทันได้ยินเสียงของรองเท้าหนังสีดำซึ่งมาอยู่ด้านหลังของเขา

พร้อมกับมือแกร่งที่ได้ยกร่างน้อยของเขาขึ้นจากพิ้นหญ้า และเสียงหัวเราะทุ้มใสดังเข้าหูบาง

“ อ้า ! กวานัวร์ – นานา ปล่อยหนูลงนะ ” เออาน้อยดิ้นไปมา

เจ้าชายพรายโนลดอร์ร่างสูงก็หันมา “ เออาคนดีของน้า ทำไรอยู่ล่ะ ? ”

“ กำลังวาดรูป…สระน้ำ ค๊อกๆ”

มายกลินจึงเอะใจ “ ทำไมถึงไอได้ล่ะ เออา ”

“ หนูก็ไม่ทราบ หนู…ค๊อก ๆ หนูเริ่มปวดหัวจังเลย ค๊อกๆ ”

อ้อมแขนแกร่งก็ได้โอบร่างน้อยของเด็กชายไว้ พลางขยี้เรือนผมสีทองเหยียดตรงของหลานชาย

“ แล้วโนลปาล่ะ ? เขาไม่ได้อยู่กับเจ้าเหรองั้ย ?”

เออาเรนดิลก็ตอบ น้ำเสียงใสก็เริ่มแห่งผาก “ โนลชอบหนีลงดิน….ตลอดนี่นา ”

เจ้าชายอุปราชจึงได้วางร่างน้อยลงกับพิ้น พลางนั่งลงข้างบ้างก่อนที่จะปัดเรือนผมสีดำขลับออกจากใบหน้าของตน

ดวงตาสีนิลกลมใหญ่ก็มองยังมือเรียวเล็กของหลานชาย พลางส่งยิ้มให้

“ ท่านน้า หนูไม่ได้เป็นอะไรมาก ค๊อกๆ วันนี้…ท่าน…ว่างเหรอ ..ค๊อกๆ… ? ”

เสียงทุ้มขรึมก็ได้ถามขึ้น “ ทำไมถามน้าล่ะ วันนี้น้าว่างทั้งวัน เสด็จตาไม่ได้ทรงใช้งานเป็นทาสซะหน่อย ”

ริมฝีปากเล็กบางก็ยิ้มให้ตอบ ก่อนที่จะเอนศีรษะลงบนตักของน้าชาย

“ เออาง่วงจัง อยากให้ท่านน้าพาหนูไป…ค๊อกๆ ”

มายกลินก็ตอบว่า “ นอนกลางวันซินะ ” ดวงหน้าคมคายตามแบบพรายโนลดอร์ของเขา

เริ่มท่าจะไม่สู้ดี “ ไปนอน เจ้าจะได้รู้สึกดีขึ้นงั้ย ”

มือเรียวแกร่งก็ลูบเรือนผมสีทองนุ่ม เขาก็ได้แต่ประหลาดใจนะ เออาเรนดิลก็ช่างรักเขา

ติดเขาแจมาตั้งแต่ยังเป็นทารกน้อย เวลาเออาร้องไห้นอนไม่หลับทีไร เขาก็ต้องเป็นคนคอยอุ้มให้

จนเสด็จลุงทัวร์กอนเองยังทรงทักว่า “ เด็กคนนี้ไม่ใช่บุตรแห่งทูออร์คนเดียว แต่ก็เป็นของมายกลินด้วย ”

เขาก็ไม่เข้าใจว่า ตัวเองเป็นใครกันแน่ เจ้าทูออร์นั้นได้รักกับพี่หญิงและทำร้ายน้ำใจเขา…

ส่วนเออาเรนดิล เปลือกตาบางกำลังจะหรี่ลง ขนตาเรียวสีดำก็เรียวงอนประบนพวงแก้มนุ่ม

เจ้าชายพรายก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่จะเก็บสีเทียนกับกระดาษสีนวล

และยกร่างน้อยในชุดสีครามอ่อนซึ่งได้แต่ออกอาการไอ มากอดไว้แนบอก พร้อมกับสีหน้าที่เริ่มเค้ากังวล

ขณะที่มองใบไม้สีเหลืองอ่อนหลายใบสะบัดปลิวไปตามแรงลมตั้งเค้ามาเป็นพายุใหญ่

~*~*~*~*~*~*~

ฝีเท้าแบบพรายโนลดอร์อันงามสง่า ได้ก้าวเข้าสู่ห้องนอนใหญ่ของตน

ร่างสูงโปร่งในชุดสีครามก็วางเออาเรนดิลน้อยลงบนเตียงสี่เสาให้เรียบร้อย

“ ท่านน้า…” เสียงเล็กได้เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง ขณะที่ตัวเองค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

บุตรแห่งทูออร์ได้มองดวงหน้าของท่านน้าคนเดียว เขาก็รู้ดีว่า ทำไมเขาถึงรัก และอยากใกล้ชิดมาก

เรือนผมของท่านน้าเป็นสีนิลยาวสลวยเหยียดตรง ไม่เหมือนกับของท่านพ่อ ยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ

ดวงหน้าของท่านน้าขาวสะอาดหมดจด เปล่งประกายใส หากของท่านพ่อกลับมีรอยเคราสาก

และมันทำให้เออาไม่ชอบใจเวลาที่ทูออร์มาหอมแก้มเขา ถ้าเลือกว่าให้ใครหอมแล้ว…

เออาขอเลือกท่านน้ามายกลินดีกว่า…

มือเรียวแกร่งก็ได้ลูบเรือนผมสีทองนุ่ม พลางถามว่า “ เออา พักที่ห้องน้าไปก่อนก็ได้

และเดี๋ยว น้าจะไปทูลเสด็จตาให้นำยาให้เจ้าทาน ”

ร่างน้อยก็หันหน้าหนี “ หนูไม่อยากกินยา หนูไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย ค๊อกๆ ”

มายกลินก็ย้ำต่อ “ เจ้าต้องทานยา เชื่อน้าซิ เออาเรนดิล ”

“ ไม่เอาๆ ค๊อก ๆ เออาไม่อยาก…” ดวงหน้านวลผ่องเริ่มแดง และนั้นทำให้เจ้าชายพรายรู้สึกตกใจ

มือแกร่งก็อังบนหน้าผากใส “ เออา ตัวเจ้าเริ่มอุ่นแล้วนะ ”

ร่างเล็กก็ยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ “ หนูไม่ทานยา หนูจะนอนกลางวัน เดี๋ยวก็หายแล้ว ”

แล้วร่างน้อยก็มุดหนีใต้ผ้าห่มสีนวล เจ้าชายพรายนลดอร์จึงขบฟันของตนเอง

“ เออา ทำไมเจ้าถึงดื้อแบบนี้ ! ” ร่างสูงของมายกลินก็โดดขึ้นบนเตียง เพื่อดึงหลานชายออกจากผ้าห่ม

“ ก็หนูไม่อยากกินยานี่นา ! ค๊อกๆ ”

มือแกร่งของมายกลินก็รั้งแขนน้อยไว้ “ อย่าดื้อกับน้า เข้าใจไหม ? ”

แล้วดวงหน้าเรียวเล็กก็เริ่มมีสีแดงจัดขึ้น มายกลินก็ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอก เพราะเขาเป็นเอลฟ์

ซึ่งมีร่างกายที่แข็งแรง ไม่มีวันเจ็บป่วย แต่ว่า เออาเป็นลูกของเจ้ามนุษย์นั้น เขาก็ต้องย่อมได้รับ

ความอ่อนแอ และอาการเจ็บป่วยมา…เขาถึงโกรธเจ้าหมอนั้นนัก !

“ อือ…”

โอรสแห่งท่านหญิงขาวจึงได้ลูบแก้มนิ่ม พลางจูบบนหน้าผากให้แผ่วเบา

เจ้าชายน้อยแห่งกอนโดลินก็รู้สึกว่า ริมฝีปากของท่านน้าอบอุ่นมาก และนั้นทำให้เขายิ้มได้

“ นอนไปก่อนนะ ” เสียงทุ้มกล่าวเช่นนี้และก็ลุกขึ้นจากเตียงใหญ่

เออาเรนดิลได้แต่มองแผ่นหลังแกร่งของท่านน้า ด้วยสายตาสีฟ้าใสอันเหม่อลอย…

…กวานัวร์ – นานา….เออาอยากให้ท่านอยู่กับหนูในวันนี้…นี่นา….ค็อกๆ

~*~*~*~*~*~*~*~

เออาน้อย เริ่มมีอาการ ถ้าจะไม่ดีแฮะ ???

เหอะๆ เปลี่ยนแนวการแต่งจากเออาน่ารักมาเป็นเออาช่างจิ้น ? บ้างดีกว่า ฮ่าๆ >W<

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s