Gallery

( Gondolin Fic ) มาทานช็อกโกแลตกันเถอะ !

Gondolin  Fic  :  มาทานช็อกโกแลตกันเถอะ !  หลานรัก !


Pairing  :  Maeglin & Earendil
Rate : G  แล้วกัน เพราะมันเป็นเรื่องเด็กแบ๊วๆ มากมายล่ะครับบบบ >O<
 ~*~*~*~*~*~

ตอนนั้นก็ใกล้จะถึง ฤดูใบไม้ผลิแล้ว  หิมะก็ละลายเกือบหมด  ทุ่งหญ้าตระการตาแห่งนครกอนโดลิน

ที่มีชื่อว่า  “  ทุมลาเดน “  ก็เริ่มมีดอกไม้สีสันต่างๆปรากฎให้เห็น  แต่ที่วังแห่งองค์กษัตริย์นะซิ  เริ่มจะมีปัญหา

 

“  ท่านแม่ๆ “   เสียงของเด็กชายคนหนึ่งร้องเรียกมารดาที่นั่งเย็บผ้าสีชมพูหม่น

 

เด็กชายคนนี้อายุราวๆ สี่ห้าขวบมีเรือนผมสีบลอนด์ทองที่มัดเป็นปลายจุกไว้ข้างหนึ่ง  และเรียวหูที่ดูแปลก

ตา เพราะข้างหนึ่งแหลมและข้างหนึ่งกลมเพราะว่าเขาเป็นลูกครึ่งพรายกึ่งมนุษย์นะซิ  แต่หน้าตากลมมน

งามผุดผ่องเป็นสีขาวอมชมพู

 

“  หนูอยากกินขนม  นานา 

 

 เจ้าหญิงอิดริล  เคเลบรินดัลจึงเขกหัวของพระโอรสองค์น้อย

 

” ลูกแม่  เออาเรนดิล    กินขนมมากๆ  เดี๋ยวก็อ้วนหรอกจ๊ะ  “

 

เออาเรนดิลก้มหน้านิ่ง  แต่ด้วยความที่เป็นเด็กดี  เขาจะไม่เถียงอะไรท่านแม่

 

……งั้น  ไปหาท่านน้ามายกลินและเสด็จยายอาเรเดลดีกว่า…

 

แล้วเด็กน้อยก็วิ่งออกจากห้องโถงของพระมารดาไป

 

อิดริลกก็นึกในใจว่า…ไปซนที่ไหนอีกน่า  ลูกคนนี้….

 

 ………

 

 

มายกลิน  เจ้าชายอุปราชแห่งอาณาจักรกอนโดลินกำลังบรรทมกลางวัน

หลังจากผ่านการทำงานในเหมืองเหล็กกล้ามาหลายวัน  พรายหนุ่มจึงได้รับ

พระอนุญาตจากพระมาตุลาทัวร์กอนผู้เป็นพระราชาให้มาพักผ่อนในวังได้

 

เจ้าชายหนุ่มหลับตาพริ้มบนพระเก้าอี้นวมสีน้ำเงิน  และมีผ้าห่มสีเทาคลุมกาย

 

“ การนอนกลางวันเป็นสิ่งที่ข้าชอบนี่นา   ZZZ ”

 

แล้วเขาก็ไม่นึกถึงเรื่องใดต่อ  เพราะเข้าสู่นิทรารมย์แสนสบายอยู่แล้ว

…..

 

เออาเรนดิลก็วิ่งมาที่ห้องหนึ่ง  นั้นก็คือห้องที่เจ้าชายเอลฟ์กำลังบรรทมหลับ

 

“ ท่านน้ามายกลิน ”  เด็กชายรำพึง  เมื่อเห็นร่างสูงเหยียดกายอยู่บนเก้าอี้นวม

 

เท้าเล็กๆ จึงย่องเบา  ไปที่เก้าอี้ตัวใหญ่นั้น  มือเรียวเล็กไปจับที่ผ้าห่ม

 

“  น้าจ๋า  “

 

องค์ชายมายกลินพึมพำตอบอย่างงัวเงีย  “ น้านอนอยู่….”

 

แล้วก็กระชับผ้าห่มคลุมให้แน่นกว่าเดิม  แต่เขาก็ขยับตัวให้มีเนื้อที่  “ นอนกลางวันกับน้า  ก็ได้นี่นา ”

 

เออาเรนดิลน้อยก็ตอบว่า “ กวานัวร์ – นานา  เออาไม่นอน อยากกินหนม “  เด็กน้อยแตะที่หลังน้าเบาๆ

“ เออาอยากกินช็อกโกแลตนะ “

 

เจ้าชายผู้เป็นน้า ก็ลืมตาขึ้น…ช็อกโกแลตของโปรดของข้า  ท่านแม่เก็บไว้ไหมเนี่ย ??

 

พรายหนุ่มผมดำจึงค่อยลุกขึ้น  และลูบหัวของตัวเอง  ผมสีดำของเขายาวถึงกลางหลัง

 

ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายของเออาเรนดิล ก็มองน้าชายสางผมเหยียดตรง

 

…..โตขึ้น  อยากมีผมยาวแบบท่านน้าจัง…

 

“  เอ่อ! เออาเรนดิล  น้าก็อยากกินช็อกโกแลต  ไปดูในห้องทำงานของน้าซิ “

 

มายกลินกล่าวกับหลานชายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานอย่างเสมอ  อ้าว !! หลานหน้าตาน่ารักมากนะครับ

ว่าแล้วพรายหนุ่มก็จับมือเออาเรนดิล  “  แม่เจ้าให้ทานไหม “

 

“ เอ่อออ…นานาให้ทานนะ ”

 

มายกลินก็ยิ้มออกมา  “ อ๊าๆ อย่าโกหกน้า  เจ้ารู้ไม่ใช่เหรอว่าพี่อิดริลไม่ให้เจ้ากินขนม “

 

“  เออาไม่ชอบกินผักนะ  ท่านแม่เค้าก็ชอบให้หนูกิน  เบื่อมากๆๆ “  เด็กน้อยกล่าว 

“  ท่านน้า  ผมอยากทานแค่ชิ้นเดียว  นะน้านะ… “

 

เรือนผมสีทองซบที่ตักของเขา แสดงถึงการออดอ้อนอย่างเต็มที่

มายกลินเห็นอากัปกิริยาของเออาเรนดิลแล้ว.ก็รู้เลยว่า …เจ้าหนูเนี่ยมันได้มาจากใคร

 

“  เซลเล – ยอนโด  เออาเรนดิล  ”   เขากล่าวเป็นภาษาเควนยา  “ วานเน ทิ – เทนนิน 

 

เด็กน้อยก็หัวเราะเสียงใส  “  พระเจ้าข้า  ท่านลอร์ด ฮิเรน  ‘ นิน ”

 

…..

 

 

มายกลินเดินจูงมือของหลานชายตัวน้อยมาที่ห้องทำงาน  ห้องทำงานของเขานั้นเป็นห้องที่มีขนาดปานกลาง

 

แต่เทียบกับห้องทรงพระอักษรแห่งองค์กษัตริย์ทัวร์กอนก็นับว่าเล็กอยู่มาก

 

 

พรายหนุ่มโนลดอร์กลับคิดว่าดีเสียอีก  อย่างน้อยท่านแม่ก็ไม่ต้องบ่นว่าเขามีนิสัยบ้าสมบัติเหมือนเสด็จลุง

 

มายกลินก็ปล่อยมือเล็กของเออาเรนดิล  “  ช็อกโกแลตอยู่ในลิ้นชัก น้าจะหยิบออกมานะ ”

 

เออาเรนดิลก็พยักหน้า   “ ช็อกโกแลตใส่กล่องด้วยอ่ะปล่าว ”

 

“ ก็นั้นแหละ ”

 

 

มายกลินก็เดินไปที่ลิ้นชัก  แล้วก็เห็นหีบสีน้ำเงินประกายทองซึ่งท่านหญิงขาวอาเรเดลจัดไว้ตั้งหลายวัน

ห่อขนมหวานช็อกโกแลตมีอยู่ครึ่งกล่อง   แต่มันก็ทำให้เออาเรนดิลตาลุกวาว

 

“ ท่านน้า   หนูอยากกิน  หนูอยากกิน ”  เด็กชายก็กระโดดขึ้นลงไปมา

 

 

มายกลินก็เลยให้หลานไปล้างมือที่อ่างน้ำก่อน  แล้วค่อยทานขนมหวานที่ใครๆ ก็ต้องชอบ

 

 

“  ท่านน้า   หนูทานได้ยัง “  เออาเรนดิลถาม  ขณะที่ตัวเองใช้ผ้าฝ้ายสีขาวช็ดมือ

 

 

มายกลินก็ฉีกห่อช็อกโกแลต  แท่งเล็กๆ สีน้ำตาลดำ  เหมือนกับเสื้อทูนิคและกางเกงขายาวที่เขาใส่อยู่

 

“ อ้าว  !   ทานเลยซิ  ”

 

พรายหนุ่มยื่นขนมให้เด็กชาย   “  แล้วท่านน้าไม่เสวยหรอ ? “

 

“ เจ้ากินทั้งหมดเลยก็ได้ “  เขากล่าวเสียงเรียบเฉย

 

เออาเรนดิลก็หน้ามุ่ย  “   เออาอยากกินจริงๆ  แต่ท่านน้ามายกลินก็อยากเสวย “

 

ดวงตาสีฟ้าสบกับสีเทาอมดำประกายสดใส   “ แบ่งกันนะ “  มือเล็กๆ  ก็จับมือเรียวใหญ่อีกครั้ง

 

เจ้าชายหนุ่มก็อมยิ้ม  เด็กคนนี้ใจดีตั้งแต่เล็ก  มีน้ำใจ  คงเหมือนพ่อเขามั้งเนี่ย ??

 

แล้วสองน้าหลานก็นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง   เจ้าชายมายกลินหักช็อกโกแลตออกมาสองชิ้น

 

“  ท่านน้าป้อนหนูหน่อยดิ “  เด็กชายกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน  ริมฝีปากสีชมพูเปิดอ้า

 

พรายหนุ่มจึงค่อยๆ ใส่ชิ้นขนมลงในปากเล็กๆ  เออาเรนดิลก็….อ้ำด้วยความเอร็ดอร่อย

 

“ ชอบไหม  ชอบไหมล่ะ   “  น้าชายถามอย่างอารมณ์ดี

 

เออาเรนดิลน้อยก็ยิ้มแป้น  มือเรียวเล็กก็แกะอีกห่อหนึ่ง “ กวานัวร์ – นานา “

 

เขากล่าว “ หนูขอป้อนท่านด้วยนะ “

 

ใบหน้าเรียวคมของมายกลินก็แดงเล็กน้อย   “  น้าเหรอ  เด็กป้อนผู้ใหญ่มีที่ไหนลูก ? “

 

เด็กชายส่ายหน้าแบบเดียวกับที่น้าของเขาชอบทำ

 

 “ เสด็จยายอาเรเดลยังเล่าว่าท่านน้ายังเคยป้อนซุปให้ท่าน ”

 

 

ท่านแม่…ช่างเอาแต่เรื่องตอนที่ข้ายังเล็กให้เออาฟังมากไปมั้งเนี่ย…

 

 

“  ก็ได้  ”  ริมฝีปากบางของเขาก็รับช็อกโกแลตรูปสี่เหลี่ยมจากมือเล็กของหลาน

 

 

“ อร่อยดีนะ  ”  เขาเคี้ยวกรุบกรับ  “ ป้อนน้าอีกซิจ๊ะ “

 

 

 

….

 

 

สตรีร่างสูงโปร่งในชุดกระโปรงสีขาว สีเดียวกับดอกนิฟเฟรดิลอันบริสุทธิ์ 

มองเห็นพระโอรสผู้เป็นภาพจำลองในแบบบุรุษของนาง 

และพระนัดดาผมทองแก้มแดงหยอกเย้ากันอย่างมีความสุขแบบนี้

ริมพระโอษฐ์สีแดงอิ่มยิ้มแย้ม

 

 

“ ลูกชายและหลานตัวน้อยของข้า  ”  มายกลินหันไปทางต้นเสียงของ ….นานา…

 

 เออาเรนดิลก็อ้าแขนร้องด้วยความดีใจว่า   “  เสด็จยาย!  ”

 

เขารีบวิ่งไปหาพระนาง  อาเรเดลก็ยกตัวหลานมาโอบกอดและหอมแก้ม “ เออาเรนดิล  ทิ-เทนนิน ”

 “  เสด็จยายเสวยช็อกโกแลตกันนะพระเจ้าข้า  ”

 พระนางก็ทรงหยิบซับพระพักตร์มาเช็ดเรียวปากเล็กของเออาเรนดิล  “ เปื้อนหมดเลย “

 

 

“   นานา  หลานเค้าอยากทานนะขอรับ ”  พรายหนุ่มกล่าวแก่มารดา 

ดวงตาสีเดียวกับท้องฟ้าในยามสนธยาก้มลงที่กล่องช็อกโกแลต  “ แล้วมันก็หมดแล้วล่ะ ”

 

“ พวกเจ้าก็เหมือนกันเลย  ชอบกินขนมหวาน “  พระนางอาเรเดลหัวเราะเสียงใส

 

แล้วก็มีฝีเท้าเบาๆ  ของนางพรายอีกนางหนึ่งตามมาด้วย

 

“ ท่านแม่  ”   เออาเรนดิลมองผ่านไหล่ของเสด็จยาย  ดวงตาสีฟ้าหม่นทันที

 

 

…..แม่จะว่า  หนูไม่เนี่ย ???…  ใบหน้าอ้วนกลม  เริ่มซีดขาว

 

 

“   เสด็จอาหญิง  น้องชายมายกลิน !  ”  นางอุทานแล้วเห็นเออาเรนดิลน้อย

อยู่ในอ้อมกอดของพระปิตุจฉาของนาง

 

 “  หนีมาเล่นอยู่ตรงนี้เอง “   อิดริลกล่าวหยอกเย้าและอมยิ้มออกมา

 

แล้วนางก็หันไปที่พระอนุชา ดวงหน้าของเขาก็ยิ้มออกมา

 “  เอ่อ…มายกลิน  เจ้าให้หลานกินขนมใช่เปล่าจ๊ะ  ..” ดวงตาสีเทามองที่ริมฝีปากของเอลฟ์หนุ่ม

 

มายกลินก็รีบเช็ดปากทันที   “  เออามาปลุกข้า  ว่าอยากกินช็อกโกแลตนะพี่หญิง  ”

 

“ลูกแม่   อิ  – ออน  นิน “  นางเริ่มบ่น  “ เจ้าไม่ขออนุญาตแม่เลยนะ ”

 

 “ หนูอยากกินจริงๆ  นานา  ”  เออาเรนดิลตอบเสียงอ่อย

 

 

“  บอกแม่ก่อนซิ   แม่ไม่ได้ใจร้ายใจดำที่ไม่ให้เจ้าทานนะ “

 

มือเล็กๆของเออาเรนดิลยังเกาะบ่าของเสด็จยาย 
 

“  เอาน่า  อิดริล  ไม่ต้องบ่นหรอก “  อาเรเดลกล่าวแก่หลานสาว

 

มายกลินก็หันไปลูบหลังของเด็กชายและกล่าวว่า  “ แล้วน้าจะบอกให้คนครัวเขาทำเค้กเลยนะ “

 

เด็กชายร่างน้อยก็ทำตาโต  “  เย้  !! หนูรักท่านน้าจังเลย  “  เขาร้องเสียงใส

 

เออาเรนดิลจึงมาอยู่อ้อมกอดของท่านน้าอีกครั้ง   อิดริลถอนใจ

 

….ลูกคนนี้   จะถูกน้าตามใจมากไปมั้ง ??

 

พระหัตถ์ขาวผุดผ่องของอาเรเดล  อาร์เฟนีเอล  ก็จับมือเรียวของหลานสาว

 

“ อาว่า  เจ้าไปทานด้วยกันเถอะ “  น้ำเสียงอ่อนหวานเหมือนนกลาร์ก ทำให้อิดริลใจอ่อน

 

“ ตกลงเพคะ  อาหญิง  ”

 

แล้วคู่ของน้าและหลานที่ต่างกันซะหน่อย 

เพราะเด็กชายสวมชุดสีฟ้าอ่อน  มายกลินสวมชุดสีน้ำตาล

พร้อมด้วยเอลฟ์สาวคนหนึ่งสวมชุดสีน้ำเงิน   และผู้เป็นอาของนางในชุดกระโปรงขาว

ก็เดินไปที่ห้องครัวแห่งวังกอนโดลินด้วยกัน  เพื่อทานเค้กช็อกโกแลตก้อนใหญ่

 

…….

 

ก่อนปิดท้าย   ระหว่างการทานเค้กสีน้ำตาลเจ็ดชั้น   เค้กอะไรอ่ะ

 

อิดริล  :   อร่อยจังเลย  นางกินอย่างเอร็ดอร่อย ^^

 

มายกลิน  :  ชิ้นนั้นของข้านะพี่หญิง !!!   ( เข้าไปแย่ง )

 

อาเรเดล  :  ทานกับยายนะ เออา

 

เออาเรนดิล  :  อ้ำๆ  อีกนะพระเจ้าข้า ^O^

 

 

ท่านอยากทานไหมล่ะ ???   รู้นะว่าอยากกินด้วยคนล่ะซิ

 

คำศัพท์ภาษาเควนยาและซินดาริน ( เอลฟ์พูดกันนะ )

นานา  ( Nana )    =   แม่

กวานัวร์ – นานา  ( Gwanur – nana ) =   ลุงหรือน้า  ญาติพี่น้องฝ่ายแม่

 

เซลเล – ยอนโด  เออาเรนดิล   ( Selye – yondo  Earendil ) =   ลูกของพี่สาว  เออาเรนดิล

 

วานเน ทิ – เทนนิน  ( Wanne  tithennin ) = ไปกัน  เจ้าตัวน้อย

 

 ฮิเรน  ‘ นิน   ( Hiren- nin )=   ท่านลอร์ดของข้า

อิออน – นิน  ( Ion -nin ) =   ลูกชายของข้า

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s